دانلود فیلم و سریال با زیرنویس چسبیده ..:: MiraMovie.Top ::.. ..:: MyZed.Top ::..
‫کلمهٔ وحشت: اسم,
‫یک: ترس، خوف یا بیم شدید و ‫آزاردهنده, دو: مخالفت و ناسازگاری شدید,
‫سه: یک ژانر ادبی یا سینمایی که ‫حس وحشت را به‌وجود می‌آورد,
‫«اگه یه فیلم ژانر وحشت پرطرفدار بشه ‫همه می‌گن که بریم ژانر وحشت بسازیم»
‫«این یه ژانریه که کهنه ‫نمی‌شه,» «جرج رومرو»
‫خوبی دههٔ 80 میلادی اینه که ‫فیلم‌های ژانر وحشتِ درجه یک توش پره,
‫فیلم‌هایی که خودم یادمه:‏
‫درخشش,
‫قبرستان حیوانات خانگی,
‫سری فیلم‌های هالووین,
‫موجود,
‫بازی بچگانه,
‫اکسترو,
‫همنشینی گرگ‌ها,
‫کوجو,
‫آرواره‌های 3 ولی سه بُعدی,
‫زوزه,
‫گرسنگی,
‫قل ترسناک,
‫دیوانه,
‫پسران گمشده,
‫تاریکی نزدیک,
‫جمعه سیزدهم,
‫مرده شریر,
‫مرده شریر 2,
‫بازگشت مردگان,
‫روز مردگان,
‫ارواح خبیثه,
‫گرگ‌نمای آمریکایی در لندن,
‫دستهٔ هیولاها,
‫مگس,
‫برپاخیزان جهنم,
‫بچهٔ جایگزین,
‫احیاگر,
‫کمپ استراحت,
‫کله کدو و جمعهٔ سیزدهم قسمت 4,
‫توی دههٔ 60 و 70 کسی به ‫فیلم‌های ترسناک امیدی نداشت,
‫مردم هالیوود همیشه اون رو به چشم یه ‫پسرخواندهٔ موقرمز از خانواده می‌دیدن,
‫یه موج بزرگ و نوظهوری ‫از خلاقیت وجود داشت,
‫توی دههٔ 80 فیلم‌های ژانر ‫وحشت خیلی خوبی ساخته شد,
‫به یه آزادی‌ای رسیدین که ‫می‌تونین هر چیزی بسازین,
‫برداشت ازش آزاد بود,
‫توی دههٔ 80 جلوه‌های ‫بصری شدیداً ارتقا پیدا کرد,
‫یه ذات سرکشِ عجیبی داشت,
‫دیگه شخصیت‌های خانمِ ‫قدرتمند داشت عادی‌سازی می‌شد,
‫توی فیلم‌هامون موجود بود، خون‌آشام ‫بود،‏ فیلم‌های اسلشر بیشتر می‌ساختیم,
‫کم‌کم همه متوجه شدن که ژانر ‫وحشت هم می‌تونه باحال باشه,
‫دیگه همه واقعیت رو فهمیدن,
‫دیگه شما می‌تونستین هرچی بگین و ‫بسازین و هرچی که می‌خواستین شدنی بود,
‫خیلی توی نخ این ‫کارها رفته بودیم,
‫شاید بعضی وقت‌ها جالب ‫نمی‌شد ولی همه شاخ درمیاوردن,
‫ما نمای جذابی برای ‫نشون دادن بهتون داریم,
‫فکر کنم هر کسی روی این زمین ‫یه نیمهٔ تاریک‌ای توی خودش داره,
‫فیلم‌های ژانر وحشت راه خوبیه ‫تا بذاریم اون تاریکی خارج شه,
‫این که توی فیلم با ترس‌هات ‫روبه‌رو شی خیلی آسوده‌تره,
‫مثل اون قطاریه که توی ‫شهربازی سوارش میشی,
‫اول می‌شینی، ترسیدی، می‌دونی که ‫چیزیت نمیشه، بعدش پیاده میشی و می‌تونی,,,‏
‫چیزی که تجربه کردی رو به رفیق‌هات ‫یا دوست صمیمیت تعریف کنی و بگی:‏
‫«واو، ما سوارش شدیم!‏»
‫اما یه رویارویی روانشناختی با ترس هم ‫وجود داره و بیشترمون، مخصوصاً وقتی که,,,
‫موهامون سفید میشه، ترس‌مون ‫از مُردنه تا چیز دیگه‌ای,
‫چرا اصلاً توی دنیایی که این همه ‫ترس وجود داره فیلم ترسناک می‌سازیم؟
‫و فکر می‌کنم برای خیلی از مردم ‫به‌خاطر مکانیسم مقابله‌ای‌شون باشه,
‫مردم از تماشای فیلم‌های ترسناک لذت می‌برن ‫چون با این کار ترس خودشون کمتر میشه,
‫هرچند وقتی بچه بودم جرئت نداشتم تماشا کنم ‫چون زیادی می‌ترسیدم ولی یه چیزی وجود داره,,,
‫که البته من خوشحالم ‫جزئی از شخصیت من نیست,
‫مردم وقتی می‌بینن که یکی دیگه اون کارها ‫رو کرد، لذت می‌برن و یه‌کم خلاص میشن,
‫همه وقتی یه فیلم ترسناک می‌بینن، دوست دارن ‫بدون که اگه خودشون توی اون موقعیت بودن،
‫ چیکار می‌کردن,
‫واسه همین همیشه ‫داد می‌زنین و می‌گین:‏
‫«اونجا نرو، بالای پله‌ها نرو» و ‫خیلی جالبه که اون رو می‌بینین و می‌گین:‏
‫«اگه من بودم زنده می‌موندم؟»
‫بزرگ‌ترین مقابله با خیر و ‫شر همیشه توی وجود خودمونه,
‫فیلم ترسناک سعی می‌کنه که حلش ‫کنه, سعی می‌کنه باهاش مقابله کنه,
‫داستان همهٔ اون فیلم‌ها همین‌ان,
‫یه اسطوره‌شناسی قدیمیه,‏
‫یکی از دلایلی که فکر می‌کنم فیلم‌های ترسناک ‫تأثیر بیشتری روی مخاطبین جوان‌تر دارن,,,
‫اون حس نامیرا بودنه,
‫اون‌ها به مرگ و زندگی فکر نمی‌کنن و برای ‫همین بدنی که دو قسمت شه براشون جالب‌تره،
‫تا این که یه موضوع ‫شخصی باشه جالبه,
‫به‌نظرم هرچی که ترس توی ‫فیلم‌ها آزاردهنده‌تر وخالصانه‌تر باشه،
‫تجربهٔ شما درمانی‌تر ‫و غنی‌تر خواهد بود,
‫کلی چیزهای ترسناک توی دههٔ 80 ‫بود، مغر آدم منفجر میشه وقتی با این که,,,
‫چقدر چیز اون زمان ‫ساخته شد فکر می‌کنه,
‫از فیلم بگیر تا موزیک و رادیو, ‫نسلی که عاشق تلویزیون بود,
‫که در رو به چیزهای دیگه باز کرد,
‫که فیلم‌ها و تلویزیون ‫رو تحت‌تأثیر قرار داد,
‫شبکهٔ ام‌تی‌وی ‫محبوب‌ترین شبکهٔ دنیا بود,
‫همیشه تماشا می‌کردیش,
‫خب، سیندی لاپر رو که می‌شناسین،‏ تورن ‫پتی، جکسون براون، بروس اسپرینگستین,
‫همهٔ برنامه‌ها هم بلد بودم,
‫40 برنامهٔ برتر ‫تلویزیون حرف نداشتن,
‫همه‌شون پر طرفدار و ‫خوب و محبوب بودن,
‫یه گروه خوب بعد ‫از یه گروه خوبِ دیگه,
‫و توی دههٔ 80 موسیقی خوبی هم بود,
‫مثل متالیکا و آزی
‫قهرمان‌های جذاب و خفن داشتیم,
‫مدل موهای دههٔ 80,,,
‫کلی مدل موهای شبیه ‫اسلحهٔ مرگبارِ مل گیبسون,
‫نمی‌دونم می‌پسندیدم یا نه,
‫مدل مو مولت,
‫آره، جالب نبود,
‫همه‌مون مو بلند و ‫اسپری مو داشتیم,
‫اون مدل مو اذیت نمی‌کرد،
‫بیچاره می‌کرد,
‫موهای بزرگ و پد ‫شونهٔ بزرگ و مواد,
‫کلی مواد,
‫شاید رونالد ریگان ‫الهام‌بخش ژانر وحشت بود,
‫همیشه یه سری سطح فکر قدیمی بود که می‌گفتن ‫انقدر بچه‌ها رو به اختیار خودشون گذاشتی،
‫حالا باید خودمون دست به کار شیم,
‫و دوران رونالدو ریگان ‫دقیقاً همین شکلی بود,
‫دوران خیلی سخت و ظالمانه‌ای بود,
‫توی اون دوران داشتن دوست صمیمی و ‫عنوان یه‌سری مسائل سیاسی دشوار بود,
‫چون دههٔ 80، وضعیت در ‫هر شرایطی خیلی نابسامان بود,
‫مواد، جشن، رابطه، ‫همه‌گیر شدن ایدز,
‫توی اون دهه وضعیت به‌شدت ‫بد بود و فیلم‌های ترسناک,,,
‫انعکاسی از اون وضعیت بود,
‫و یه تئوری‌ای هست که میگه ‫وحشت زمانی خودش رو نشون میده،
‫که دولتی سرکوبگر ‫وجود داشته باشه,
‫چیزی که باعث ترس ما میشه ‫ارتباط زیادی با جامعه داره,
‫بعد از سری فیلم‌های هالووین با اَوکو ‫امبسی برای دو فیلم دیگه قرارداد داشتم و,,,
‫اولین فیلم «مه» بود
‫داستان روحی بود که توی سفر ‫به انگلیس و استون‌هنج نوشته شد,
‫به دبرا هیل گفتم اینجا فوق‌العاده‌ست, ‫و وقتی که دور می‌شد مه غلیظی,,,
‫اون اطراف شکل می‌گرفت,
‫به خودمون گفتیم یعنی چی ‫توی این مه می‌تونه باشه؟
‫من قرار بود که یه فیلم ‫ترسناک رو کارگردانی کنم,
‫قرار بود همین ایده رو یاده کنیم چون ‫همون‌جا بود که این ایده به سرم زد,
‫پس، رفتیم سراغش,
‫راستش، از اون مدل داستان‌های ‫قدیمی مرتبط با روح هستش,
‫از اون کارهای خون و ‫خونریزی و ترسناک نیست,
‫فیلم مه توی پوینت ریز واقع ‫در کایفرنیا فیلمبرداری شد,
‫یه منطقهٔ چشم‌نواز بود,
‫دوست عزیزم، آدرین باربو،
‫کل اون مدت رو بالای برج بود ‫واسه همون هیچوقت کنار هم نبودیم,
‫جیمی لی،
‫ماشین گرفت و اولین حرفی که از دهنش ‫در اومد این بود: «دیوونه میوونه که نیستی؟»
‫دیوونه میوونه که نیستی؟
‫معلومه که هستم,
‫و بعدش هم بهش نوشیدنی تعارف ‫کردم و سکانس بعدی رفته بودیم خونه,
‫نیک کسل شخصیت اصلی فیلم مه ‍ه
‫این اسم بازیگر اون نقشه,
‫همچنین خاطرهٔ خوبی ازش دارم چون ‫وقتی که دوربین داخل اتاق آدرین زوم می‌کنه،
‫می‌بینیم که یه بچه بغل ‫آدرینه و اون بچهٔ منه,
‫کسایی که آخر فیلم از مه بیرون اومدن ‫و وارد کلیسا شدن، هال هالبروک رو,,,
‫با خودشون بهشت بردن ‫یا شایدم جهنم، نمی‌دونم,
‫اون دوست‌های جلبکی‌مون ‫رو اصلاً دوست نداشتم,
‫اصلاً اون دوست‌های ‫جلبکی‌مون رو دوست نداشتم,
‫اون‌ها توی اون لباس‌های ‫دریایی و جلبکی‌شون عالی بودن,
‫پروانه‌های بزرگ و دستگاه‌های ‫مه‌ساز سعی می‌کردن مه‌ای درست کنن،
‫که عجیب، ترسناک و ‫تهدید‌آمیز به‌نظر برسه,
‫اون‌وقت با یه نسیم ملایم همش خراب می‌شد ‫و حالا باید دوباره از اول شروع می‌کردیم,
‫و مجدد راه می‌انداختیمش,
‫بعد از اتمام کار مجدد گرفته شد، ‫چون خوب نشده بود و فیلمنامه تغییر کرد,
‫یه‌جورایی انجامش ‫خیلی زمان می‌برد,
‫من که,,, برام کابوس بود,
‫دیگه نمی‌خوام هیچوقت ‫اون کار رو تکرار کنم,
‫توی فیلم بچهٔ جایگزین، جرج سی, اسکات وقتی ‫که داره توی سیاتل پروندهٔ مرگ بچه‌ای که,,,
‫خیلی عجیب زندگی می‌کنه رو ‫بررسی می‌کنه متوجهٔ چیزی میشه,
‫اون آهنگ جان راسل، ‫ترانه‌سرایی که سعی داره,,,
‫بعد از از دست دادن خانواده‌ش ‫بهبود پیدا کنه، رو اجرا می‌کنه,
‫و حتی مقابل همسر واقعی خودش، ‫تریش وندویر، بازی می‌کنه و متوجه میشه,,,
‫که قصد این روح کوچولو ‫چیزی بیشتر از بازیه,
‫یه شعریه که شما رو به فکر ‫می‌بره، بهتون حس سودازدگی میده,
‫و منم توسط این فیلم طلسم شدم,
‫فکر می‌کنین که راجع‌به خونهٔ روح‌زده‌ست ‫ولی خیلی بیشتر از این چیزهاست,
‫خیلی مهیج و عمیقه,
‫بازیِ بازیگرها فوق‌العاده‌ست، و خونه‌ای ‫که توش فیمبرداری کردن خیلی جذابه,
‫و شما فکر می‌کنین که ‫یه خونهٔ واقعیه ولی نیست,
‫اون خونه سِت بود,
‫و سکانس‌های خارجی ‫کنار یه خونهٔ دیگه گرفته شد,
‫همه‌چیز اون حس‌وحال ‫و اضطراب رو میده,
‫کلی سکانس‌های به‌یاد موندنی روح ‫توی این فیلم هست و بچهٔ جایگزین,,,
‫فیلم مناسبیه که قبل از «داستان ارواح» ‫از پیتر استراب که سال بعد اومد ببینین,
‫فیلم هالووین از جان کارپنتر رو یادمه ‫که بر خلاف فیلم‌های ترسناک بریتانیایی،
‫همون فیلم‌های ارواح، ‫خیلی گیراتر بود,
‫به‌نظرم بازی و کادربندی ‫به‌شدت خوب بود,
‫ایده‌ای که توش می‌تونستین یه داستان ‫ساده با عناصر ترسناک خلق کنین,
‫این اتفاق در رو به روی ‫فیلم جمعهٔ سیزدهم باز کرد,
‫خیلی‌ها دلیل اینکه اولین فیلم خودشون ‫رو ترسناک می‌سازن اینه که آرزون‌ان،
‫نیازی به بازیگرهای بزرگ یا متخصصی ندارن, ‫مخصوصاً در دههٔ 80 تنها چیزی که برای,,,
‫ساختن یه فیلم موفق نیاز داشتین، ‫با تشکر از جمعهٔ سیزدهم و امثالهم،
‫یه سری مرگ‌های متوالی بود,
‫ما روح‌مون هم خبر نداشت ‫که قراره فیلم موفقی بشه،
‫یا تحولی توی ژانر ‫وحشت به‌وجود بیاره,
‫ما می‌خواستیم یه فیلم خوب ‫بسازیم که زمانش 90 دقیقه باشه,
‫و توش صدا و دیالوگی باشه که به ‫موقع از دهن بازیگرها بیرون میاد،
‫و امیدوار باشیم که ‫بازخورد خوبی داشته باشه,
‫کل خواسته‌مون همین بود,
‫فکر کنم بیشترش رو غریزی ‫پیش رفتیم و ازش لذت بردیم,
‫سکانس مرگم واقعاً جالب بود,
‫تام ساوینی از گردنم قالب گرفت و ‫وقتی که سرم رو این‌جوری بالا می‌بردم،
‫خیلی بی‌نقص باز می‌شد,
‫اون از زاویهٔ دید قاتل بود ولی ‫شما هیچوقت قاتل رو ندیدین,
‫فقط می‌دونستین که این ‫آدم حالش خوب نیست,
‫وقتی که موزیک پخش میشه شما ‫چیزی که قاتل می‌بینه رو می‌بینین،
‫به جای اینکه یه قاب ‫سادهٔ از دوربین باشه,
‫همه عاشق امضا کار هری ‫منفرینی توی جمعهٔ سیزدهم‌ان,
‫م-م-م ک-ک-ک
‫میگه م-م-م، ک-ک-ک
‫چون مخفف «کشتن» و «مامان» ـه ‫ولی من همیشه چ-چ-چ و ها-ها-ها می‌شنیدم,
‫یا شاید گوشم مشکل داره,
‫من فکر می‌کردم ها-ها-ها-ها باشه ‫ولی راستش بکش-بکش-بکش-بکش ‍ه,
‫چ-چ-چ، ها-ها-ها ‫راستش من این‌جوری میگم,
‫کلی سکانس ترسناک و خون‌آلود داره ‫ولی اونی که یادت میاد قتل کوین بیکنه,
‫خیلی عجیبه,
‫اوه، خیلی ناجور,
‫بتسی پالمرِ بی‌نظیر,
‫اون توی آقای رابرتس بازی کرده,
‫بازیگر خیلی خوبی بود,
‫چطور اون تبدیل به ‫قاتل روانی میشه؟
‫با لبخند این حرف رو می‌زنه و همون لحظه ‫دوربین میره روی صحنهٔ غرق شدن جیسون و,,,
‫من گفتم: شماها دیوونه‌این,
‫خودتون هم می‌دونین که دیوونه‌این ‫و براتون هیچ اهمیتی نداره,
‫این خودش یه خصوصیت ترسناکه,
‫تصویربرداری جمعهٔ ‫سیزدهم مثل آب خوردن بود,
‫و خیلی‌هامون از ساختن فیلم لذت ‫بردیم و اصلاً برای ما ترسناک نبود,
‫ولی برای بار اولی که دیدمش ‫راستش چند بار کابوس دیدم,
‫انتظار سکانس ‫پایانی فیلم رو نداشتم,
‫آلیس خیلی راحت توی ‫قایقه و اون بچه، جیسون,,,
‫با اون قیافهٔ عجیبش ‫از دریاچه میاد بیرون,
‫مرسی تام ساوینی که ‫اون‌جوری منو ترسوندی,
‫واقعیتِ موفقیتِ این ‫فیلم بیشتر شانس بود,
‫توی زمان و مکان ‫درستی اتفاق افتاد,
‫همه‌چی خودش جور شد,
‫توی زمان خودش فیلم ترسناکی ‫بود ولی فکر نکنم کسی حدس می‌زد,,,
‫که قراره,,, نمی‌دونم، ‫الان چندتا شده؟
‫حدوداً 12 تا جمعهٔ سیزدهم بسازیم,
‫درخشش فیلم ‫فوق‌العاده و قدرتمندیه,
‫نقدها توی همه‌جای ‫دنیا شدیداً منفی بود,
‫شاید چندتا استثنا توشون پیدا ‫کنی، ولی فیلم محبوبی نبود,
‫هرچند با مخاطبین سنین پایین‌تر چنان ‫ارتباط قوی‌ای پیدا کرد که به‌یاد ماندنی شد,
‫و من شدیداً ازش ناامید ‫شدم چون عاشق کتابش بودم,
‫و درخشش مثل کتابش نبود,
‫نگاه کوبریک به داستان ‫یه قوس خاصی داشت,
‫بعضی وقت‌ها چند دور تماشا ‫نیازه تا از یه اثر قدردانی کنی,
‫ولی اون جذابیت هیپنوتیزم‌وار کوبریک ‫رو داره که نمی‌تونین از دستش فرار کنین
‫و اگه اتفاقی پخشش ‫کنم تا آخر نگاه‌ش می‌کنم,
‫فکر می‌کنم «درخشش» بهترین هنر بازیگری ‫بین تمام فیلم‌های ژانر وحشت رو داشت,
‫پسر، جک نیکلسون واقعاً ‫از کنترل خارج میشه,
‫این همه کار بدون بازیگوشی ‫از جک یه احمق می‌سازه,
‫آدم وحشت می‌کنه,
‫ترس توی صورت شلی دیوال ‫معلوم بود, انگار جک نیکلسون واقعاً,,,
‫تحملش رو نداشت,
‫کار به جایی رسید که به خودم گفتم ‫این‌ها شخصیت داستانی‌ان یا بازیگر,,,
‫که توی صحنه دیوونه شده بودن,
‫اون‌ها در این حد خوب بودن,
‫اونجا که همسر شخصیت اصلی باید تصمیم بگیره ‫که آیا همسرش دیوونه شده یا مشکل از خودشه،
‫ اون قسمت سخت‌ترین بخش بازیه,
‫و فکر کنم تمام خانم‌ها دوست دارن ‫تا لحظهٔ آخر نسبت به همسرشون,,,
‫شک داشته باشن و آخرش ‫بگن وای، باید از اینجا فرار کنم,
‫اون دوقلوها,
‫هیچوقت تصویرش از ذهنم پاک نمیشه,
‫و اون زنی که توی وان بود,
‫اون هیچوقت تصویرش ‫از ذهنم پاک نمیشه,
‫سکانسی که همیشه توجه من رو جلب ‫می‌کنه وقتیه که میره نوشیدنی بخوره,
‫داره حرف می‌زنه و بعد دوربین کات ‫می‌خوره و بعد یه متصدی اونجا می‌بینیم,
‫هر لحظه و هر دیالوگی ‫رو بی‌نظیر اجرا می‌کنه,
‫جوری که نمی‌تونین ‫ازش چشم بردارین,
‫فکر کنم هر فیلمی که توش والدین ‫شخصیت منفی باشن تماشاش سخته,
‫این حس اعتماد به افرادی که اطراف‌تون ‫هستن و اینکه چطور یهو نسبت‌به کسی که,,,
‫دوستش دارین احساس ترس ‫می‌کنین روی من تأثیر شدیدی می‌ذاره,
‫خیلی ترسناکه,
‫پایان بزرگ کار توی اون هزارتوئه,
‫به فیلم نگاه کنین، چی توی روند کار کمه؟ ‫قرار بود که توی دمای زیر صفر ضبط بشه،
‫ولی توی یه استودیو ضبطش کردن,
‫بازیگرها بازدم تنفس نداشتن,
‫کوبریک حواسش به تمام جزئیات هست و ‫همه‌چیز باید سر جاش باشه و هزینه‌ش,,,
‫مهم نیست، فقط درست انجامش بدیم، ‫ولی با این حال خبری از بازدم تنفس نبود,
‫درخشش به عنوان اثرِ استنلی کوبریک ‫منتشر شد نه به عنوان اثر استیون کینگ,
‫برای یه مدت طولانی فروشنده‌ها از ‫آوردن اسم استیون کینگ دوری می‌کردن،
‫چون اسم اون یادآورد اثری ترسناک بود, ‫و اثر ترسناک یه آشغال یک‌بار‌مصرف بود,
‫خود استیون کینگ گفت ‫که از درخشش متنفر بود,
‫کینگ حتی فیلمنامه رو برای کوبریک ‫نوشت که کوبریک اون رو کنار گذاشت,
‫فکر می‌کنم این اتفاق ‫برای کینگ ناراحت‌کننده بود،
‫چون این کتاب جنبهٔ ‫شخصی‌ای برای اون داشت,
‫وقتی کوبریک فیلمنامهٔ کینگ رو رد ‫کرد دلیلش این بود چون فکر می‌کرد,,,
‫امروزه دیگه همه می‌تونن ‫از این فیلم‌ها بسازن,
‫تبدیل به ژانری شد که با هر بودجه‌ای ‫می‌شد ساخت که خب، قبلاً این‌طور نبود,
‫فیلم «در لباسی ‫خیره‌کننده» خیلی واضح بود،
‫چون گرچه دی پالما این ‫موضوع رو انکار می‌کنه،
‫فکر کنم دی پالما معتقده که هیچوقت ‫فیلم‌های آرجنتو رو ندیده و این ممکنه,,,
‫درست باشه چون بعضاً این چیزها ‫به‌طور ناخودآگاه شبیه به هم میشن,
‫ولی اینطور به‌نظر میومد که اون ‫داشت مفاهیم زیبای فیلم جالو رو,,,
‫به آثار ترسناک آمریکایی میاورد,
‫همین که فیلتر ستاره‌شکل رو توی بازتاب ‫ابتدایی استفاده می‌کرد و بعدش صدای,,,
‫پینگ! و از این دست هنر ساختن ‫تصاویر متحرک و همه‌چیز به نوعی,,,
‫رویایی بود,
‫بیشتر از فیلم‌های ترسناکِ ‫دیگه توش احساسات دخیله,
‫من واقعاً جذب تضاد بین ‫تصور خشونت و ارائه زیبا,,,
‫و نا‌همخوانش شده بودم,
‫«محو شدن به سمت سیاهی» با هنرنمایی ‫دنیس کریستوفر یه بازگشت به ژانر اسلشره,
‫فیلم راجع‌به یه طرفدار ژانر وحشته ‫که شبیه هیولاهای معروف لباس می‌پوشه
‫تا یه‌جورایی قتل‌های ‫انتقام‌جویانه رو نشون بده,
‫کسایی که توی زندگی ‫باهاش بد برخورد کردن,
‫سکانس پایانی فیلم توی تئاتر ‫چینی گراومن توی بلوار هالیووده,
‫مثل یه کپسول زمان عجیب از مردمیه ‫که سال 1980 توی حاشیهٔ لس‌انجلس,,,
‫زندگی می‌کردن,
‫و تصویر زیبایی از هوادارهای ‫طرد شدهٔ ژانر وحشت نشون میده،
‫که به‌نظرم مثل یه سایهٔ ‫بزرگ روی دههٔ 80 هست,
‫در یک سمت مردم میگن که ‫مسافرخانهٔ جهنم کاملاً آشغاله،
‫خشن، مخوف، حال‌بهم‌زن ‫و گمراه‌کننده‌ست,
‫و در سمت دیگه مردم از مسافرخانهٔ ‫جهنم به عنوان یه کمدی که قادر به,,,
‫نمایش جنونی طنزآمیز بوده یاد ‫می‌کنن و مابقی فیلم‌های مزخرف مثل,,,
‫کشتار با اره‌برقی در ‫تگزاس رو زیر سؤال می‌برن,
‫نبوغ‌آمیز بود چرا که مسافرخانهٔ سلام بود ‫ولی چراغ نئونی سوخت و به جهنم تبدیل شد,
‫مغزم سوت کشید، ‫به‌نظرم خیلی خفن بود,
‫بعدش میری فیلم رو می‌بینی و ‫میگی این هم چندشه هم ترسناک,
‫توی خودت میری و ‫میگی این منو ترسوند,
‫دوتا شخصیت شرور عالی,
‫یکی که نقاب یه خوک رو ‫زده بود و اره‌برقی داشت،
‫اون حرف نداشت,
‫این فیلم یکی از آخرین کارهای,,,
‫بازیگر فیلم‌های کابوی‌ای روری ‫کلهون که بازیگر لاغریه بود,
‫فکر کنم دلیلش این بود که ‫اون زمان سرطان داشت,
‫اون درگیری آخر فیلم با اره‌برقی,
‫اره‌برقی یکی از بدترین سلاح‌هاییه که ‫توی هر نوع درگیری‌ای ممکنه استفاده کنین,
‫فقط کافیه کوچیک‌ترین چیزی رو ‫سمتش پرتاب کنین تا دیگه کار نکنه,
‫پس، بدترین سلاح برای درگیریه,
‫اگه می‌خواین فیلمی ببینین که هوای دههٔ ‫80 رو داشته باشه، دیگه دنبال چیزی نباشین,
‫در ضمن، عنوان فیلم حرف نداره,
‫اوه، من عاشق «دیوانه»ام,
‫چیزی که دیوانه رو از بقیه جدا ‫می‌کنه کیفیت ایفای نقش بازیگرهاست,
‫انتخاب بازیگر درجه یک، داستان‌سرایی ‫درجه یک تدوین و ویرایش درجه یک,
‫اون فیلم مثل یه صاعقه می‌مونه,
‫وقتی روند داستان کُند میشه به این ‫دلیله تا شما رو برای اتفاق آماده کنه,
‫واسه من زیادیه,
‫همین گواهِ قدرتِ این فیلمه,
‫شما تام ساوینی که خودش از ‫ویتنام اومده و همه‌چیز رو راجع‌به,,,
‫صحنه‌های خشن ‫می‌دونه برای گریم دارین,
‫پوست سری که توی فیلم می‌بینین روی شما ‫تأثیر می‌ذاره، چون خیلی نزدیک به واقعیته,
‫این یه فیلم مستقله که ‫امروزه ساختنی نیست,
‫ولی عده‌ای تماشاچیِ تشنه بودن و ‫همین زمینه‌ساز سبک عاشقانه-شکنجه شد,
‫و چندین سال بعد فیلم مسافرخانه ‫اومد و یه ژانر فرعی رو شکل داد,
‫درک دوران سیستم ویدئوی خانگی برای ‫کسی که ودران نپستر رو تجربه کرده سخته,
‫دوره‌ای که توش همه‌چیز موجوده,
‫شما ناگهان به دنیای سینمای فراتر از ‫خاطرات‌تون از شرکت فیلمسازی همر,,,
‫که وقتی بچه بودین شبکهٔ 11 ‫بخش می‌کردن از دسترسی داشتین,
‫عصر مغازه‌های فروش فیلم بود ‫هر گوشه‌ای یکی از اون‌ها پیدا می‌شد,
‫و چیزهایی ببینین که هیچ آدم ‫معمولی‌ای به‌طور عادی تماشا نمی‌کنه,
‫و این عصر یه معدن طلا برای کارگردان‌های ‫سرخپوستی بود که جز تخیلات خوب‌شون،
‫هیچ بودجه‌ای نداشتن,
‫همه توی این مغازه‌ها می‌رفتن،
‫شب‌تون با تماشای ‫همون فیلم‌ها شروع می‌شد,
‫می‌دویدم سمت مغازه و توی ‫فکر این بودم که بدون مادرم،
‫چی می‌تونستم اجاره کنم,
‫و یه جنگی هم بین سیستم ‫ویدئو خانگی و بِتا داشتیم,
‫مثل جنگ بین کوکاکولا و پپسی ‫توی دنیای فن‌آوری ویدئو بود،
‫که مشخصاً سیستم ویدئوی خانگی برنده ‫شد و مغازه‌ها هم همون رو انتخاب کردن,
‫یه جادویی توی این ‫نوارهای سیستم خانگی بود,
‫یادمه اولین نوارهایی که اجاره کردیم ‫کابوس در خیابان الم و مخلوقات بود,
‫و یه نوار هم برای مادرم گرفتم,
‫و بعدش یه جنبهٔ ‫طبقه‌بندی اتفاق افتاد,
‫من می‌تونم کلکسیون ‫ویدئو داشته باشم!
‫حالا می‌تونم اندازهٔ آلبوم‌های ‫موسیقی، فیلم داشته باشم,
‫ناگهان یه حس مالکیت نسبت بهش داشتم ‫حسی که قبل از اون دوران وجود نداشت,
‫دیگه نگهداری فیلم ‫برای کسی اهمیت نداره,
‫دیگه کسی برای ‫داشتن‌شون طمع نداشت,
‫دیگه همش توی فضای ابریه,
‫دیگه همه‌چیز توی دستگاه‌های دیجیتال، ‫گوشی‌ها، آی‌پد شماست و قطعاً,,,
‫این اتفاق به مهیجی قدیم نیست,
‫ما اولین نسلی بودیم که همه‌چیز ‫رو توی شبکه‌های کابلی دیدیم,
‫که یعنی زودتر تماشا‌شون ‫کردیم که یعنی واسه ما,,,
‫قبول کردنش نسبت‌به نسل‌های امروزی ‫که یواشکی سینما میرن سخت‌تر بود,
‫ولی الان دیگه همه‌ش ‫وارد خونهٔ من شده,
‫حالا که مادرم تا سه ساعت سر ‫کاره بذار ببینم سینه‌مکس چی داره!
‫اچ‌بی‌او چی داره؟
‫من مزیت شبکه‌های کابلی و هم ‫سیستم اجارهٔ فیلم رو تجربه کردم,
‫باید یه تصمیمی می‌گرفتین که ‫اون شب می‌خواین چی تماشا کنین!
‫هر چیزی که ساخت یونیورسال پیکچرز ‫بود رو تماشا می‌کردم, توبی هوپر باید,,,
‫چیزهایی که توی ویدئو ‫ضبط شده بود رو می‌گرفت,
‫مثل فیلم پرخاشگر, تام ‫ساوینی توی پرخاشگر درخشید,
‫ما اون رو هم اجاره کردیم،
‫من فکر کردم که یه فیلم درست و حسابی ‫می‌گیریم, ولی فقط چندتا سکانس از فیلم بود,
‫باورم نمیشه که,,,
‫سه دلار پول چیزی رو دادم که ‫توی انتشار استودیویی می‌دادم و,,,
‫تام ساوینی بود که توی ‫ویدئو اینور و اونور می‌رفت,
‫یهو یه کاری داشتین که نه فیلمنامه، ‫نه بازی، نه کارگردانی خوبی داشت,
‫ولی اون حس و حال مخصوص رو داشت,
‫افرادی مثل چارلی بند و راجر کورمن ‫بعد از اون، زندگی‌شون عوض شد,
‫بعد از سروْصدایِ وی‌اچ‌اس,
‫چارلی بند واقعاً ‫خالق اون سبک بود,
‫چارلی ازشون فاصله گرفت,
‫امپایر پیکچرز و چارلی بند فرصتی ‫رو برای استعداد جدید فراهم کردن,,,
‫تا تاثیر خودشون رو گذاشته باشن,
‫اون‌ها دارن کارهای همه‌گیر بزرگ‌ترها ‫رو می‌بینن و سعی می‌کنن زودتر,,,
‫و با هزینهٔ کمتری اونجا برسن,
‫چارلز بند یه جریان بی‌پایانی از محصولات رو ‫راه انداخت و بعضی‌هاش واقعاً باارزش بودن,
‫خیلی جالب نیستن,
‫کلی خون و خونریزی هست، جلوه‌ها و ‫بازیگری بدرد نمی‌خورن و خط زمانی مسخره‌ست,
‫اون‌ها دقیقاً چیزی که می‌خواستم ‫بودن و من عاشق‌شون بودم,
‫خیلی از هوادارها بهم گفتن وقتی که دنبال ‫فیلم دیگه‌ای بودن «برپاخیزان جهنم» رو دیدن،
‫و جلوی قفسهٔ فیلم‌های بلاکباستری ‫بعد از دیدن تصویر کله‌میخی وایسادن,
‫اون یه ارتباط چشمی کاملاً ‫مستقیم با شما برقرار می‌کنه,
‫تصویر میگه که ببین ‫با خودم چیکار کردم,
‫حله تصور کن که با ‫تو ممکنه چیکار کنم,
‫تصاویر روی فیلم‌ها در ابتدا اهمیتی نداشتن ‫تا وقتی که بعضی از این فیلم‌های ترسناک مهم،
‫منتشر شدن,
‫و بر اساس میزان موفقیت‌شون، ‫ناگهان کاور فیلم‌ها خیلی پراهمیت شدن,
‫مشخصاً هرچی روشن‌تر و ‫شکه‌کننده‌تر باشن احتمالاً بهترن,,,
‫و شانس فروش اون ‫فیلم بیشتر خواهد بود,
‫تصویر حتماً برای انتخاب عنوانی ‫از یه فیلم نیاز بود, انگار که که,,,
‫شما از اکران اون فیلم، ‫باهاش آشنایی دارین,
‫قدیم واقعاً نیاز بود که پاشین و ‫دنبال چیزی که می‌خواین بگردین,
‫باید از فرصت‌ها استفاده می‌کردین و ‫اگه فیلمی یه پوستر خیلی خفن داشت،
‫من جذبش می‌شدم,
‫معمولاً تصویر بازیگرهاست که باعث ‫میشه شما اون فیلم رو انتخاب کنین,
‫اون رو اجاره نکنین,
‫اون رو همیشه می‌تونین ‫اجاره کنین ولی این رو,,,
‫اون‌ها می‌دونستن,
‫اون‌ها می‌دونستن کدوم‌هاشون فیلم‌های ‫خوبی‌ان چون بهشون دسترسی داشتن,
‫یکی از پوسترهایی که توی دههٔ 80 شدیداً ‫دوست‌شون داشتم برای فیلم راهروی وحشت بود,
‫چون روی اسکلت ‫پوستر راهروی وحشت,,,
‫عناوین فیلم‌های ‫دیگه نوشته شده بود,
‫من راهروی وحشت رو برمی‌داشتم ‫و عنوان‌ها رو نگاه می‌کردم،
‫و توی مغازه قدم می‌زدم، و سعی ‫می‌کردم اون فیلم‌ها رو پیدا کنم,
‫ولی این کار باعث شد فیلم‌هایی رو ببینم ‫که خودم هیچوقت انتخاب‌شون نمی‌کردم,
‫من برای شرکتی که کار طراحی پوستر ‫فیلم‌های هالووین رو به عهده داشت کار کردم,
‫همونی که چاقو از داخل,,,
‫کدوی هالووین رد شده ‫و خیلی به‌یاد موندنیه,
‫اون طراحی تکلیف ‫تماشاچی رو مشخص کرد,
‫به‌نظرم اون یه کمپین ‫تبلیغاتی بی‌نظیر بود,
‫پوستر کابوس در خیابان الم ‫تصویر صورتِ نانسیه که روی تخته,
‫پوستر فوق‌العاده‌ایه,
‫یعنی یه کار هنریه,
‫مثل یه عکس یا یه پوستر به ‫سبک فیلم‌های امروزی نیستش که,,,
‫شما فقط عکس ستاره‌های فیلم ‫رو توی یه ژست خوب دارین,,,
‫و این‌جور عکس‌ها الان خیلی رایج‌ان، ‫ولی اون زمان طراحی اون پوستر,,,
‫این زیباییِ هنری که توی تمامی فیلم‌های ‫کابوس در خیابان الم بود من رو متأثر کرد,
‫هرچند که جزء فیلم‌های ‫با بوجهٔ پایین بود,
‫من یادمه که داشتم از بلوار سانست رد ‫می‌شدم و یه ساختمون مرتفع اونجا بود،
‫و یه طرف اون ساختمون به‌طور کلی نقاشی ‫پوستر کشتار با اره‌برقی در تگزاس 2 بود,
‫یادمه که تحسینش کردم,
‫ایدهٔ کیت کارسون بود که یه نسخهٔ ‫کمدی از «کلوپ صبحانه» بسازیم,
‫به‌نظرم اون کار بی‌نظیر ‫بود, همچنین حس می‌کنم,,,
‫مردم رو متوجهٔ این کرد که,,,
‫ما به‌قدری که می‌خواستن کشتار ‫با اره‌برقی 2 جدی باشه، نیستیم,
‫پوستر ابتدایی که توبی انتخاب کرده بود ‫قرار نبود که اسمش «کلوپ صبحانه» شه,
‫اون کلوپ صبحانه رو انتخاب ‫کرد تا مغازه‌دارها رو گول بزنه,,,
‫تا توی قفسه‌ها بذارنش چون ‫به‌نظر خیلی بی‌خطر میومد,
‫واقعاً هم شبیه یه ‫فیلم ترسناک نیست,
‫بیشتر شبیه یه فیلم هالووینی ‫یا فیلمی با لباس‌های مبدله,
‫باید حواس‌تون باشه که تبلیغات به‌ندرت ‫چیزی که خود فیلم هست رو نمایش میده,
‫منم اگه پوستر فیلم «فروشگاه ‫خردکنی» رو دیده بودم اجاره‌ش نمی‌کردم,
‫چون پوسترش هیچ ‫ربطی به فیلم نداره,
‫تدبیر ما برای فیلم زوزه این بود ‫که یه فیلم اسلشر معمولی باشه,
‫و این موضوع مشخص نباشه که توش ‫عناصر ماوراءالطبیعی و گرگینه هم هست,
‫فکر کنم در نهایت به یه پوستر ‫خیلی زیرکانه از پنجه‌های دستی که,,,
‫پوستر رو پاره کرده و پشتش ‫یه زنی داد می‌زنه رسیدن,
‫و توی آمریکا به هر دلیلی، تصمیم ‫داشتن که از اون خانم استفاده نکنن،
‫اون‌ها می‌خواستن پوزهٔ ‫گرگینه رو استفاده کنن,
‫واسه همون توی تبلیغات ‫بریتانیایی پوستر همونه,,,
‫اما به‌جای اون خانم، ‫پوزهٔ یه گرگینه‌ست,
‫شما دوست داشتین که ‫محصول‌تون با عناوینِ به اصطلاح,,,
‫ضعیف‌تر فرق داشته باشه و قصد ‫داشتین که انتظارات رو برآورده کنین,,,
‫و برای قشر وسیع‌تری ‫موردپسند واقع شین,
‫از هر راهی که بود ‫می‌خواستین که جذب‌شون کنی,
‫هر طوری که می‌خواستین مردم رو گمراه ‫کنین, و وقتی که فیلم رو تماشا کردن,,,
‫دیگه دیر شده,
‫دیگه نمی‌تونن ‫پول‌شون رو پس بگیرن,
‫خب، دههٔ 80 فیلم‌های ‫اسلشر سلیقهٔ مردم نبود,
‫اون ژانر همراه با علایق ‫اکثریت پیش نمی‌رفت,
‫مردم کلی فیلم‌های ‫ترسناک متفاوت می‌ساختن,
‫کلی کارگردان داشتین که با بوجهٔ پایین ‫کارشون رو توی دههٔ 70 شروع کردن،
‫و توسط کمپانی‌های نیمه معروف ‫مثل اوکو امبسی کشف شدن،
‫و فرصت ساخت فیلم‌های ‫بزرگ‌تر بهشون داده شد,
‫شما جان کارپنتر رو داشتین که از هالووین ‫به مه، فرار از نیویورک و جانور رسید,
‫شما جو دانته رو داشتین ‫که از پیرانا به زوزه رسید,
‫شما دیوید کراننبرگ رو داشتین که از فیلم ‫هار به فرزندان و اسکنرها و بعدش هم,,,
‫به منطقهٔ مُرده رسید,
‫یه‌جورایی شاهد ظهور خیلی ‫از کارگردان‌های ستاره بودین,
‫اسکنرها رو احتمالاً وقتی ‫که خیلی کوچیک بودم دیدم,
‫من و دوستم قطعاً به‌خاطر ‫پوسترش اون رو اجاره کردیم,
‫مایکل ایرون‌ساید ‫این‌جوری روی جلد فیلمه,
‫به خودم گفتم حتماً ‫باید این فیلم رو ببینیم,
‫من که نمی‌دونستم به ‫چه تله‌ای دارم دم میدم,
‫نمی‌تونین بدون اشاره به ‫ترکوندن سر توی اسکنرها،
‫راجع‌به فیلم‌های ترسناک ‫دههٔ 80 صحبت کنین,
‫وقتی این اتفاق میفته خیلی وحشتناک و از ‫تمام وجوده که حتی وقتی بچه بودم می‌گفتم,,,
‫این خفن‌ترین چیزیه که دیدم, مسلماً ‫این ماجرا واسه قبل از سی‌جی‌آی ـه,
‫و یهو اون رفیق‌مون ‫که عینک داشت,,, بوم!
‫به عنوان یه بچه واکنشم این بود:
‫این چه کوفتیه,,,
‫کراننبرگ، رفیق!
‫و بعدش همه‌جا پخش می‌شدن, ‫می‌دونم، خب یه شاتگان ورداشتن و,,,
‫با کلی جگر مرغ یا همچین چیزی ‫پرش کردن و بهش شلیک کردن,
‫ولی خدای من، خیلی طبیعی بود,
‫اون انفجار احتمالاً مثل اون شلیکیه ‫که از کنار کمان نگهبان پیر رد میشه,
‫به این معنی که: «خب، ‫از اینجا به بعدش با ما,»
‫خیلی از بازی‌ها توی اسکنرها جواب دادن ‫چون زحمتِ کار روی صورت بازیگرها بود,
‫حالا، شما مایکل ‫آیرون‌ساید رو دارین,
‫این فرد باید درون مایهٔ فیلم رو ‫به‌خوبی بشناسه و با صورتش انتقال بده,
‫همش وابسته به اینه که بهش ‫باور داشته باشیم یا نه، درسته؟
‫و اون توی کارش حرف نداره,
‫فیلم «ولنتاین خونین من» احتمالاً ‫اسلشر محبوب من از 1981 ـه,
‫نکتهٔ جالب راجع‌به ‫ولنتاین خونین من اینه که,,,
‫تصاویر گرافیکیِ جالب همراه ‫با جلوه‌های کاربردی‌ای داشت،
‫ولی 9 دقیقه از اون رو,,,
‫حذف کردن,
‫مرگ موردعلاقهٔ من قطعاً ‫اونیه که برای اکران حذف شد,
‫یه شخصیت پیر و مستی به ‫اسم هَپی بود که رفته بود,,,
‫یه سری به معدن بزنه ‫و ببینه اونجا چه خبره,
‫یه کلنگ میره توی چونه‌ش و ‫جلوه‌ویژه‌ش خیلی وحشتناکه,
‫و یکی از اون قتل‌هاییه ‫که وقتی دیدمش گفتم:
‫«چطوری این رو ساختن؟»
‫یکی از چیزهایی که در مورد این فیلم ‫دوست دارم اینه که چقدر خوش‌ساخته,
‫و قسمتیش برای اینه که واقعاً ‫داخل یه معدن فیلم‌برداری شده,
‫ظاهراً مالکین معدن بعد از اینکه ‫فهمیدن قسمتی از فیلم توی معدنه،
‫کلی واسه تمیز کردن معدن زمان صرف کردن ‫که این موضوع خلاف خواستهٔ اعضای تیم بود,
‫برای همین مجبور شدن ‫دوباره اون معدن رو شلوغ کنن،
‫تا اون ظاهری که برای این ‫فیلم می‌خوان رو داشته باشن,
‫البته، معلومه که مسخره‌ست,
‫یه فیلم اسلشره!
‫کلی موضوعات کلیشه‌ای داره ولی یه ‫چیزی توی این فیلم هست که فرق داره,
‫فیلم «ولنتاین خونین من» کلی ‫طرفدار داره، چی می‌تونم بگم,
‫توی دههٔ 80 تغییرشکل محبوب بود,
‫همه از هیولاهایی که تغییرشکل می‌دادن ‫فیلم می‌ساختن, زوزه، هیولای درون,
‫و کلی کار دیگه,
‫توی زوزه، سعی داشتیم تا از ‫داستان کلیشه‌ای روستایی‌هایی که,,,
‫دنبال یه گرگینه‌ان فاصله بگیریم,
‫در ابتدا می‌خواستیم که یه فیلم اسلشر ‫باشه، چون اون زمان اسلشرها از فیلم‌های,,,
‫ماوراءالطبیعی محبوب‌تر بودن,
‫اون‌ها به نوعی قدیمی شده بودن,
‫توی نیم ساعت ابتدایی فیلم خبری ‫از عناصر ماوراءالطبیعی نیست
‫و وقتی که گرگینه رو معرفی کردیم، ‫من این کار رو از طریق تماشای,,,
‫«مرد گرگ‌نما» توی تلویزیون کردم،
‫چون اون یه ارجاع فرهنگ عامه‌ایه ‫که مخاطب‌ها فوراً متوجه‌ش میشن,
‫اون فکر کنم واقعاً اولین باری ‫بود که این اتفاق افتاد و در نهایت,,,
‫بعد از فیلم‌های جیغ بسیارمحبوب شد که ‫شخصیت‌هایی داشت که از کلیشه‌های,,,
‫این ژانر باخبر بودن, و درنتیجه ‫جزئی اصلی از این ژانر شد,
‫جو دانته عاشق اینه که دوست‌هاش ‫رو توی فیلم‌هاش بازی بده,
‫می‌تونین راجر کورمن، مربیش رو ببینین, ‫فارست جی آکرمن، سمبل معروف هیولاها,
‫فیلمنامه‌نویس، جان سیلز، رفیق شفیقش, ‫میک گریس و مهرهٔ مارش، دیک میلر,
‫یادمه که وقتی زوزه رو دیدم گفتم: ‫«چه عجب!» که بالاخره یکی,,,
‫یه گرگینه خلق کرد و تغییرشکلش رو ‫نشون داد و به‌طور غیرقابل انتظاری خوب بود,
‫ما به استودیو گفته بودیم می‌تونیم توی ‫یک برداشت تغییرشکل رو فیلمبرداری کنیم,
‫که خبر داشتیم شدنی نبود و ‫خیلی جذاب و نمایشی نمی‌شد,
‫آخرسر به روش معمول و با ‫چندتا کات اون رو درآوردیم,
‫بالاخره تغییرشکل کامل ادی ‫کوئست رو با کمک «راب باتین» دیدیم,
‫خدای من، ببینین چه اتفاقی ‫واسه این یارو داره میفته,
‫همیشه یه بحث جذاب بین فیلم زوزه و ‫گرگ‌نمای آمریکایی در لندن خواهد بود,
‫و هرچقدر که جلوه‌های فیلم ‫گرگ‌نمای آمریکایی در لندن خوب باشه،
‫فکر می‌کنم اون صحنه خیلی روشنه ‫و تصاویر کلوز آپ زیادی داره,
‫برای من جلوه‌های ویژه‌ست ‫که مهمه نه نمایشی بودن سکانس,
‫و توی زوزه، شما یه نور ضعیف ‫و سایه‌دار می‌بینین, شما شخصیتِ,,,
‫رابرت پیکاردو رو می‌بینین که قربانی ‫نیست, اون می‌خواد تغییرشکل بده,
‫اون می‌خواد به شخصیتِ دی والاس
‫خود واقعیش رو نشون بده ‫و این کارش نشونهٔ قدرته,
‫ما نمی‌خواستیم که کار قبلی رو تکرار ‫کنیم, یعنی، تکرار اون شخصیتی که,,,
‫سر و دستش مثل گرگینه ‫بود، تنش یه پیراهن بود,
‫این برامون چیز امروزی‌ای نبود,
‫من همیشه علاقه داشتم که کار جدید و ‫متفاوتی کنم و ما سعی‌مون رو کردیم و,,,
‫آخرسر نتیجه شبیه ‫به یه خرس شده بود,
‫در آخر به ترکیبی از عروسک با پاهای جداگانه ‫و بازیگری که لباس گرگینه پوشیده رسیدیم,
‫ولی باید جوری فیلمبرداری ‫می‌کردیم که کمرش مشخص نشه,
‫در نتیجه خوب تونستیم ‫مخاطب رو گول بزنیم,
‫من عاشق فیلم سوزان‌ام,
‫من تا مدت‌های زیادی این فیلم رو نمی‌شناختم ‫و وقتی که فهمیدم همچین فیلمی هست،
‫گفتم این همه مدت ‫این فیلم کجا بود؟
‫یه فیلم ژانر اسلشر توی یه کمپه ‫و من می‌دونستم که باید ببینمش,
‫اولاً جیسن الکساندر و هالی ‫هانتر توش بازی می‌کنن که,,,
‫با توجه به آیندهٔ کاری‌شون ‫بعد از این فیلم، فوق‌العاده‌ست,
‫فیلمنامه، تعامل نوجوون‌ها باهم,
‫و البته که کار ‫بی‌نظیر تام ساوینی,
‫اون سکانسی که سمت قایق ‫میرن و اون یهو از جلوی,,,
‫خورشید بالا میاد و اون رو ‫توی گردن طرف فرو می‌کنه,
‫یکی از اسلشرهای موردعلاقهٔ منه,
‫من عاشق کارهای جان لندیس‌ام, ‫به‌طور کلی دوست‌شون دارم,
‫ولی چندتا فیلم مثل خانهٔ حیوانات و ‫گرگ‌نمای آمریکایی در لندن هست,,,
‫که در اون زمان خیلی ماهرانه فضای واقعی ‫رو ایجاد کرد و برداشت تصاویر رو انجام داد,
‫برای من خیلی سرگرم‌کننده بود,
‫یه ژانر کمدی و وحشتِ بی‌نقص بود ‫چون ابتدای کار خیلی آروم شروع میشه,
‫روی کوله‌ام کثیف‌کاری گوسفنده,
‫دوتا رفیق‌ان که دارن باهم قدم می‌زنن، ‫ولی بعدش می‌بینین که یه گرگینه,,,
‫شکم یکی‌شون رو جر داده و اون ‫یکی داره آروم به گرگینه تبدیل میشه,
‫جک مثل یه زامبی‌ای می‌مونه که ‫جلوی دیوید ظاهر میشه و هر بار که,,,
‫این اتفاقی میفته، ‫زشت و پیرتر میشه,
‫یه بازی بامزه‌ست,
‫گریم واقعاً حال‌تون ‫رو بهم می‌زنه,
‫یادمه که گردنش رو می‌دیدم ‫و یاد کتاب آناتومی بدن میفتادم,
‫نگم که چقدر سکانس ‫ترسناک بهش اضافه کرد!
‫قطعاً لحظات وحشتناکی هم توش داره,
‫مثل سکانس‌های پایانی که توی ‫خیابون‌های لندن اینور و اونور میره!
‫این سکانس واقعاً ترسناکه,
‫اون سکانس خیلی خوب ‫کار شده, و البته که,,,
‫تغییرشکل گرگینهٔ ‫ریک بیکر حرف نداره,
‫البته که نمی‌تونین بدون تعریف ‫از اون گریم، از فیلم تعریف کنین,
‫ریک بیکر در ابتدا قرار بود که طراحی چهرهٔ ‫جو دانته رو توی زوزه انجام بده، ولی,,,
‫جان لندیس ازش قول گرفت ‫و لحظات آخر سر کار آوردش,
‫اگه میرین که توی دههٔ 80 یه فیلم ‫گرگینه‌ای ببینین، بدونین که قراره,,,
‫سکانس تبدیل یه مرد ‫به گرگینه رو ببینین,
‫راستش توی سکانسی که پاهاش به ‫پای گرگینه تبدیل شد حالم بهم خورد,
‫پاش کش اومده بود و انگار استخوان ‫نداشت, چنین چیزی قبلاً انجام نشده بود,
‫دیدن اون تغییرشکل ‫برای من تکان‌دهنده بود,
‫توی ذهنم اون سکانس به سطحی تبدیل میشه که ‫تصویر من از فیلم‌های دههٔ 80 رو عوض کرده,
‫یه فیلم کلاسیک و قدیمیه و هردو با فیلم ‫توی «برفراز ماه کامل» و «گرگ‌شده»،
‫یه سال منتشر شدن,
‫یعنی,,, سال گرگی‌ای بود,
‫من فکر می‌کردم که فقط ‫خودم فیلم گرگینه‌ای می‌سازم,
‫به غیر از «من یه گرگینهٔ نوجوان بودم» ‫که 20 سال پیش سیاه و سفید ساخته شد،
‫فکر نکنم خیلی طالبش بودن,
‫به‌نظرم اگه می‌خواین فیلمِ ژانر ‫وحشت بسازین، باید ترسناک باشه,
‫من خوشم اومد, از دیدنش لذت بردم,
‫با آدام آرکین و پدرش ‫آلن آرکین همکاری کردم,
‫بازیگر فوق‌العاده‌ای بود,
‫بهش گفتم گرگینه رو مثل هنری ‫هال توی گرگینهٔ لندن دربیاره,
‫و اون‌ها همین کار رو ‫کردن, کار ساده‌ای بود,
‫بازیگرهای کمدین بی‌نظیری داشتیم ‫و من از ساختن این کار لذت بردم,
‫الان مطمئنم که بردم,
‫مردهٔ شریر ما رو زهره ترک کرد,
‫تماشای اون فیلم ما ‫رو وحشت‌زده کرد,
‫توی مردهٔ شریر بروس کمپبلِ جَوون ‫اولین نقش اول خودش رو بازی می‌کنه,
‫کمپبل و ریمی دوست‌های دبیرستانی بودن که ‫فیلم‌های کوتاه می‌ساختن، قبل از اینکه,,,
‫با سوپر فیلم 8 میلی‌متری خودشون، در ‫میان جنگل، وارد صحنه شن که به نوعی,,,
‫نسخهٔ ابتدایی مردهٔ شریره و جهت ‫جلب توجه سرمایه‌گذارها تهیه و تولید شد,
‫جلوه‌ها، جلوه‌های عملی، اون ‫کثافت‌کاری و اونی که توی زیرزمین بود,,,
‫اون دریچه‌ای که بالا و پایین ‫می‌رفت، اون جیغ و داد و جوری که,,,
‫دوربین توی خونه حرکت ‫می‌کرد, تمامش خیلی وحشتناک بود,
‫من از اون انیمیشن خمیری‌ای که استفاده ‫کردن و بدن‌هایی آب می‌شدن لذت بردم,
‫تماشای الن سندوایس که توسط ‫شاخه‌های درخت بهش حمله میشه!
‫این یه قیاس آشکار از اینه که ‫طبیعت به خودیِ خود یه نیروی نحسه,
‫اون خالص بودن جعل کردنی ‫نیست چون این کارِ یه مشت بود که,,,
‫توی تنسی به یه کلبه‌ای رفتن و بدون ‫بودجه از هرچیزی که تونستن فیلم گرفتن,
‫اون‌ها کارهایی کردن که شما فکر نمی‌کردین ‫با چنین بوجهٔ کمی امکان‌پذیر باشه,
‫اون‌ها به‌شدت خلاق بودن,
‫جالب‌ترین نکته راجع‌به مردهٔ ‫شریر اینه که بعد از تولیدِ,,,
‫استدی‌کم منتشر شد ولی اون‌ها از پس هزینه‌ش ‫برنمیومدن، پس تمام اون سکانس‌هایی که,,,
‫و همراه با دوربین ‫توی جنگل بدوون,
‫و این کارشون جواب داد!
‫شیکی‌کم در واقع از ‫استدی‌کم ترسناک‌تره,
‫اون جلوهٔ واقعی‌ای و ثباتی که ‫داره فیلم رو شبیه به یه مستند می‌کنه,
‫مردهٔ شریر یه مثال بی‌نقص از یه نابغهٔ ‫خلاقِ فیلمسازیه که با بوجهٔ کم ظهور کرد,
‫هالووین نه تنها توسط جان ‫کرپنتر بلکه توسط دبرا هیل خلق شد,
‫و شما زنی بسیار قوی همراه با ‫صدایی در طی تکامل شخصیت,,,
‫در اختیار داشتین و ‫فکر می‌کنم این موضوع,,,
‫ربط مستقیمی به این که چرا شما جیمی ‫رو سوای توانایی‌های طبیعی خودش,,,
‫دوست دارین، چون اون ‫مشخصاً خیلی مستعده,
‫بعد از موفقیتی که هالووین بدست آورد، ‫شُرکای من دنبال ساخت یه دنباله بودن,
‫من فکر نمی‌کردم که دیگه ‫داستانی نگفته مونده باشه,
‫من نتونستم جلوی ‫ساخت دنباله رو بگیرم,
‫برای همین گفتم که شاید بتونم ‫باهاشون پیش برم, منم فیلمنامه رو نوشتم,
‫کار خوبی نشد, نتونستم ‫چیز خوبی بنویسم,
‫و حالا دارین نمایش رو تکرار می‌کنین و چیزی ‫که توی اولی اتفاق افتاد رو تکرار می‌کنین,
‫بار اول جواب داد، این دفع نه!
‫من توی هالووین 2 ‫نترسیدم, فقط حالم بهم خورد,
‫خیلی طعنه‌آمیزه که هالووینِ ‫یک منبع الهام تعداد بی‌شماری شد،
‫و برای دو سال چیزی جز ‫فیلم‌هایی که توش تنها جاه‌طلبی‌شون,,,
‫کشتن یه مشت نوجوون بود نداشتیم,
‫حالا که هالووین 2 رو داریم، ‫اون یه تقلید بد از تقلیدگرهای قبلیه,
‫لایق قسمت یک این فیلم نیست,
‫نه تا زمانی که توی دنبالهٔ آخری که داشتیم، ‫یه داستانی تازه برای ارائه وجود داشت,
‫من از فیلم و کار ‫خودم ناامید شده بودم,
‫من نمی‌خواستم که هالووین ‫2 رو کارگردانی کنم,
‫ریک رزنتال به‌جای جان کارپنتر ‫کارگردانی می‌کرد و دیک وارلاک به‌جای,,,
‫نیک کسل نقاب شاتنر رو می‌ذاشت,
‫به نیک کسل برای بازگشت ‫به فیلم درخواستی داده نشد,
‫یکی از اشکالات بزرگ فیلم,
‫فکر کنم تا اون زمان کارگردانی کرده ‫بودم, نمی‌دونم، دلیلی نداشتن که فکر کنن,,,
‫من می‌خوام برای بازی ‫دوبارهٔ اون نقش برگردم، و,,,,
‫فکر نکنم اون زمان منم ‫این کار رو قبول می‌کردم,
‫دبرا پیشم اومد و گفت: «نیک، نقابی ‫که توی اولی استفاده شد رو داری؟»
‫چون می‌خواستیم هر جوری شده ‫دوباره بسازیمش ولی از پسش برنمیومدیم,
‫منم گفتم: «آره ‫دارمش، همین‌جاست,»
‫توی سالن خونه‌مه,
‫اون هم گرفتش و متأسفانه دیگه بهم پس ‫نداد, ولی مطمئنم که تا الان دیگه پودر شده,
‫پس دیگه اهمیتی نداره,
‫جیمی لی کرتیس توی این فیلم همه کار ‫کرد, چون از ابتدا مجبور بود تنهایی,,,
‫و بدون کمکی توی کار معروف و ‫محبوبش توی سال 1978 بدرخشه,
‫در ضمن، اون برای یه فیلم دیگه‌ای ‫موهای خودش رو کوتاه کرده بود,
‫و مجبور بود که کلاه‌گیس سرش ‫بذاره، که اگه یه‌بار بهش دقت کنین،
‫دیگه نمی‌تونین ازش چشم بردارین,
‫درحالی که اکثر سکانس‌های فیلم ‫توی بیمارستان هدنفیلد گرفته شد،
‫خود فیلم از فرمول یه اسلشر ‫استاندارد پیروی می‌کنه,,,
‫که شباهت زیادی با نسخه ‫اصلی متحول‌کنندهٔ خودش داره،
‫همراه با مهارت‌های خلاقانه ‫و سکانس‌های بی‌لباسِ بیشتر,
‫رفیقم از «آخرین مبارز ستاره‌ای»، ‫لنس گست، نقش مهمی اونجا ایفا می‌کنه,
‫من تا دوباره اون رو ندیده متوجهٔ نقش ‫مهمش نشدم, و حس می‌کنم که نجات پیدا کرد,
‫فکر کنم مایکل مایرز باید بعد ‫از آتیش‌سوزی آخر هالووین 2,,,
‫یه استراحتی به خودش می‌داد,
‫ولی اون بعد از سومین قسمت ‫عجب‌وغریب هالووین 3 برگشت,
‫داستان ارواح بر اساس رمان پیتر استراب ‫ساخته شده و ستاره‌های هالیوود مثل,,,
‫در واقع یه مشت پیرمرد بودن که ‫داستان‌های ترسناک تعریف می‌کردن,
‫البته جان هاوسمن هم به شکل مشابه‌ای دور ‫یه آتیش در ابتدای فیلم مِه از جان کارپنتر،
‫ داستان ارواح رو تعریف می‌کنه,
‫شاید برای همین از بچگی عاشق داستان ‫بودم, اون فیلم یه تعهد فوق‌العاده بین,,,
‫داستان‌های قدیمیه,
‫اون‌ها رو توی دههٔ 80 آورد,
‫توی اون زمان خیلی ‫از این چیزها نمی‌دیدیم,
‫تغییرات آلیس کریج در طول فیلم ‫کاملاً وحشتناکه، از اون جایی که,,,
‫اون یه زن جذاب و ‫دلربائه و پر از زندگیه
‫و انگار که سهل انگاری ‫جزئی از شخصیتشه,
‫و در پایانِ کار که همه‌چیز ‫مشخص میشه که اون چیکاره‌ست,,,
‫یه تغییر و نزول ‫دیدنی شکل می‌گیره,
‫آوردن ارواح توی فیلم کار سختیه,
‫و فکر نکنم کسی به خوبی ‫دیک اسمیت روی ایده,,,
‫داستانِ ارواح اصرار کرده باشه,
‫دیک اسمیت کسی بود که به کارش توی ‫جن‌گیر یا حتی پدرخوانده معروف بود,
‫توی اون مقطع زمانی از 80 اون داشت ‫عقب می‌کشید، در حالی که این استعداد,,,
‫داشت گسترده‌تر می‌شد ولی همچنان اون بیرون ‫درحال ساخت کارهای به‌یاد موندنی بود که,,,
‫مشخصاً ما فیلم داستان ‫ارواح رو می‌بینیم,
‫یه کاری کاملاً متفاوت از ‫چیزی که قبلاً دیده بودیم,
‫آره، من خیلی اون ‫فیلم رو دوست دارم,
‫یکی از نکات خیلی مثبت از فیلم‌های ‫ژانر وحشتِ دههٔ 80 این بود که,,,
‫همه‌چیز روبه‌روی ‫دوربین اتفاق افتاد,
‫هنوز خبری از سی‌جی‌آی نبود,
‫بازیگرها یا با کسی که گریم شده ‫بازی می‌کردن یا با عروسک و اشیأ,,,
‫که واقعاً توی قابِ ‫دوربین کنارشون بودن,
‫تعدادی هنرمند مستعد و نابغه توی ‫زمینهٔ جلوه‌های ویژهٔ گریم وجود داشت،
‫مثل ریک بیکر، تام ساوینی و ‫استیو جانسون و تمام کسایی که,,,
‫اون زمان حرفهٔ ‫کاری‌شون رو شروع کردن,
‫شما اولین اسکار گریم و چهره‌پردازی رو سال ‫81 با گرگ‌نمای آمریکایی در لندن می‌گیری,
‫در ابتدا می‌خوام که از آکادمی برای ‫تشکیل این دسته‌بندی تشکر کنم, من خیلی,,,
‫مفتخرم که اولین ‫برندهٔ این دسته‌بندی‌ام,
‫وقتی به فیلم‌های ژانر وحشتِ دههٔ 80 نگاه ‫می‌کنم، این یکی از بهترین لحظه‌ها برای منه,
‫وقتی دیدن که چه کاری ازمون برمیاد انگار ‫همه شرط‌شون رو پس گرفتن و می‌خواستن,,,
‫برن و فیلم‌های ترسناک ‫بسازن که خب هیجان‌انگیزه,
‫فیلمسازها متوجه شدن امکاناتی که در ‫دسترس داشتن بهشون اجازهٔ ساخت,,,
‫دنیاها و لحظات بزرگ ‫و بزرگ‌تری رو می‌داد,
‫دوران زنده و پرجنب‌وجوشی بود ‫چون امکانات و تکنیک‌ها دراختیارمون بود،
‫و ما تمام این فیلم‌ها رو که ‫بهمون فرصت پیشرفتِ بیشتر,,,
‫رو دادن دراختیار داشتیم,
‫من عاشق جادوی سینما و تئاترم,
‫چطور یه موقعیتی رو درنظر می‌گیریم ‫و اون جوری که می‌خوایم می‌سازیمش,
‫تا چیزی که ما ‫می‌خوایم رو باور کنین!
‫چیزی که بیشتر از همه توی ذهن‌تون ‫می‌شینه اینه که چطور این کار رو می‌کنن!
‫شما شیفتهٔ توهم و جادویی ‫می‌شین که پشتِ صحنه اتفاق میفته,
‫و این شما رو به ساختن ‫فیلم ترغیب می‌کنه,
‫علت اینکه تام ساوینی، ‫استن وینستون، ریک بیکر,,,
‫و راب باتین رویاپرداز بودن و ‫هنوز هم هستن به این خاطره که,,,
‫اون‌ها با این گریم‌ها و جلوه‌ها به ‫عنوان حقهٔ جادوگری برخورد کردن,
‫و خیلی از اون‌ها گمراه کننده‌ست,
‫جلوه‌های داخل دوربین ‫همیشه تأثیرشون دوچندانه!
‫هرچند، هزینهٔ ‫انجام‌شون هم دوچندانه!
‫و شدیداً وقت‌گیر هستن,
‫اگه درست انجام‌شون بدی، ‫جلوه‌های عملی قدرتمندتر هستن,
‫چطور می‌خواین یه ‫گرگینهٔ بهتری بسازین؟
‫چطور صحنهٔ بریدنِ بهتری می‌سازین؟
‫خب، 30 سال دیگه ‫هم همچنان این کارِ منه,
‫یه جنبهٔ بچگانه توی این کار ‫هست که من بابتش قدردانم,
‫این یه کار و هنر تحسین‌برانگیزه، ‫و داستان رو روبه‌جلو می‌بره,
‫همراه با اون واکنش‌های غریزی که ‫شما نسبت‌به فیلم‌های ترسناک دارین,
‫من همیشه می‌خوام که توی همه‌چیز ‫پام رو از ناحیهٔ سلیقهٔ خوب فراتر بذارم،
‫و بعضاً حتی فراتر ‫از چیزی که ممکنه!
‫شما می‌خواین که دیگه ‫کارهای غیرممکن رو انجام بدین,
‫نباید محدود به ‫کارهایی که ممکنه شین,
‫باید کاری کنین که مخاطب ‫باور کنه یه اتفاقِ غیرممکن,,,
‫جلوش داره میفته,
‫همهٔ گزینه‌ها روی میز بود,
‫هر کاری که می‌خواستی ‫می‌تونستی انجام بدی,
‫تنها چیزی که باید سرش بحث ‫می‌کردی درجه‌بندی فیلم‌ بود,
‫همیشه دعوایی این وسط بود چون کارگردان‌ها ‫فکر می‌کردن که برای جلو بردن داستان,,,
‫آزادن هر کاری که می‌خوان بکنن,
‫و البته یه عده‌ای بودن که خط قرمزهایی ‫داشتن و بعضی از کارهامون رو,,,
‫توهین‌آمیز خطاب کردن,
‫اگه خونریزی زیاد می‌شد ‫درجه‌بندی ایکس می‌دادن و این یعنی,,,
‫توزیع‌کننده حق نداره تقریباً توی تمام ‫سالن‌هایی که می‌خواین فیلم رو اکران کنه,
‫شما اکران خیلی کوچیکی ‫داشتین که مساوی با سودِ کم بود,
‫پس، باید حواس‌تون به ‫این مسئله جمع می‌بود،
‫من به کلی فیلم که واسه خشونت و ‫خونریزی درجه‌بندی ایکس داشتن کمک کردم,
‫معمولاً دوباره فیلم رو ثبت می‌کنن، ‫چند قسمت از فیلم رو برمی‌دارن,
‫درنهایت ممکنه که ‫درجه‌بندی «آر» بگیرین,
‫بعضاً برای درجه‌بندی ایکس بود ‫که از خونی استفاده می‌کردن,,,
‫که از ابتدا قرمز نبود, مثل ‫«تصویر ذهنی» و «مردهٔ شریر 2»,
‫اون‌ها حساسیت شدیدی روی خون و خونریزی ‫بخصوص توی فیلم‌های دههٔ 80 داشتن و راستش,,,
‫هیچوقت این موضوع رو درک نکردم,
‫وقتی که فیلمسازها افتادن توی ‫دورِ خون و خونریزی و بزرگ و,,,
‫و بزرگ‌ترش کردن، و رقابتی ساختن ‫که کی می‌تونه خون بیشتری بریزه!
‫خب، جالبه، ولی شخصاً نسبت‌به چیزی که ‫توی واقعیت میفته خیلی واقع‌گرایانه نبود,
‫هنرمندهایی که جلوه‌ها رو خلق می‌کنن معمولاً ‫می‌دونن که چطور باید ازش فیلمبرداری کنن,
‫بعضی جلوه‌ها باید توی زاویای خاصی ‫گرفته شن، چون از زوایای دیگه خوب نمیفتن,
‫و یه کارگردانِ خوب به تیم چهره‌پردازیش ‫اعتماد می‌کنه ولی اگه با زاویه‌ای متفاوت,,,
‫اون سکانس گرفته شه معلوم ‫میشه که حُقه بوده و شما,,,
‫دل‌تون نمی‌خواد ‫که این راز لو بره
‫کلی کار بود که همهٔ افراد رو مشغول می‌کرد ‫و هیچوقت حس و حالِ رقابت وجود نداشت,
‫بیشتر شبیه این بود ‫که همه کنار هم هستن,
‫همه‌مون پیشینهٔ یکسانی داشتیم، همه با ‫خوندن هیولاهای معروف فیلم‌لند بزرگ شدیم,
‫همه‌مون با دوربین‌های سوپر ‫8 میلی‌متری‌مون فیلم ساختیم,
‫یه میراث مشترکی توی چیزی که ‫همه‌مون رو به اینجا کشید وجود داشت,
‫در اوایل دههٔ 80 روزنامهٔ فنگوریا ‫منتشر شد و گروهی از مردم بودن که,,,
‫داشتن جلوه‌های چهره‌پردازی ‫اون فیلم‌ها رو جشن می‌گرفتن,
‫قبل از زمانی که می‌گفتن: تو همونی، ‫همون که چهره‌پردازی انجام میده، چه جالب,
‫ولی بعدش فنگوریا این کار رو به یه ‫حرفهٔ واقعاً جذاب تبدیل کرد، چون اون‌ها,,,
‫واقعاً روی کارشون متمرکز بودن، ‫چون خیلی نوآورانه و متفاوت بود،
‫و همچنین به‌شدت بصری بود,
‫اون‌ها تصاویریرو چاپ ‫کردن که هیچ کسی نمی‌کرد,
‫بچه‌ها دنبال نیش و دندون نبودن، ‫دنبال خون و خونریزی بودن,
‫و اون‌ها تصاویر جسدهای خونی و ‫گردن‌های بریده و زبون‌های بیرون اومده,,,
‫و آویزون شده و از این چیزها,
‫نمی‌گم که مثل تصاویر ممنوعه بود ‫ولی همون تأثیر رو داشت، چون,,,
‫برای بچه‌ها زیاده‌روی بود چون انگار ‫که دیدنش ممنوع و پر از خشونت بود,
‫فنگوریا مسئول چیزی که قراره منتشر ‫شه و چیزی که به دیدنش نیاز داشتین بود,
‫بدون اینترنت و منابع بی‌پایانِ تصاویری ‫که زیر دست‌هاتونه، شما انقدر به فنگوریا,,,
‫خیره می‌شدین تا صفحه‌ها پاره شن!
‫فنگوریا درابتدا مشکلات زیادی با حذف ‫شدنش از دکه و روزنامه‌فروشی‌ها داشت،
‫چون تصاویرش بیش از ‫حد شُکه‌کننده و یا خونین بود,
‫فنگوریا، سین‌فنتستیک، سین‌فکس,
‫و امریکن سینماتوگرافر,
‫آره، اون‌ها هر ماه که منتشر ‫می‌شدن برام مثل کتاب مقدس بودن,
‫یه راه خیلی خوب برای این بود که ‫ببینیم جلوه‌های دیگه چطور انجام شدن،
‫توی چه فیلم‌هایی انجام شدن,
‫یه ابزار آموزشیِ عالی,
‫هر کسی که توی کار جلوه‌های ویژه و ‫چهره‌پردازی بود اون مجله‌ها رو می‌خوند,
‫درواقع توجه بیشتری جلب کرد چون ‫یکی اون فیلم رو تماشا می‌کرد یا,,,
‫پشت صحنه رو می‌دید و ‫می‌گفت: «وایسا ببینم، چی شد؟»
‫«با پشم حیوون چیکار کردین؟»
‫و میرن فیلم رو تماشا می‌کنن ‫و میگن: «واو، چه خفن»
‫الان می‌فهمم که چطور همهٔ این‌ها به هم ربط ‫پیدا کرده، الان می‌بینم و باورش می‌کنم,,,
‫و اون یه هیولائه و باورم شده!
‫فکر می‌کنم خیلی از جلوه‌های ویژه ‫توی فیلم‌های دههٔ 80 خوب عمر کردن,
‫شما دارین اون رو زنده جلوی دوربین ‫اجراش می‌کنین، اون‌ها جلوه‌های عملی‌ان,
‫یه چیزی راجع‌به تصاویر کامپیوتری ‫هست که انگار فاصله میندازه، انگار که,,,
‫واقعاً جلوی شما اتفاق نمیفته!
‫بازیگرها ترجیح میدن با چیزی که ‫می‌بینن کار کنن تا یه توپ سبز,,,
‫روی یه تیکه چوب!
‫برام خیلی سخته که بهترین جلوهٔ عملیِ ‫دههٔ 80 رو انتخاب کنم ولی فکر کنم,,,
‫کار ریک بیکر بهتر بود,
‫فیلم آدم‌های گربه‌ای لحظه‌ای ‫غیرمعمول توی ژانر وحشتِ دههٔ 80 ـه،
‫چون تلاشی برای مشروعیته,
‫شما تمام کاربلدهای ژانر وحشت ‫رو دارین، ولی بعدش پل شریدر که,,,
‫فیلمنامهٔ راننده تاکسی، ژیگولوی ‫آمریکایی و میشیما رو نوشته دارین,
‫و میشه گفت اون فیلمساز محترمیه ‫و اینجا داره سوار موج فیلم‌های,,,
‫تغییرشکل دادنی که با گرگ‌نمای ‫آمریکایی در لندن شروع شد میشه,
‫همین برای من خیلی جالب بود,
‫اون ناستاسیا کینسکی و مالکوم ‫مک‌داول رو به بازی دعوت کرد,
‫انگار که سطح کار رو بالا برد,
‫اون فیلم حس و حال اروپایی رو به فیلم‌های ‫ژانر وحشتِ آمریکایی آورد که به‌نظرم,,,
‫واقعاً جالب بود,
‫آدم‌های گربه‌ای یه اقتباس ساده از ‫داستان اصلی بود که روایت رو به سمت,,,
‫تغییر و تحول توی فیلم ‫مثل تماشای یه اثر هنریه,
‫نسبت به هدفی که داره، متفاوته,
‫اون‌ها دیدن که توی زوزه و گرگ‌نمای ‫آمریکایی چه اتفاقی افتاد به همین خاطر,,,
‫فیلم رو به یه فضای دیگه‌ای بردن,
‫و نکته‌ای که توی تغییرشکل آدم‌های گربه‌ای ‫خوشم اومد این بود که هردو متفاوت‌ان,
‫مالکوم مک‌داول از گربه بودن خوشش ‫میاد برای همین فرق داره ولی,,,
‫تغییرشکل ناستاسیا کینسکی ‫دردناکه و از این تغییر لذت نمی‌بره,
‫تام برمن و تیمش روی این فکر کردن و به‌نوعی ‫روی احساسات شخصیت‌ها کار کرده بودن,
‫و توی تغییرشکل اعمالش کردن تا ‫سکانس دردناک و ناراحت‌کننده‌ای باشه,
‫و نسبت به سال قبلی که با ‫کارهای بیکر و تغییرشکل‌های,,,
‫ باتین داشتیم یه ‫تغییر جالبی بود,
‫قل ترسناک یه فیلم بی‌نظیر ‫با بوجهٔ فوق‌العاده کمه,
‫من عاشق اون دوران از نیویورک هم ‫هستم و اون یکی از آخرین فیلم‌هاییه که,,,
‫تایمز اسکوئر رو همون‌جوری ‫که بود فیلمبرداری کرد,
‫اون مکان تاریکی که اگه ‫دنبال مواد نباشین نمی‌رین,
‫کلی چیزهای عجیب و کهنه از نیویورک بود ‫که دیگه اون‌ها رو توی فیلم‌ها نمی‌بینی,
‫وقتی اهریمن توی هتل عصبی ‫میشه و یهو می‌ریم توی استاپ‌موشن,,,
‫تلویزیون رو خورد می‌کنه، ‫اونجا جاییه که شگفت‌زده‌مون کرد,
‫اونجاست که می‌فهمین ‫توی یه فضای ناامن هستین,
‫می‌گین که این یارو حرف کسی تو کله‌ش نمیره ‫و برای این سکانس استاپ‌موشن می‌خواست,,,
‫و این کار هم می‌کنه,
‫اونجاست که قُل ترسناک ‫برای من توی بهترین‌ها میره,
‫فرانک هننلاتر، کارگردان قل ترسناک ‫یه‌بار گفت: «من آدم کوچیک و عجیبی‌ام»
‫و راست می‌گفت!
‫اون یه کارهای توی فیلمش ‫می‌کنه که اکثراً اون رو رد می‌کنن,
‫که خود تیم فیلمبرداری صحنه ‫رو ترک و اون رو تماشا نکردن,
‫یه سکانس از آخرِ قل ترسناک ‫هست که اهریمنِ هیولا روبه‌روی,,,
‫ولی فکر می‌کنم که اون ‫سکانس باید توی فیلم باشه,
‫تا اون موقع باید دیده باشین,
‫خداروشکر که فرانک هننلاتر زمانی ‫و جایی که باید، اون فیلم‌ها رو ساخت,
‫چون اون‌ها احتمالاً آخرین ‫نفس‌های فیلم‌های مهیج بودن,
‫بعضی از فیلم‌های ژانر وحشت هستن که اعلام ‫می‌کنن تولید استودیوی بزرگ با بوجهٔ فراوان,
‫این یعنی مردم حومهٔ شهر برای ‫تماشای اون خیال‌شون راحت باشه،
‫و «ارواح خبیثه» ‫یکی از اون‌ها بود,
‫یه فیلم دیگه که ادعا می‌کرد فیلمِ ‫ترسناک می‌تونه به همون اندازه,,,
‫از فیلم‌های مهیج و پراحساسی که ‫اون زمان می‌دیدین، سرگرم‌کننده باشه
‫مثل ایندیانا جونز یا همچین چیزی,
‫این دختر جلوی تلویزیونی که ‫توش هیچی نیست چیکار می‌کنه؟
‫چون وقتی که شبکه‌ها رو عوض ‫می‌کنی و به یه شبکهٔ برفکی می‌رسی،
‫یا شبکهٔ چهار یا هرچی که توی منطقه‌تون ‫بالا نیومد، شما از جلوش بلند می‌شین,
‫این دختر جلوش نشسته و کنجکاوه,
‫این فیلم راجع‌به چیه؟
‫هر موضوعی که توی توی حومهٔ ‫شهر مردم با فضایی‌ها یا ارواح گذشته,,,
‫در ارتباطن یه‌جورایی ‫منو جذبم می‌کنه,
‫فکر می‌کنم که همه‌مون توی حومهٔ ‫شهریم و کسی چه می‌دونه که,,,
‫روی کدوم قبرستون ‫سرخپوستی‌ای زندگی می‌کنیم!
‫ارواح خبیثه مواد اصلی فیلم ترسناک ‫که احضار روح باشه رو برمی‌داره،
‫همون مکالمه با طرفِ دیگه، و تا ‫صد درجه اون رو بالاتر می‌بره,
‫اون از نبوغ این فیلمه,
‫بذاریم رُک و پوست‌کنده بهتون بگم,
‫توبی هوپر ارواح خبیثه ‫رو کارگردانی کرد,
‫یه افسانهٔ عجیبی بود که می‌گفتن فیلم ‫رو استیون اسپیلبرگ کارگردانی کرده,
‫چون اسپیلبرگ تهیه‌کنندهٔ ‫اجرایی بود و چون,,,
‫اون رنگ و لعاب اسپیلبرگ رو داره,
‫ولی تمام فیلم‌های رابرت زمکیس هم ‫تهیه‌کنندهٔ اجرایش استیون اسپیلبرگ بود و,,,
‫اون رنگ و لعاب اسپیلبرگ رو داشت,
‫توبی واقعاً دوست خوبی بود, ‫هر روز دلم براش تنگ میشه,
‫من سر فیلم ارواح ‫خبیثه زیرنظر داشتمش,
‫من سر صحنه بودم,
‫تأثیر اون روی ‫فیلم انکار ناپذیره,
‫استیون اسپیلبرگ ‫تهیه‌کنندهٔ قدرتمندیه,
‫اون توبی رو استخدام کرد چون ‫عاشق کشتار با اره‌برقی در تگزاس بود,
‫وقتی که طوفان شکل می‌گیره و تمام ‫تابوت‌ها روی آب میان و تمام جسدها,,,
‫ازشون بیرون می‌ریزن، خیلی ‫غیرطبیعی و شبیه به کارهای توبیه,
‫فکر می‌کنم که اون یکی از ‫توبی هوپرترین سکانس‌های فیلمه,
‫و با این حال همکاری دو مغز قدرتمند ‫و منحصربه‌فرد در فیلمسازیه که,,,
‫که از دو جهت مخالف ‫به نقطه‌ای مشترک رسیدن,
‫هیچوقت نمی‌خواستم که «چیزی ‫از دنیایی دیگر» رو بازسازی کنم,
‫اون یکی از فیلم‌های محبوبم بود,
‫من طرفدار هاوارد هاکس بودم,
‫دلم نمی‌خواست که به اون کار دست بزنم ‫و بعد تبدیل به اولین فیلم استودیویی من شد,
‫نمی‌تونستم جواب رد بدم,
‫به خودم گفتم که چه ‫کار متفاوتی قراره بکنم؟
‫و بعد تصمیم گرفتم که ‫برخلاف کلیشه می‌تونم که,,,
‫اون هیولا رو بیارمش ‫بیرون و نشون بدم,
‫می‌تونم تقلیدی از فیلمِ اول ‫انجام بدم که ساخته نشده!
‫شخصیت چایلدز از اون ‫دست افراد قوی و ساکت بود,
‫اون خیلی حرفی برای گفتن نداشت,
‫با تشکر از راجر ماسلی چون که اون ‫اولین انتخاب برای فیلم «جانور» بود,
‫و بعد توی فیلم «مگنوم پی‌آی» بازی ‫کرد که دنیای اون و من رو عوض کرد,
‫کار راب باتین توی «موجود» بی‌نظیر ‫بود ولی برامون کلی هزینه برداشت,
‫راب باتین با خلق اون موجود،
‫کار فوق‌العاده‌ای ‫انجام داد که,,,
‫به این و اون تغییرشکل می‌داد,
‫می‌تونست شبیه به ‫هرچیزی که می‌خواستن باشه,
‫این موجود توی هزاران ‫سیاره حضور داشته!
‫دی‌ان‌ای اون حاوی چیزهایی بود که شبیه ‫شاخک و پاهای خرچنگی و عنکبوتی بودن,
‫اون کار کیلومترها از زمان خودش فاصله ‫داشت و تمام قوانین رو زیرپا می‌ذاشت,
‫بامزه‌ترینش برخورد سرِ نوریس با زمین بود و ‫اون پاهای کوچیک و چشم‌ها که بیرون میومدن,
‫بهترین قسمت اون ‫صحنه اون عنکبوت نیست!
‫در واقع واکنش بقیه نسبت به ‫اونه که این‌جوری می‌شدن,,,
‫همه برمی‌گشتن و ‫می‌گفتن: «این رو می‌بینی؟»
‫و بعد آتیشش می‌زنن ولی اون لحظهٔ طبیعی ‫و انسانیه که اون سکانس رو جذاب می‌کنه,
‫از اول تا آخر اون سکانس رو!
‫اولین باری که من ‫فیلم رو دیدم گفتم,,,
‫جلوه‌های ویژه و اینکه اون‌ها جلوتون ‫بودن و سکانس‌های صریح دلیل این بود که,,,
‫من برای این فیلم نقد شدم,
‫فیلم آشغال ماه ژوئیه!
‫من باهاش چندتا مشکل دارم,
‫روند داستانی کاملاً غیرقابل ‫قبوله و دستاورد فیلم رسماً یه,,,
‫موجود زننده و نفرت‌انگیزه تا ‫باهاش حال‌مون رو بهم بزنه,
‫تهوع‌آورترین چیزی که من ‫به عنوان یه فیلم تماشا کردم,
‫اون‌ها از من می‌خواستن که به اصل ‫داستان نزدیک‌تر یا توی سطح بالاتری باشم,
‫سکانس آزمایش خون ‫سکانس موردعلاقهٔ منه,
‫این سکانس تعلیق ‫فوق‌العاده‌ای داره,
‫قدرت یک فرد یا اختلال پارانویای ‫یه گروه می‌تونه منتقل بشه!
‫باعث میشه همه نسبت‌به ‫هم دید متفاوتی داشته باشن,
‫حتی نسبت‌به خودت ‫هم نظرت عوض میشه,
‫یه لحظهٔ عالی از ‫دونالد موفات بود,
‫وقتی که برای اولین بار شنیدیم: ‫«آقایون، می‌دونم که خیلی اذیت شدین،
‫ولی وقتی که وقت‌تون آزاد شد،
‫نمی‌خوام که بقیهٔ زمستون رو ‫به این مبل کوفتی بسته باشم!»
‫ما از خنده ترکیدیم ولی ‫همون‌جوری تعجب کرده بودیم,
‫اون سکانس موردعلاقهٔ من از فیلمه,
‫به خودم گفتم که دیگه توی هالووین ‫داستانی نمونده که ازش فیلم بسازیم,
‫چرا جهت رو عوض نکنیم ‫و بریم سراغ یه کار جدید؟
‫و همین کار هم کردیم!
‫بهتون نشون میده که من ‫چقدر ممکنه اشتباه کنم!
‫کلی آدم بودن که اگه بخوام ‫مهربانانه بگم، شدیداً از,,,
‫عدم حضور مایکل ‫مایرز ناامید بودن,
‫همه اون کار قدیمی رو می‌خواستن,
‫اون‌وقت چی دست‌تون رسید؟
‫این شرکتی که ماسک‌های هالووینی ‫درست می‌کنه تا صورت بچه‌ها آب شه,
‫و اون‌ها رو به کِرم، مار ‫وعنکبوت تبدیل می‌کنه,
‫این شدیداً چیز ناراحت‌کننده‌ایه,
‫اون سکانسیه که کل دنیا رو توی ‫تعطیلاتی که عاشقش‌ان همراهی می‌کنه,
‫تام اتکینز توی هالووین 3 برای من خیلی ‫جذابه چون انگار یه ضدقهرمان دههٔ 70 ـه
‫توی پلات دوران بعد از اسپیلبرگِ ‫دهه 80 که خودش یه تضاد جالبه,
‫با کانن کاکرن توی شمال کالیفرنیا ‫یه منطقهٔ اهریمنی رو پیدا کردیم,
‫وقتی که داشتیم توی اون شهر رانندگی ‫می‌کردیم، حس کردیم که انگار زیرنظریم,
‫خیلی ترسناک و عجیب بود,
‫همسر اولم، گارن استیونز، تو فیلم حضور ‫داشت و نقش مارجی رو بازی می‌کرد که وقتی,,,
‫توی مسافرخونه نشسته بود و داشت مطالعه ‫می‌کرد و من و استیسی توی اتاق کناری بودیم،
‫صورتش خورده شد,
‫همیشه فکر می‌کردم که ‫اون سکانس یه‌کم ناجور بود,
‫سه روز دیگه تا هالووین، ‫هالووین، هالووین!
‫سه روز دیگه تا ‫هالووین سیلور شَمراک,
‫پسر، وقتی که فیلمبرداری تموم ‫شده بود چقدر ازش متنفر شده بودیم,
‫وقتی که هالووین 3 منتشر شد، ایدهٔ ساخت ‫مجموعهٔ فیلم‌های هالووین رو از بین برد,
‫اون پایانِ کار هالووین بود,
‫ولی هالووین 3 خیلی ‫بین مردم محبوب نبود,
‫اون‌ها دنبال اونی که نقاب ‫و چاقو دستش بود می‌گشتن,
‫ما متوجه شدیم که هالووین ‫مساوی با مایکل مایرزه,
‫اگه هالووین 3 همون هالووین 2 می‌شد ‫کلی سروصدا می‌کرد، و یه مجموعهٔ,,,
‫فرنچایز هالووینِ متفاوتی داشتیم,
‫اصلاً نباید اسمش هالووین 3 می‌شد,
‫باید همون «فصل جادوگر» می‌شد و در ‫اون صورت شاید عملکرد بهتری می‌داشت,
‫اگه جان می‌تونست که سالانه یا دو سال یک ‫بار یه مجموعه از فیلم‌های هالووین رو بسازه،
‫بیاین اصلاً بهش بگیم هالووینِ جان ‫کارپنتر, این انتظار می‌رفت تا جان بتونه,,,
‫یه شخصیت ماندگارِ دیگه معرفی ‫کنه, این می‌تونست خیلی خوب پیش بره,
‫فقط به اون خوبی پیش نرفت,
‫فکر کنم تامی لی والاس ‫با کارگردانی و ساخت,,,
‫هالووین 3 کار فوق‌العاده‌ای کرد,
‫کسی نمیاد که فیلم بد بسازه,
‫مردم تماشاش کردن و پذیرفتنش، ‫به تنهایی و به‌طور مستقل فیلم خوبیه,
‫نیازی به مایکل مایرز نداره و نداشته, ‫و اگه ناامید شدن یعنی کله‌شق‌ان,
‫فیلم «کیو» برای من بی‌نقصه,
‫من عاشق پرواز کیو، ‫اهریمن بالدار، با اون,,,
‫جلوه‌های استاپ‌موشنش ‫بالای شهر نیویورک‌ام,
‫توش تأثیرات لری کوئن رو می‌بینیم ‫اون جایی که یکی روی سقف داره,,,
‫و یکی‌شون رو می‌دزده, خیلی خوبه,
‫از اون فیلم‌های عجیبه که توی ‫دورهمی باید تماشاش کرد, عاشقشم,
‫ما نیویورک رفتیم, من یه روز ‫برای آماده شدن وقت داشتم,
‫روز بعد هلیکوپتر رو گرفتیم، سکانس‌هایی ‫که با هلیکوپتر بود رو تموم کردیم,
‫و وقتی که تصاویر رو پیش ‫متخصص‌های جلوه‌های ویژه آوردم،
‫گفتن که از ریشه ‫اشتباه فیلمبرداری کردم,
‫باید اول پیش ما میومدی!
‫و ما طرح کلی رو می‌کشیم، فیلم‌نامهٔ مصور ‫رو بهت تحویل می‌دیم و بهت می‌گیم که,,,
‫هیولا و بازیگرها رو کجا بذاری, ‫برنامهٔ همه‌چیز از قبل ریخته میشه،
‫و الان کل سکانس رو فیلمبرداری کردی و ‫انتظار داری تا هیولا رو توی سکانس جا بدیم؟
‫منم گفتم آره,
‫دیو آلن کار استاپ‌موشن ‫رو انجام داد, بیچاره دیوید,
‫کلی پس‌زمینه از هلیکوپتر داشت ‫که این‌جوری بالا و پایین می‌شد،
‫و باید سعی می‌کرد ببینه که چطور باید هیولا ‫رو اونجا جا می‌داد, ولی خوب از آب دراومد,
‫این افرادی که کارهای جلوه رو انجام میدن ‫خیلی دقیق‌ان ولی دقت خیلی پایینی دارن,
‫و حس شوخ‌طبعی‌ای هم توشون نیست,
‫نمایش مورمور واکنشِ اسپیلبرگ‌گونه‌ای ‫از یه فیلم ترسناک توسط دو فرده که,,,
‫روی صندلی‌های عقب ‫بنگور، مین و پیتسبرگ نشستن,
‫استیون کینگ و رومئو همدیگه ‫رو می‌بینن و تصمیم می‌گیرن,,,
‫که فیلم ترسناک و سرگرم‌کنندهٔ ‫خودشون رو بسازن,
‫این فیلم برخلاف تمام کارهاییه ‫که رومئو و کینگ ساختن,
‫و فکر می‌کنم که همین این فیلم ‫رو سرشار از انرژی می‌کنه,
‫ترکیب پنج فیلم کوتاهه، با بد ‫بودن یکی، مابقی خراب نمیشن,
‫همه‌شون داستان‌های ‫اخلاقی‌ان, تک تک‌شون,
‫اونی که لسلی نیلسن ‫درگیر طمع میشه,
‫می‌خواد از کسی که همسرش رو گول ‫زده و ازش دورش کرده انتقام بگیره,
‫ای‌جی مارشال که می‌خواد توی ‫پیلهٔ انفرادی خودش زندانی بمونه,
‫ویویکا لندفورز که پدرش باهاش بد رفتار ‫کرد ولی همچنان روز پدر به پدرش سر می‌زنه,
‫و همچنان سر قبرش میره,
‫سکانسی که نیتان از قبرش ‫بیرون اومد بی‌نظیر بود,
‫اون صدای ناگهانی وقتی ‫که دستش بیرون میاد!
‫جادوییه,
‫سوای این که اون سکانس که میگه ‫«من کیک می‌خوام» جلوهٔ عالی‌ای داره,
‫نمیشه بدون صحبت از رقص اد ‫هریس راجع‌به اون سکانس چیزی بگین,
‫اون سکانس بهترینه!
‫فکر می‌کنم یکی از چیزهای ‫بامزه راجع‌به فیلم‌های ترسناک,,,
‫دههٔ 80 اینه که خیلی ‫از بازیگرها رو می‌بینین,,,
‫که رفتن توی کار فیلم‌های معتبر, ‫کارهای بزرگ! ولی همه‌شون,,,
‫توی نقش‌های عجیب‌وغریبِ ترسناکِ دههٔ ‫80 هستن و به خودتون می‌گین: واو چه خفن!
‫و یه فیلم از آدرین باربو تماشا می‌کنین ‫که خودم اون رو از فیلم مِه می‌شناسم،
‫که نقش یه خانم روانیِ دیوونه که همیشه ‫سر همسرش داد می‌زنه رو بازی می‌کنه,
‫واسه بازی کردن این ‫نقشِ غرغرو، مضطرب بود,
‫و بعد می‌بینین که توسط ‫هیولای توی جعبه خورده میشه,
‫اون فیلمیه که اکثر ‫مردم می‌پسندن,
‫من عاشق فلافی و اون موجود داخل ‫جعبه‌ام, عاشق بدیلیا و کیک تولدش‌ام,
‫و عاشق دیدن تد دنسن ‫دفن شده زیر ماسه‌ام,
‫ولی خاطره‌ انگیزترین قسمت جاییه که ‫استیون کینگ دستش به مدفوع فضایی می‌خوره,
‫آره، مدفوع فضایی,
‫جرج رومرو گفت که کاری هست ‫که علاقه‌ای به انجامش داشته باشی؟
‫گفتم آره، دوست دارم ‫نقش جوردی رو بازی کنم,
‫اونم گفت، خب استیون کینگ ‫قراره اون نقش رو بازی کنه,
‫میشه یه لطفی بهم کنی و نقش بابایی که ‫توی اول و آخر فیلم هست رو بازی کنی؟
‫پسر استیون کینگ، جو کینگ، نقش پسرم رو ‫بازی کرد و من اون کتاب کامیک رو دور ریختم,
‫و آخرسر منو افسون می‌کنه ‫تا وسط غلات خوردن بمیرم,
‫ولی ابتدا باید می‌خوابوندم توی گوشش ‫و استیون از اتاق بیرون نمی‌رفت,
‫بهم می‌گفت: تام تو که ‫واقعاً نمی‌خوای بزنیش؟
‫نمی‌خوای واقعاً بزنیش، مگه نه؟
‫اون پسرمه، نمی‌خوای ‫که,,, اون فقط 9 سالشه، تام,
‫منم بهش گفتم استیون، ‫بیخیال, من یه بازیگر حرفه‌ای‌ام,
‫چطور چندصد سوسک رو جمع می‌کنین؟
‫چندتا سوسک بیگانه توی حیات ‫وحش ایالت پنسیلوانیا رها شدن,
‫به کسی چیزی نگین!
‫فیلم بسیار حیاتی‌ای هست و فکر کنم اون ‫اعتباری که لایقش هست رو دریافت نکرده,
‫چون بعدها، منطقه گرگ و ‫میش: فیلم سال بعد منتشر شد و,,,
‫بعد قصه‌هایی از سردابه به ‫عنوان یه سریال منتشر شد،
‫ولی فکر می‌کنم همه‌شون ‫ریشه‌ای از نمایش مورمور دارن,
‫با موفقیت هالووینِ جان کارپنتر ‫شاهد انتشار فیلم‌هایی بودیم,,,
‫در جواب به این که اگه این تعطیلی رو ‫داریم و می‌تونیم ازش توی این ژانر یه,,,
‫فیلم بسازیم، چرا پس ‫روش سرمایه‌گذاری نکنیم؟
‫و هجوم ولنتاین خونین من، دروغ ‫اول آوریل، لپرکان رو دیدیم,,,
‫که از روز سنت ‫پاتریک پول درآوردن,
‫کلی فیلم از ژانر وحشت ‫برای سال نو اومد،
‫مخصوصاً توی دههٔ 80 با ‫شب خاموش، شب مرگبار,
‫مضمون تکراری تبدیل ‫تعطیلات به یه تجربهٔ وحشتناک,
‫ولنتاین باید راجع‌به نیمهٔ ‫گمشده باشه و اون ریخت‌وپاش,,,
‫و اون تضاد بین چیزی که قراره ‫خوب، مسحورکننده و شاد باشه،
‫اون آرمان‌گرایی و بلوغ وقتی به چیز ‫وحشتناکی برخورد می‌کنه صدای ناهنجاری میده,
‫این لحظات در طول سال جهانی‌ان ‫و فکر می‌کنم که راه خوبی برای,,,
‫راه دادنِ این ژانر بین مردم باشه,
‫رابطهٔ بدن و ذهن توی دنیای کراننبرگ ‫مسئلهٔ قدرتمندیه و من خصوصاً فکر می‌کنم,,,
‫توی دههٔ 80 اون با ‫رغبت به سمتش هجوم آورد,
‫ویدئودروم پا رو یک ‫قدم فراتر گذاشت,
‫مدعی بود که ما وارد دورهٔ انسانیت ‫از هستیِ انسان‌ایم، هستیِ فرهنگی,
‫که قراره تکنولوژی و بدن انسان ‫رو به روش اورگانیک ترکیب کنه,
‫یکی از قدرتمندترین سکانس‌ها برای من ‫وقتیه که شخصیتِ جیمز وودز دستش رو,,,
‫توی شکافی که توی شکمش ‫شکل گرفته بود می‌کنه,
‫دستش تبدیل به یه اسلحه میشه,
‫یه تصویری شبیه ‫به اثرِ گیگرسک از,,,
‫دستگاه، بدن انسان و فلز ‫دارین که میشه باهاش,,,
‫گلوله‌های سرطانی شلیک کرد که ‫باعث میشه گوشت بدن قربانی فاسد شه,
‫و شما باهاش شلیک می‌کنین,,,
‫و به‌طور باورنکردنی‌ای تخیلی، ‫قدرتمنده، نمادین و زننده‌ست,
‫ولی به‌طور اهریمن‌گونه‌ای ‫سرگرم‌کننده هم هست,
‫همه‌چیز راجع‌به کاست‌های ویدئوئه و الان ‫که بهش نگاه می‌کنی به خودت میگی خدای من،
‫چقدر این محرمانه‌ست، ولی ‫نبوغ‌آمیزه چون پیش‌بینی میشد که,,,
‫فرهنگ به کدوم سمت داره میره و ‫مصرف‌کننده‌ها تا چه حد قراره که درگیرش شن،
‫از اینکه توی عصر ‫اطلاعات همه‌چیز کجا رفته,
‫و این فیلم یه چیزی بین رهبر ‫فرقه و شخصیت سیاسی و یه,,,
‫آدم پستِ سطح پایینه,
‫یادآور دوران تاریک عصر ‫رونالد ریگانه که اون مدل افراد,,,
‫به عنوان یه فرهنگ ما ‫رو به کدوم سمت می‌برن!
‫فیلم ابتدای تغییرات فرهنگ ‫جهانی رو از آنالوگ به,,,
‫دیجیتال محفوظ می‌کنه, از اینکه ‫مصرف‌کننده چطوری رسانه رو دست گرفته،
‫و این کار چه تأثیری ‫روی شما داشته,
‫مهم نیست چندبار اون رو تماشا ‫کنین، تأثیرش رو روی شما می‌ذاره,
‫فیلم‌های ترسناک دههٔ 80، حتی اون‌هایی که ‫بوجهٔ بیشتری برای ساخت‌شون وجود داشت,,,
‫همچنان اون حس منفی ‫و بد راجع‌بهشون بود,
‫حس و حال فیلم‌های تجاری رو نداشتن حتی اگه ‫توسط استودیوهای فیلمبرداری ساخته می‌شدن,
‫و شما کلی کارگردان مثل تونی اسکات ‫برای کارگردانی «گرسنگی» داشتین
‫گرسنگی یه فیلم ‫چشم‌نواز و جذاب بود,
‫خیلی از مردم گرسنگی رو چون ‫چیزی جز سبْک نیست رد کردن,
‫من مخالفم، چون این فیلم ‫خصوصاً راجع‌به سبْک و پوچیه,
‫قسمت ترسناک ماجرا روابط یکبار ‫مصرفه و اینکه چطور کاترین دنوو,,,
‫به محض اینکه نامزدش پا به سن می‌ذاره، ‫دیگه علاقه‌ش رو نسبت بهش ازدست میده,
‫می‌ذارتش توی یه جعبه، توی اتاق زیر ‫شیرونی ولش می‌کنه و میره سراغ یکی دیگه,
‫این کار شدیداً وحشتناکه و ترس ‫جهانی‌ایه که همه‌مون تجربه کردیم،
‫البته اگه اونقدر ‫زندگی کرده باشیم,
‫فکر نمی‌کنم «روانی» یه فیلم ‫اسلشر باشه, ولی شروع همه‌چیز بود,
‫اون بود که الهام‌بخش هالووینی بود ‫که خودش الهام‌بخش فیلم‌های بعد بود,
‫روانی شروع عشق من به فیلم بود,
‫روانشناختی بود، جلوه‌های بصری‌ای ‫داشت که تا اون زمان ندیده بودین,
‫قبل از نورمن بیتس، آنتونی ‫پرکینز، قاتل سریالی‌ای درکار نبود,
‫قاتلی وجود نداشت که دیدِ ‫روانشناختی داشته باشه,
‫این‌ها همش کار هیچکاک ‫و جو استفانو بود,
‫برگشت اون توی دههٔ 80 ‫اجتناب‌ناپذیر بود، چون دوران,,,
‫ژانر وحشت بود که قاتل‌های سریالی و اسلشرها ‫رو تشویق می‌کرد و اون اصل کاری بود,
‫اون پدربزرگ همهٔ این‌ها بود,
‫اومد پیشم و گفت بیا ‫روانی 2 رو بسازیم,
‫منم بهش گفتم تو دیوونه‌ای!
‫هیچکس علاقه‌ای به انجامش نداشت چون ‫می‌دونستی که منتقدها سر از تنت جدا می‌کنن,
‫توی روانی 2 نورمن بیتس ‫پر از انسانیت و همدردی بود,
‫اون از زندان آزاده شده بود،
‫حبسش رو کشید، جلسات درمانی رو گذروند ‫و از ته دلش بابت کشتن تمام اون خانم‌ها,,,
‫و مادرش متأسفه,
‫و می‌خواد که موفق شه، عمیقاً ‫می‌خواد که بهترین نسخه از خودش باشه,
‫و اون‌ها اون رو به همون هیولای ‫قبلی تبدیل می‌کنن و با پایانِ فیلم,,,
‫اون به خونهٔ اول خودش برگشته,
‫همه اطرافش دارن می‌میرن،
‫ولی اون کسی رو نمی‌کشه, اما ‫ما این رو تا آخر داستان نمی‌دونیم,
‫ولی در نهایت یکی رو می‌کشه،
‫خانم مسنی که فکر می‌کرد ‫مادرشه و دلش براش تنگ شده بود,
‫و اون چندتا از قتل‌ها رو انجام داده ‫بود و نورمن توی چاییش زهر ریخت,
‫و اون هم دهنش رو باز می‌کنه و با چایی سمی ‫می‌میره، نورمن هم یه بیلچه برمی‌داره,,,
‫و از پشت می‌کوبه توی سرش,
‫و متوجه می‌شین این اولین باریه که ‫در طول فیلم اون کسی رو می‌کشه،
‫و الان دیگه کاملاً روانی شده,
‫یادمه که برای یه فیلمی که از یه ‫کتاب گنده که منو زهره ترک می‌کرد،
‫اقتباس شده بود، ‫تست بازیگری دادم,
‫قرار بود قبل از تست بازیگری کتاب رو بخونم ‫و به خودم گفتم این راجع‌به یه مادر,,,
‫و یه بچه‌ست که به‌خاطر یه ‫سگ توی ماشین گیر کردن؟
‫و گفتم که آره، راستش ‫یه جورایی ترسناکه!
‫نزدیک دو سوم از فیلم فقط ‫دوتا آدم‌ان که توی یه ماشین‌ان,
‫اگه بیرون بیاین مُردین، اگه هم داخل ‫بمونین کسی جنازه‌تون هم پیدا نمی‌کنه,
‫و یه جورایی مثل نسخه ‫اصلی فیلم اتاق فراره,
‫هر باری که یه بچه رو توی یه داستان ‫ترسناک می‌ذارین داستان جدی میشه چون شما,,,
‫نمی‌خواین که هیچوقت آسیبی به اون ‫بچه برسه و فکر می‌کنم این برمی‌گرده,,,
‫به سطح بیولوژیکیِ هر انسان,
‫من بیشتر از گرگینه‌ها ‫از کوجو می‌ترسیدم,
‫اون ترس و وحشت ‫به‌نظر واقعی میومد,
‫اون فشار، اون ثباتِ ‫خفه‌کنندهٔ داخل ماشین بودن و,,,
‫اون ناامیدی‌ای که چطور ‫باید از این مخمصه خلاص شد!
‫و حالا که بزرگ‌تر شدیم جالبه چون ‫الان که تماشاش می‌کنم حس بدی,,,
‫برای کوجو دارم، چون وقتی بچه بودم می‌گفتم ‫اون سگه بره به درک, ولی الان میگم اوه,,,
‫ولی گازش گرفت و براش ناراحت شدم,
‫واسه همین جالبه ولی به‌عنوان ‫یه بچه کوجو خیلی ترسناک بود,
‫و فکر کنم همین آثار استیون کینگ رو ‫انقدر برجسته می‌کنه چون اون می‌دونست,,,
‫چطور ترس‌هاتون رو طعمه قرار ‫بده و همیشه همون یه ترس نبود,
‫کمپ استراحت فیلم فوق‌العاده‌ایه ‫چون ازش انتظار زیادی هم نداری,
‫انتظار کشتار توی ‫حیاط کمپ رو دارین,
‫بیشتر نوجوون‌ها هستن که کشته می‌شن و ‫این روزها این چیزی نیست که ازش فیلم بسازن,
‫هم ترسناک و هم خوش‌ساخته, ‫برای همچین فیلم کوچیکی جلوه‌های,,,
‫فوق‌العاده‌ای داره و ‫خیلی سرگرم‌کننده‌ست,
‫کمپ استراحت تمام ‫قوانین رو زیر پا گذاشت,
‫یه اسلشر برعکسه و ‫فکر کنم همینش جذابه,
‫تمام بازیگرهای مرد ‫شخصیت‌های جذاب داستان‌ان,
‫به اون مشاورهای کمپ نگاه ‫کنین، با اون شلوارک‌هایی که,,,
‫فرم خاصی دارن,
‫تمام شخصیت‌های مونث ‫توی فیلم هیولا هستن,
‫و البته اون سکانس پایانی که یکی ‫از به‌یادموندنی‌ترین سکانس‌های,,,
‫تاریخ ژانر وحشته!
‫یادمه که اولین بار با چندتا از ‫دوست‌هام اون رو تماشا کردم,
‫هیچی از اون فیلم نمی‌دونستیم,
‫قبل از اینکه اینترنت همه‌چیز رو خراب ‫کنه و اون زمان چیزی از فیلم نمی‌دونستیم,
‫و لذت می‌بردیم تا وقتی ‫که به آخرش رسیدیم,
‫من و رفیقام همه گفتیم: «چی شد؟»
‫«کریستین» بعد از ‫فیلم موجود منتشر شد،
‫و یه رمان ترسناک از یه ‫ماشین، اثر استیون کینگ بود,
‫ساخت این فیلم به‌نظر ‫تصمیم درستی میومد,
‫به زندگی ادامه میدیم؟ ‫روحی درون ما هست؟
‫می‌تونه روح‌مون توی یه ‫پلیموث فیوری 58 زندگی کنه؟
‫این کار رو جان کارپنتر ‫برداشت و مال خودش کرد,
‫بی‌حاصل و بدجنسه, شما رو به ‫این سؤال ابتدایی می‌کشونه که,,,
‫چی از یه فیلم راجع‌به یه ‫ماشین قاتل انتظار دارین؟
‫و فکر می‌کنم که کیث گوردن یکی از ‫بهترین بازی‌هایی که توی فیلم‌های ترسناک,,,
‫دههٔ 80 ازش دیدیم ‫رو به نمایش گذاشت,
‫یه صحنه‌ای توی کریستین هست که ‫قلدرها ماشین رو داغون کردن و اون بچه,,,
‫جلوی ماشین وایساده و میگه «نشونم ‫بده» و یهو موزیک پخش میشه,,,
‫نشونم بده!
‫کریستین خودش رو به ‫حالت اولش برمی‌گردونه,
‫باید می‌فهمیدیم چطور اون صحنه ‫رو بگیریم که متقاعد کننده باشه,
‫برای همین ماشین رو آوردیم,,,
‫و برعکس فیلمبرداری کردیم,
‫ماشین رو آویزون کرده ‫بودیم و بهش ضربه می‌زدیم،
‫و توی معکوس، ماشین تعمیر می‌شد,
‫خیلی خوب از آب دراومد,
‫برای چیزی به این سادگی، جلوهٔ فوق‌العاده‌ای ‫بود ولی خیلی خوب انجام شده بود,
‫و میزون کردنش با ‫خط و خش ماشین,,,
‫خیلی خوب انجام شده بود,
‫وقتی بهش فکر ‫می‌کنم، تنم می‌لرزه,
‫حرف نداشت,
‫هیچوقت نمی‌خواستم ‫کارِ سه بُعدی کنم,
‫همیشه جزئی از کار بوده,
‫همیشه برام سؤال بود که سه بُعدی ‫چطور می‌تونه باشه و همچنان توی فکرشم,
‫اولین فیلم سه بُعدی ترسناکی که دیدم ‫یکی از فیلم‌های کلاسیکِ دههٔ 50 بود,
‫«موجودی از باتلاق سیاه»
‫شخصیتِ گیل مَن به عنوان یه ‫بچه روی من تأثیر بزرگی داشت,
‫توی دههٔ 50 آثار سه بُعدی ‫برای مدت کوتاهی دَووم آورد,
‫یه احیایی توی فیلم‌های سه بُعدی با ‫فیلمِ «بگیر که اومد!» شکل گرفت,
‫اون شروع موج فیلم‌های جدیدِ ‫سه بُعدی توی دههٔ 80 بود,
‫تهیه‌کننده‌ها اون رو به ‫چشم پولِ بیشتر دیدن,
‫چندتا فرنچایز داشتین که به سومین ‫دنباله از اون مجموعه رسیده بود,
‫برای همون ایدهٔ ساخت ‫نسخهٔ سه بعدی منطقی بود,
‫عاشق جاهایی‌ام که یه چیزی سمت‌تون ‫میاد, پفیلا میاد، تیزی سمت‌تون میاد,
‫و راستش، بی‌نظیر بود,
‫شایان به ذکره این اولین ‫باری بود که جیسون ورهیز,,,
‫ماسک هاکی سرش می‌کنه,
‫هر چند دقیقه یک بار، ‫یه چیزی سمت‌تون میاد,
‫کلی لحظات سه بُعدی توی این فیلم وجود داره، ‫اون‌ها یه بهونه‌ای برای یویو بازی کردن,,,
‫برداشتن چوب بیسبال و ‫کلی کارهای سرگرم‌کننده,,,
‫که می‌تونستن به دوربین نزدیکش ‫کنن، برای شخصیت‌ها می‌ساختن,
‫و در نهایت یه سری مرگ‌های ‫سه بُعد فوق‌العاده هم بود,
‫روند داستانی رو بهم می‌ریخت،
‫چون باید منتظر نسخهٔ سه بُعدی ‫می‌موندی و بعد مردم می‌گفتن,,,
‫اوه,,, اون قمه رو نگاه کن!
‫یه شخصیتی بود که ‫چنگک داخلش میره,
‫احتمالاً بهترین صحنه توی فیلم جاییه که ‫جیسون سر یه شخصیت رو فشار میده,,,
‫انقدر محکم که چشم‌هاش ‫جلوی دوربین بیرون می‌زنه,
‫اولین فیلم سه بعُدی ژانر وحشت ‫توی موج دههٔ 80 فیلم انگل بود,
‫یکی از بازی‌های اولِ دمی ‫مور جوان جلوی دوربین بود,
‫یه‌دونه عینک سه بُعدی ‫فیلم انگل رو دارم,
‫واسه سیستم سه بُعدی پلاریزه بود,
‫با کارگردانی چارلی بند ‫زیرنظر کمپانی امبسی پیکچرز,
‫این کتابچهٔ تبلیغاتی‌ایه که برای فیلم ‫ساخته بودن، یه تبلیغ مصور که,,,
‫انگل رو به شما نشون می‌داد,
‫همچنین فیلمی با عنوان روتوایلر ‫که با عنوان‌های سگ‌های جهنمی یا,,,
‫روتوایلر: سگ‌های جهنمی ‫هم معروف بود منتشر شد,
‫سگ‌هایی که ژنی اصلاح‌شده داشتن ‫آموزش دیدن که سلاح آرتشی باشن که,,,
‫عاقبت‌شون به شهر کوچیکی توی کارولینای ‫شمالی ختم شد و همه رو قتل‌عام کردن,
‫این عینک سه بُعدی فیلم روتوایلره,
‫سه بعدی می‌تونه سطح فیلم رو ارتقاء بده ‫ولی اگه بخواین با یه سگ کار رو شروع کنین،
‫فیلم سه بعدی کار خاصی ‫براتون نمی‌تونه بکنه,
‫سه بعدی امیتی‌ویل سال 83 با ‫کارگردانی ریچارد فلایشر منتشر شد,
‫یه نقش برای مگ رایانِ جوون,
‫توی زیرزمین یه حفره‌ایه که ‫ظاهراً به جهنم منتهی میشه,
‫توی فیلم سکانس‌های سه ‫بعدی خوبی وجود داره,
‫سکانسی که لوله مستقیم از شیشهٔ جلو ‫رد میشه و صاف به صورت‌تون می‌چسبه,
‫گروهی از مگس ‫باهم ترکیب شده بودن،
‫و قرار بود جوری به‌نظر بیاد که ‫انگار از صفحه داره بیرون میاد,
‫لحظه‌ای که همه به‌یاد دارن، یه ‫اهریمن از حفرهٔ داخل زیرزمین بالا میاد,
‫و یکی از شخصیت‌ها رو می‌گیره,
‫سه فیلم سه بُعدی ژانر وحشتِ ‫دههٔ 80 سومین دنباله‌ها بودن,
‫برای همین استودیوها راه جالبی ‫برای تبلیغ این فیلم‌ها پیدا کردن،
‫و آرواره‌های سه بعدی ‫هم از این قاعده مستثنا نبود,
‫یه کتابچهٔ مصور دیگه که ‫کوسه به سمت‌تون میومد,
‫بعد سوم وحشتناکه,
‫که به‌نظر خودم بهتر میشد اگه ‫اسمش آرواره‌ها نبود و فقط,,,
‫کوسه‌های سه بعدی یا حملهٔ ‫کوسه به شما صداش می‌کردن,
‫پلات توی یه آکواریومی ‫مثل «سی ورلد» گرفته شد,
‫که احتمالاً یکی از بهترین ‫لحظات سه بعدی فیلمه,
‫کوسه سایمن ‫مک‌کورکایندل رو خورده,
‫و اون توی دستش نارنجکِ دستی داشت,
‫دست و اون نارنجک جفت توی دهن ‫کوسه‌ان, اون‌ها میرن و نارنجک رو,,,
‫فعال می‌کنن و نارنجک منفجر میشه ‫و کوسه رو می‌ترکونه و تیکه‌هاش،
‫از جمله آرواره‌هاش، ‫سمت دوربین میان,
‫انفجار گندهٔ سه بعدی زیرآب شاید تنها ‫دلیلی باشه که به اون فیلم نمرهٔ قبولی میدم,
‫فکر نکنم نسخهٔ سه بعدی به فروش ‫هفتگی هیچ کدوم از فیلم‌ها کمکی کرده باشه,
‫اکثراً استودیو از اون به عنوان ‫یه تدبیر سرگرم‌کننده استفاده کرد,
‫لازمه که ذکر کنم توی سال 1991 ششمین ‫دنباله از فرنچایز کابوس در خیابان الم،
‫مرگ فِرِدی، اوج اون فیلم ‫یه سکانس سه بعدی بود,
‫باعث تأسفه که تا فیلم ششم ‫صبر کردن، به‌جای اینکه,,,
‫تا می‌تونستن یه کابوس در ‫خیابان الم سه بعدی بسازن!
‫«کودکان ذرت» اقتباسی از ‫شیفت شب از استیون کینگه و,,,
‫شهر نبراسکای اشتباهی توی زمان ‫اشتباهی کنار بچه‌های اشتباهی می‌بینن,
‫اگه شما بچه‌ای هستین که توی دههٔ 80 ‫بزرگ شده و یکی به شما میگه «ملاکی»،
‫شما دقیقاً منظور اون رو می‌فهمین,
‫ملاکی,
‫این ایده که بچه‌ها باهم ‫جمع میشن و به دستور,,,
‫یه موجود دیگه تمام بزرگسال‌ها ‫رو می‌کشن، وحشتناکه,
‫من هیچوقت به بچه‌های هم‌سن ‫خودم به چشم خطر نگاه نکردم،
‫و اون فیلمی بود که من ‫رو متوجه کرد که، اوه,,,
‫بچه‌های هم‌سن من می‌تونن ‫کارهای وحشتناکی کنن,
‫تمام فیلم دربارهٔ کسی حرف می‌زنن ‫که پشت آشوب‌ها قدم برمی‌داره،
‫و وقتی که در نهایت می‌بینیمش،
‫فقط یه تپه از خاکه که حرکت ‫می‌کنه و به نوعی برای جلوه‌های,,,
‫دههٔ 80 تحسین‌برانگیزه, ‫چطور این کار رو می‌کنن؟
‫جلوه‌ها توی اوج کار دل آدم رو می‌زنن ‫ولی اگه عاشق کارهای کینگ باشین،
‫اون قدری هست که ازش لذت ببرین,
‫برمی‌گرده به داستان سالار ‫مگس‌ها, از همون مدل داستان‌هاست,
‫بچه‌ای که کسی نظارتش ‫نکنه، بچهٔ شروریه,
‫خودش از ریشه ترسناکه,
‫توی چهارمون بخش از جمعهٔ سیزدهم ‫جوزف زیتو کارگردانی بازیگرهای جدیدی,,,
‫که آمادهٔ سلاخی توسط جیسونی که ‫بعد از قسمت قبل با ظاهر جدیدش,,,
‫ماسک هاکی می‌ذاره ‫رو برعهده گرفته,
‫تیم بازیگری فوق‌العاده‌ای ‫داره که شامل کیمبرلی بک،
‫پیتر بارتون و کوری فلدمن ‫به عنوان تامی جارویس میشه,
‫که توی دوتا فیلم دیگه ‫هم اون رو می‌بینیم,
‫من اون کوری کوچولو که ‫عاشق نقاب هیولاست رو,,,
‫با اون کامپیوتر کوچولوش ‫خیلی دوست دارم,
‫هی، اونم یه عشقِ هیولا ‫مثل خودمه, چه خفن!
‫تد وایت زحمت‌های جیسون ‫ورهیز رو گردن می‌گیره،
‫و می‌دونم که همه عاشق ‫بازی کین هادر هستین،
‫منم اون رو دوست داشتم ولی تد ‫وایت احتمالاً جیسون محبوب منه,
‫اون هیولای کوچولو شجاع میشه ‫و جیسون رو بیرون پرت می‌کنه,
‫کی فکرش رو می‌کرد تراشیدن سر ‫انقدر می‌تونه روت تأثیر داشته باشه؟
‫کوری این رو می‌دونست,
‫اون جلوه‌هایی که قمه میره توی ‫صورت جیسون و بعدش که میفته,,,
‫و قمه توی سرش ‫همین‌جوری فرو میره,
‫اون برای من یکی از بهترین جلوه‌های ‫ویژه توی تمام فیلم‌های ژانر وحشته,
‫من عاشق اون قمه‌ام که ‫توی صورتش فرو میره,
‫خب، از اون داستان‌های اقتباسی,,,
‫از استیون کینگِ دههٔ 80 داریم که ‫یه بچه توی مغازهٔ آبنبات‌فروشیه,
‫همه باید از کارهای ‫استیون کینگ اقتباس کنن,
‫درخشش رو می‌سازیم، کریستین ‫رو می‌سازیم، کوجو رو می‌سازیم,
‫و فیلم «آتش‌افروز» ‫قسمتی از اون موج بود,
‫جان کارپنتر تصمیم به ساخت آتش‌افروز ‫گرفت چون توش رگه‌های ضد استبدادی داشت,
‫یه فیلمیه که توی مسیر جاده‌ست و یه ‫شخصیت وسترن داره و اون عاشقشه,
‫یه پویایی پدر و پسری ‫داره، یه هستهٔ عاطفی,
‫اون از این موضوع هیجان‌زده بود,
‫ولی فیلم «موجود» ‫نقد منفی‌ای داشت,
‫موجود یه شکست بود و کارگردانی ‫آتش‌افروز از جان کارپنتر گرفته شد,
‫یونیورسال من رو از کارگردانی آتش‌افروز ‫اخراج کرد چون زمانی که موجود منتشر شد،
‫بازار نزول کرده بود,
‫نوجوون‌هادرکش نمی‌کردن، ‫سن‌شون خیلی پایین بود,
‫بازار برای فیلم‌های ژانر ‫وحشت اون شکلی بود,
‫نمی‌تونستین فیلم‌های ترسناک ‫با بوجهٔ بالا درست کنین,
‫باید فیلم‌های کوچیک می‌ساختین,
‫و من نمی‌تونستم آتش‌افروز ‫رو با اون بودجه درست کنم,
‫دینو د لائورنتیس میاد و فکر کنم ‫مارک لستر رو کارگردان می‌کنه,
‫آتش‌افروز لحظات ماندگار خودش ‫رو داره و اون پشت صحنه‌ها نمی‌تونن
‫جذابیت مکالمهٔ بین درو بریمور ‫و دیوید کیت رو از بین ببرن,
‫جرج سی, اسکات اونجا داره مو و ‫چشم‌بند عجیبش رو درست می‌کنه,
‫و تماشای اون سکانس ‫خیلی لذت‌بخشه,
‫آرت کارنی و لوئیز ‫فلچر یه زوج مهربون‌ان,
‫واقعاً بازیگرهای خوبی داره، فیلم چشم‌نوازیه ‫و جلوه‌های آتیشی هی خیلی خوب شدن,
‫فیلم «گرملین‌ها» روی ‫من تأثیر بسزایی داشت,
‫توی کریسمس اتفاق افتاد و ‫پدر به پسرش گرملین هدیه میده,
‫اون توی «عروسک قاتل» ‫من رو تحت‌تاثیر قرار داد,
‫برداشت شخصیِ من از فیلم ‫قسمتِ انیماترونیکِ کار بود،
‫و اینکه چقدر حرفه‌ای هستن,
‫اون عروسک‌ها، گیزمو، ‫استریب و غیره,,,
‫هر کدوم شخصیتِ ‫منحصربه‌فرد خودشون رو داشتن,
‫توی اون فیلم برای من مشخص شد ‫چیزی وجود نداره که نویسنده بنویسه،
‫و یه تیم انیماترونیک و عروسک‌گردانِ ‫کاربلد نتونه جلوی دوربین پیاده‌ش کنه,
‫گرملین‌ها به نوعی ‫یه فیلم، پرهرج‌ومرجه,
‫کار با یه فیلم ژانر وحشت ‫با بوجهٔ پایین شروع شد،
‫چون اسپیلبرگ می‌خواست اولین ‫فیلم خودش رو برای امبلین بسازه,
‫و می‌خواست توی ژانری فیلم بسازه ‫که می‌دونست کارش موفق میشه,
‫ولی وقتی که مراحل تولید شروع شد، اون از ‫استودیو خواست که هوای کار رو داشته باشه,
‫مشخص شد که هر چقدر کار وحشتناک‌تر ‫باشه، بینندهٔ کمتری خواهد داشت,
‫ما هم از چیزهایی که ‫کاربردی نداشت استفاده کردیم,
‫یه سری سکانس‌های داخل آشپزخونه حذف شدن, ‫مثل جایی که مادر به گرملین‌ چاقو می‌زنه،
‫یه سکانس بود که گرملین‌ با چاقو ‫روش داشت می‌نوشت, اون رو برداشتن,
‫وقتی که گلیت ترمن، معلم علوم، ‫توسط گرملین کشته میشه، توی فیلم,,,
‫فقط از پشت اون رو می‌بینین که ‫سوزن خورده، ولی ما از تمام صورتش,,,
‫که مثل «برپاخیزان جهنم» ‫سوزن خورده بود فیلم گرفته بودیم,
‫وقتی می‌بینین که چه ‫صحنه‌هایی رو فیلمبرداری کردین،
‫به خودتون می‌گین که چه ‫فیلمی قراره از آب دربیاد؟
‫و واضح بود که قراره یه فیلم ‫خیالی باشه تا یه اسلشرِ ترسناک,
‫برای همین ما میزانش رو کم کردیم ‫و با این حال کلی نقد به ما شد که,,,
‫دارین برای بچه‌ها ژانر وحشت ‫می‌سازین, ترسناکه ولی واسه بچه‌هاست,
‫و به‌طور قابل‌ملاحظه‌ای ‫محبوب موند,
‫مشکل گرملین‌‌ها این بود ‫که همراه با فیلمبرداری,,,
‫درحال اختراع تکنولوژی ‫مورد نیازش بودیم,
‫و به همین دلیل,,,
‫خیلی چیزهای توی فیلمنامه، ‫انجامش غیرممکن بود,
‫گیزمو، اون شخصیتِ خسته، قرار ‫بود به استرایب، گرملینِ منفی تبدیل شه،
‫و در لحظات آخر، استیون اسپیلبرگ ‫یه ایدهٔ فوق‌العاده داد که من مطمئنم,,,
‫یکی از دلایلی که فیلم همچنان محبوبه اینه ‫که گیزمو باید در طول فیلم حضور داشته باشه,
‫و اون باید رفیق قهرمان داستان باشه و ‫ما برای حل کردن این ایده راهی نداشتیم,
‫اون فقط برای چند سکانس محدود ساخته شده ‫بود و یهو تبدیل به ستارهٔ فیلم شده بود,
‫برای همین باید فوراً کلی می‌گشتیم تا ‫ببینم چطور میشه از این یه شخصیت ساخت,
‫یکی از صحنه‌های خیلی سخت، ‫صحنهٔ کافه با فیبی کیتس بود,
‫باید اونجا می‌بود، برای همین ‫منتظر موندیم و در انتها,,,
‫بعد از اینکه همه خونه رفتن، اون صحنه ‫رو گرفتیم و یک هفته با اون عروسک‌ها،
‫که با نوشیدنی و پفیلا داشتن خفه ‫می‌شدن اونجا فیلمبرداری کردیم,
‫اگه یه گرملین ‫منحرف اونجا بود چی؟
‫اگه گرملینِ فرانک ‫سیناترا اونجا بود چی؟
‫و یه عمر طول کشید,
‫خب، برای خیلی وقت پیش بود و,,,
‫نمی‌تونم توصیف کنم که ‫چه بوی بدی هم می‌داد,
‫بین سه‌تا از بهترین شخصیت‌های ‫منفی فیلم‌های اسلشر دههٔ 80 یعنی,,,
‫مایکل، جیسون و فِرِدی، مردم ‫راجع‌به اینکه کدوم بهتره بحث می‌کردن,
‫بحثی وجود نداره که ‫فردی کروگر بهترینه!
‫وس کریون یه شخصیت شرورِ کامل ‫خلق کرد که از کابوس بچه‌ها نشأت می‌گیره,
‫اون یه عوضی بود ‫که می‌تونست آدم بکشه,
‫چیزی از این ‫ترسناک‌تر وجود نداره,
‫وس یه رویاپرداز بود,
‫کابوس در خیابان الم بی‌نظیر بود,
‫درست وقتی که فیلم‌های اسلشر ‫داشت دچار اُفت میشد منتشر شد,
‫یهو به فیلمی تبدیل شد که دیگه الکی دنبال ‫مردم راه نمیفتاد تا با چاقو بکشه‌شون,
‫اون فیلم واقعاً مسیر فیلم‌های ‫ژانر وحشت رو تغییر داد,
‫دلیلی که فکر می‌کنم روی مردم ‫تأثیر بسزایی داشت اینه که,,,
‫حتی کسایی که رویایی ‫ندارن هم‌، کابوس می‌بینن!
‫یه واقعیتی اون بین وجود داشت,
‫وس کریون شخص ‫روشن‌فکر و آگاهی بود,
‫به‌نظرم هر صحنه یه فلسفه ‫و جهان‌بینیِ عمیق‌تری داره،
‫که راجع‌به فقدان بی‌گناهان، ‫طریقهٔ مقابله با ترس،
‫ضمیر ناخودآگاه و قدرتی که روی ‫تمام کارهامون داره صحبت می‌کنه,
‫من شخصیت دیگه‌ای که عقل و ‫هوش فِرِدی رو داشته باشه نمی‌شناسم,
‫وقتی که فیلمنامه رو می‌خوندم به ‫ذهنم نرسیده بود که در این حد شروره,
‫خدای من، این دیگه آخرشه,
‫فکر می‌کنم مرگ تینا سکانسی توی فیلم ‫کابوس در خیابان الم باشه که اون رو,,,
‫و صحنه‌‌هایی بود که چون زیاده‌روی بود ‫وس اون رو توی نسخهٔ نهایی فیلم نذاشت,
‫و وس گفت که نمیشه بیشتر از یه‌بار ‫توی فیلم دوربین رو جاهای عجیب گذاشت,
‫چون اون این کار رو توی سکانسی که ‫داشتم صورتم رو می‌شستم، می‌کنه که,,,
‫شخصیتِ نانسی تامپسون شخصیت ‫پاکیه ولی اصلاً بی‌نقص نیست, ولی,,,
‫فکر می‌کنم نعمتی که داره اینه که ‫با ترسش روبه‌رو میشه، که همه,,,
‫سعی دارن هر روز از عمرشون ‫همین‌کار رو کنن، مگه نه؟
‫رابرت انگلوند، هر کاری که کرد با مطالعه ‫و حساب شده بود و براش یه دلیلی داشت,
‫اون خیلی با دقت از اون دستکش استفاده ‫می‌کرد و قبلش همیشه هماهنگ میشد که کِی,,,
‫انگشت‌هاش رو باز کنه و ‫کی اون‌ها رو روی هم بکشه,
‫اون یه بازیگر خیلی ‫دست و دل باز بود,
‫جالبه که هیچوقت ‫نمی‌خواست که توی چشم باشه,
‫مشخصاً برعکس شد ‫چون همهٔ چشم‌ها به فِرِدیه,
‫شما فکر می‌کنین که اگه کسی ‫نبود، می‌تونستین تنها زنده بمونین,
‫وقتی تام اورهارت داشت فیلمنامه ‫رو می‌نوشت، نامزدش رو بیرون میبرد
‫و پرسید: فرض کنین دنیا داره ‫به آخر می‌رسه، چیکار می‌کنین؟
‫اون قسم می‌خوره که ‫یه انتقاد اجتماعی نیست,
‫معلومه که یه انتقاد اجتماعیه,
‫بوجهٔ فیلم پایین بود,
‫به‌نظر فیلمنامه سرگرم‌کننده بود,
‫نمی‌دونستم که قراره یکی از ‫کارهای خوبِ دههٔ 80 باشیم,
‫لباس‌های روشن پوشیدم چون ‫من تنها کسی بودم که زنده بود،
‫و تظاهر می‌کرد که ‫همه‌چیز سر جاشه,
‫لباسم قرمز، سرخابی و فیروزه‌ای ‫بود و کاترین ماری استوارت,,,
‫نقش خواهرم رو بازی می‌کرد که,,,
‫لباسش خیلی شلخته بود چون ‫اون می‌دونست که چه اتفاقی افتاده,
‫اون همه لباسِ مُد، همین ‫چیزها رو می‌پوشیدیم,
‫اون لباس تشویق رو جوری برای من ‫دوختن که مثل دستکش بچسبه، چون,,,
‫لباس‌های دخترهایی ‫که تشویق می‌کنن,,,
‫رهبر تشویق‌کننده‌ها با یه اسلحه,
‫فکر نکنم که قادر به توضیحش باشم,
‫وقتی انجامش دادم ‫با عقلم جور درمیومد,
‫اون صحنه‌ای که گریه کردم، ‫اون تیکه رو حذف می‌کنیم,
‫اون قوس شخصیتی اونه!
‫اونجا نقطه‌ایه که اعتراف می‌کنه که ‫از همه‌چیز خبر داره، چون اصلاً,,,
‫می‌خواستن اون رو بکشن,
‫اون قراره که شخصیتِ رو ‫مخی باشه و قراره که بمیره,
‫اون‌ها گفتن نه, چون اون یکی از شخصیت‌هاییه ‫که خیلی‌ها باهاش ارتباط می‌گیرن,
‫یه جادویی توی فیلمه که همه‌چیز ممکنه ‫درست باشه، ولی ثابت همون‌جا می‌مونه,
‫و بعد ممکنه که یه غریبه رو ببینی و ‫5 دلار خرج کنی و اون ارتباط و,,,
‫هر چیز عجیبی که اسمش هست,,, بوم! ‫فکر کنم به همین خاطر همه‌مون دوستش داریم,
‫یکی از ترسناک‌ترین چیزها توی فیلم‌های ‫ژانر وحشت شرورهایی‌ان که نمیشه,,,
‫باهاشون منطقی بود و ‫مطمئنین که دخل‌تون اومده‌ست,
‫اون‌ها می‌کشن‌تون!
‫اوه، کلی شخصیت شرور توی ‫دههٔ 80 ـه که بهشون علاقه داشتین,
‫من بیشتر جذب اون‌هایی ‫که احمق بودن می‌شدم،
‫برای همین فکر می‌کردم ‫«جانورها» خیلی خفن بودن,
‫گرملین‌ها خیلی خفن‌ان,
‫همیشه عاشق هیولاها بودم,
‫مرد بلندقد توی دههٔ 80 ‫خیلی معروف شد، مگه نه؟
‫«تصویر ذهنی» همیشه جایگاه بالای خودش ‫رو داشت ولی وقتی تصویر ذهنی 2 اومد،
‫اون کلی سروْصدا کرد,
‫ژانر وحشتِ دههٔ 80 جای خوبی برای ‫شرورها بود چون از اونجا بود که بهبود داشت,
‫یکم کارتونی و مناسب ‫کمپ و رنگی‌تر شد,
‫گرگ استیلسن توی منطقهٔ مُرده,
‫این روزها خیلی بهش فکر می‌کنم,
‫من عاشق اون دو اتفاقِ دکتر هیل از ‫احیاگر و دکتر پرتوریس از ماوراء‌ام,
‫خیلی سنتی و شبیه به بازی بوریس ‫کارلوف بود جوری که ظاهر شدن,
‫نورمن بیتس کسیه که ‫همین کنار زندگی می‌کنه,
‫صورت‌چرمی، فِرِدی کروگر، جیسون ‫ورهیز همگی اغراق‌شده بازی می‌کردن،
‫و اسطوره‌های اسلشر شده بودن,
‫در مورد فردی کروگر باید بگم ‫که توی آتیش سوخت و زخمی شد,
‫و جیسون ورهیز هم شدیداً زخمی ‫شده ولی پشت ماسک هاکی مخفی بود,
‫و صورت‌چرمی هم رسماً صورت ‫کسی که قربانی می‌کنه رو می‌پوشه,
‫ولی در مورد نورمن بیتس،
‫اون پسرِ خونهٔ کناریه ولی برای محافظت ‫از خودش و خانواده‌ش قادر به انجام,,,
‫وحشتناک‌ترین قتل‌هاست,
‫اون یه خورده دیوونه بود، همه‌مون ‫بعضی وقت‌ها یه خورده دیوونه می‌شیم,
‫شعارش بود و باید ‫روی تیشرتش هم باشه,
‫برای من نورمن بیتس انعکاسی از چیزهایی بود ‫که ممکنه اتفاق بیفته و اینه که ترسناکه,
‫شخصیت شرور محبوب دههٔ 80 من ‫ادوارد هرمان از فیلم پسران گمشده بود,
‫مثل ام, نایت شامالان بود قبل از ‫اینکه ام, نایت شامالان ظهور کنه,
‫یه پیچشی داشت که می‌گفتین نـه,,,
‫یهو می‌فهمین اون خودش ‫خون‌آشامه, یعنـی چـی؟
‫وقتی اون فیلم رو با دانشی که الان دارین ‫تماشا کنین، همه‌چیز براتون عوض میشه,
‫همه نقشی که دارن مشخصه، ‫و معلومه که اون آدم شیادیه,
‫اگه قاتل به اون خوبی ‫نبود، حتماً قتل‌ها بودن!
‫مجموعه فیلم‌های جمعهٔ سیزدهم ‫اساسِ ژانر وحشتِ دههٔ 80 بودن,
‫این که توی دههٔ 80 خیلی فیلم از ‫اون مجموعه داشتیم که تحسین‌برانگیزه,
‫مخاطبین به دفعات خواستارِ ‫بازگشت شخصیت اصلی بودن,
‫در طول مجموعه گریم‌ها ‫فرق می‌کنه، ولی می‌دونین چیه؟
‫برای طرفدارها هیچ اهمیتی نداره,
‫اون‌ها فقط می‌خوان جیسون رو دوباره ببینن ‫و برای همین 12 فیلم از جمعهٔ سیزدهم داشتیم,
‫و نیازه که یکی دیگه بسازن,
‫مایکل مایرز توی ‫چندین فیلم حضور داشته,
‫اون یه شخصیت اهریمنیه,
‫آره، شما می‌تونین راجع‌به دنباله‌ها صحبت ‫کنین و بگین که شمارهٔ پنج خوب بوده یا شش،
‫یا راجع‌به فیلم‌های راب زامبی نظر ‫بدین، ولی همچنان اون شخصیت ماندگاره,
‫برای اون تصویر ماندگاره که ‫جزئی از تالار مشاهیر ژانر وحشته,
‫چهار سوار آخرالزمان,
‫من و فِردی و هرکی و هرکی دیگه, ‫اون‌ها منتشر میشدن و مردم دوست داشتن,,,
‫که شخصیت‌ها رو مجدد ببینن,
‫این خوشحال‌شون می‌کرد,
‫کله‌میخی یه شخصیت فوق‌العاده ‫توی اون فیلم‌هاست چون واقعاً ترسناکه,
‫خب، یه آدمی دارین که نزدیک به صدتا ‫میخ روی سرش داره و از جهنم میاد,
‫لباس چرمی ترسناکی پوشیده و ‫دوست داره تا جایی که تیکه تیکه شی،
‫می‌خواد باهات بازی کنه,
‫اون یه گوشه قایم نشده ‫تا با چاقو بپره جلوت,
‫کلی مرحله داره,
‫اول باید برای جست‌وجوی ‫درد و لذت مشتاق باشی,
‫باید انگیزهٔ درستی برای ‫جلب توجه کله‌میخی,,,
‫به خودت داشته باشی، حتی اون موقع هم می‌خواد ‫باهات راجع‌به اون مقدار درد و رنج بحث کنه,
‫که جزئی از نیمهٔ تاریک ‫قلب و روح و ذهنته,
‫ولی اون شدیداً بهش علاقه داره,
‫بعدش شاید سراغ ‫قلاب و زنجیر رفتیم,
‫دههٔ 80 کلی فرنچایز داشت,
‫چاکی شخصیت خفن و بدی ‫بود که بامزه و منفور بود,
‫چاکی جلوی چشمت قایم میشد,
‫اون جلوی شخصیت‌های دیگه می‌شینه ‫و اون‌ها روحشون هم خبر نداره,,,
‫که یه بمب ساعتی ‫توی اتاق باهاشونه,
‫کدوم شخصیت منفی بهتر بود؟
‫جیسون، مایکل مایرز یا فردی؟
‫برای من جای سؤالی نیست که ‫بهترین و عمیق‌ترین شخصیت,,,
‫قطعاً فردی کروگره!
‫چطور میشه فردی ‫کروگر رو دوست نداشت؟
‫اول با یه چیز متفاوت ‫توی فیلم اول شروع کردن،
‫بعدش ازش فاصله گرفتن,
‫اون بچه‌ها رو می‌کشت، ولی باز ‫اون رو جز بهترین‌ها می‌دونیم و,,,
‫کلی عروسک و چیزهایی بود ‫که برای بچه‌ها تولید شده بود,
‫حتی عروسکِ فِردی!
‫مردم، ایشون یه قاتل بچه‌ست,
‫ساختن یه شخصیت ماندگار تحسین‌برانگیزه ‫و بازاریابیِ اون برای بچه‌ها قطعاً,,,
‫بهترین کاره و مخصوصاً ‫با فردی که یه موفقیت کامله!
‫بازاریابی، آثار، دستکش‌ها، ‫پیراهن، کلاه، لباس‌ها،
‫خدای من ، حتی می‌تونستین ‫لباس یک‌سره از فردی بخرین,
‫هر چیزی با عکس فردی می‌تونستین ‫بخرین و این راز موفقیت اون بود,
‫و بقیه می‌گفتن، ‫اوه، پس راهش اینه!
‫بعدش ماسک هاکی رو داشتیم، اره‌برقی، ‫یه تبدیل به یه بازاریابی بزرگ شد و,,,
‫برای ساخت شخصیت‌های ماندگار ‫جواب میده، واقعاً جواب میده,
‫همنشینی گرگ‌ها رویاییه,
‫یه شخصیت با لباس قرمز رو می‌گیره و ‫اون رو تبدیل به فردی بحث‌برانگیز می‌کنه
‫و فرویدن باید با لباس‌های قرمز و ‫حالت تهوع و گرگینه اجراش کنه,
‫توی این فیلم، سرِ گرگ از دهن ‫انسان بیرون می‌زد و اون تغییرشکل,,,
‫چیزی کاملاً متفاوت نسبت ‫به چیزی که قبلاً دیدینه!
‫همچنان گریم و کار با ‫عروسکه و تغییر صورته ولی,,,
‫به سبک کاملاً متفاوت,
‫یه فیلم خاصه که هر ‫کسی اون رو ندیده
‫همنشینی گرگ‌ها ‫واقعاً فیلم جالبی بود,
‫وقتی نیل جوردن گفت که نمی‌خواد یه ‫آشغالی مثل زوزه رو بسازه ناراحت بودم,
‫منم یکم متعصب ‫بودم ولی فیلم خوبیه,
‫فیلم «مایه» که پر از رنگه,
‫و راجع‌به یه ماستِ ‫قاتله که شما رو می‌کشه,
‫ترسناک و در عین حال بامزه‌ست,
‫فیلمیه که راجع‌به جامعهٔ مصرف‌گراست ‫به‌غیر از این که شما چیزی مصرف نمی‌کنین،
‫اون چیزه که شما رو مصرف می‌کنه,
‫خب,,, بی‌نظیره,
‫اگه می‌خواین فیلمی بسازین که ‫صنعت آمریکا محصولی می‌سازه که,,,
‫ملت ر مسموم می‌کنه، در اون صورت ‫فیلم خوبی میشد ولی کسی تماشاش نمی‌کرد,
‫ولی همون ایده رو پیاده کنین و ‫این بار توی بازار بستنی بفروشین,,,
‫اگه از درون شما رو نابود کنه، ‫اون‌وقت یه فیلم سرگرم‌کننده دارین,
‫در حالی که سرگرم ‫می‌کنی، پیامت هم بده,
‫ایدهٔ فیلم این بود که مردم ‫برن و اون محصول رو بخورن,
‫و معتاد و عاشقش شن,
‫ولی چیزهای دیگه ‫بود که اعتیادآور بود,
‫مایکل موریارتی توی اولین ‫فیلم‌مون که «کیو» بود، عالی بود،
‫کسی از اون بهتر ‫نمی‌تونست بازی کنه,
‫پس، طبیعتاً باید باز هم ‫باهاش همکاری می‌کردم,
‫ما همون کاری که فرد ‫آستر با اون رقص معروفش,,,
‫روی سقف کرد رو انجام دادیم,
‫اتاق رو 360 درجه برگردوندیم,
‫تنها فرقش این بود که ‫این یکی آتیش گرفته بود,
‫من با چوب مواد رو می‌زدم,
‫وقتی کاری که می‌گفتم رو ‫انجام نمی‌داد, برام مهم نبود,
‫وقتی کسی حواسش نبود چندتا ضربه ‫بهش می‌زدم و این کار توجه‌ش رو جلب کرد,
‫و بعدش دقیقاً چیزی که بهش ‫گفته شده بود رو انجام داد,
‫با بازیگرها شرایط فرق داره, ‫چون اون‌ها احساس و ایجنت و,,,
‫وکیل دارن ولی اون ‫مایه مال خودم بود,
‫می‌تونستم بزنم بترکونمش,
‫پدرم یکی از میزبان‌های ژانر وحشت ‫توی پیتسبرگ بود، اسمش چیلی بیلی بود,
‫یه برنامه به اسم تئاتر چیلر داشت, و ‫البته پدرم توی شبِ مردگانِ زنده بود,
‫جرج یه نابغه بود و همیشه ‫از زمان خودش جلوتر بود,
‫همون‌طور که همه می‌گفتن، یه ‫مرد غول‌پیکر و یه خرس گنده,
‫همیشه خوش‌برخورد بود، بازیگرها ‫رو دوست داشت و بهمون آزادی می‌داد,
‫سارا حواسش جمع بود, ‫می‌خواست خودش رو کنترل کنه,
‫باید این کار رو می‌کرد,
‫اون یه دانشمند بود که سعی داشت ‫با اون عوضی‌های ارتشی کنار بیاد,
‫اون زمان مردم سعی داشتن روز ‫مردگان رو با طلوع مردگان مقایسه کنن,
‫که اون کاملاً یه فیلم دیگه بود,
‫اون‌ها خیلی ناامید بودن ‫و فیلم پر از دیالوگ بود,
‫می‌گفتن که خونریزی ‫زیادی نداشت ولی در آخر,,,
‫تام ساوینی و تیمش ‫کارشون حرف نداشت,
‫جلوه‌های عملیِ روز ‫مردگان بی‌نظیر بود,
‫گرگ نیکوترو یه جَوون ‫تقریباً 19 ساله بود ولی,,,
‫مشخصاً استعداد زیادی داشت,
‫ظهور مردگان زندگی من رو تا ابد عوض کرد ‫چون نمی‌دونستیم جرج داره ما رو کجا می‌بره,
‫من دستیار تام بودم و کارهای ‫اداریش رو انجام دادم و,,,
‫هرچی می‌خواست رو سفارش دادم، ‫اعضای تیم رو استخدام کردم و این‌جور چیزها,
‫اون می‌خواست تا جایی که میشه ‫از روده‌های واقعی استفاده کنیم,
‫از چیز واقعی که نمیشه بهتر ساخت, ‫برای همین از روده‌های خوک استفاده کردیم,
‫بهترین قسمت روز مردگان ‫جایی بود که رودز تیکه تیکه میشه,
‫اون لحظه ترکیبی از تمام ‫کارهایی بود که توی اون فیلم کردیم,
‫و بعد با خوردن دل ‫و روده و انگشت،
‫ولی اکثراً روده‌ش، جشن می‌گرفتن,
‫اون سکانس رو با ‫روده‌های فاسد شده گرفتیم,
‫و یادمه که چندتا از زامبی‌ها ‫گوش‌گیرها رو توی دماغ‌شون کردن،
‫به‌خاطر بوی بدی که داشت,
‫وقتی جرج گفت کات، همه دست‌شون ‫رو واسه بوی بد روده تکون می‌دادن،
‫تا از صورت جو پیلاتو دور شه,
‫دیگه نمی‌دونستیم که میشه ‫رفت و چندتا رودهٔ جدید گرفت,
‫احتمالاً دلمون نمیومد 80 ‫دلار دیگه خرج کنیم, نمی‌دونم,
‫حس می‌کنم خشونتی که توی ‫روز مردگان هست کاملاً مناسبه,
‫انتهای کار زیاده‌رویه, اون ‫شوخی‌ایه که جرج می‌کنه,
‫همین بود که فیلم‌های ‫جرج رو ستودنی می‌کرد,
‫هرچی می‌گذره بهتر و بهتر میشن,
‫تام هالند بعد از موفقیت ‫فیلمنامه روانی دو،
‫فیلمنامه شب وحشت رو نوشت و ‫با کارگردانیش همه رو متعجب کرد,
‫من عاشق کریستوفر لی هستم,
‫داخلش ویلیام رگزدیل، آماندا بیرس، ‫استیون جفریز و رادی مک‌داول در برابر
‫کریس ساراندون بازی می‌کنن,
‫و البته که اگه طرفدار فیلم‌های ترسناک ‫باشه شروع می‌کنه اینور اونور رفتن
‫و داد می‌زنه همسایه‌ام ‫خون آشامه، خون آشامه،
‫اما هیچکس حرفش رو باور نمی‌کنه,
‫- اون یه خون آشامه, - چیه؟
‫نمیشه شخصیت منفی ‫رو تماماً بد درست کرد,
‫باید یه تردیدی توی فیلم درست کرد و یه ‫سری ویژگی خوب به شخصیت منفی داد
‫و یه کاری کرد یه ‫شخصیت سه بعدی بشه,
‫بهش زندگی ابدی داده شده اما ‫همیشه خدا عشقش رو از دست میده,
‫قبلاً می‌شناختمش, مدت‌ها پیش,
‫رادی مک‌داول در نقش پیتر وینسنت ‫که مجری یه فیلم ترسناک درجه دوئه
‫و به یاد پیتر کاشینگ و وینسنت پرایس نام‌گذاری ‫شده و مجبوره دل به دریا بزنه گل می‌کاره,
‫یه فیلم خوب بود و یه ‫حس تاریخی هم داشت,
‫هرچی می‌خواستی، داشت,
‫خون و خونریزیش عالی بود، یه ‫سری خاطره بازی با مک‌داول توش بود
‫و یه جورایی به ‫فیلم‌های همر می‌زد,
‫بهترین گروه جلوه‌های ویژه ‫اون زمان هالیوود رو داشتم
‫و شب وحشت پره ‫از جلوه‌های ویژه زنده,
‫توی صحنه نهایی چارلی و پیتر وینسنت ‫توی زیرزمین با جری داندریج روبرو میشن
‫و ایمی مزاحمشون میشه,
‫و به چارلی میگه تو ‫گفته بودی نجاتم میدی,
‫قول داده بودی نذاری ‫دستش به من برسه,
‫و بعدش برمی‌گرده سراغش ‫و همون موقع فهمیدم که
‫ترس زیادی توی این صحنه بوده,
‫رفتم سراغ استیو جانسون و ‫گفتم یه دهن کوسه‌ای شکل بهش بده
‫که بچه‌ها رو حسابی بترسونه,
‫این قضیه بعدها تبدیل به یه تصویر سرنوشت ‫ساز شد و لباس‌ مبدلش رو همه می‌پوشن,
‫آره,
‫کی فکرش رو می‌کرد؟
‫بازگشت مردگان زنده
‫به نظرم فیلم بازگشت مردگان ‫زنده یه کمدی ترسناک عالیه
‫چون هیچوقت دست از ترسناک بودن ‫برنمی‌داره و در عین حال حسابی خنده داره,
‫یه لحظه خیلی مشخصی از تماشای ‫بازگشت مردگان زنده رو یادمه
‫که وقتی مغزه رو داغون می‌کنن، چیزی نمیشه چون ‫هرچی که قبلاً فکرش رو کردی دیگه جواب نمیده,
‫و شاید یکی از اولین فیلم‌های ورا زامبی ‫باشه که با این انتظارات بازی می‌کنه
‫که توش یه لحظه رو انتخاب ‫می‌کنن و تمام قوانینی رو که
‫از شب مردگان زنده ‫یاد گرفتن رو توضیح بدن,
‫فکر می‌کردم گفتی اگه مغزه ‫رو از بین ببریم، می‌میره؟
‫- توی فیلمه که جواب داد, - ‫خب، الان جواب نمیده، فرانک,
‫یعنی میگی فیلمه دروغ گفت؟
‫و وقتی قوانین فیلم توی موقعیتی ‫که هستی جواب نمیده، یدفعه,,,
‫ممکنه هر اتفاقی بیفته,
‫اون‌ها یه سری ‫گوشتخوار بی مغز نبودن,
‫سریع بودن، باهوش بودن، اونی ‫نبودن که انتظارش رو داشتی,
‫پزشک‌ها رو می‌کشن، ‫پلیس‌ها رو هم می‌کشن,
‫و یکیشون میره ایستگاه رادیویی ‫و میگه بازم پلیس بفرستید,
‫بازم پلیس بفرستید,
‫و ته خنده‌ست چون تاحالا کسی توی ‫فیلم زامبی محوری همچین چیزی ندیده بود,
‫صحنه تارمن،
‫یادمه دیدمش و گفتم نمی‌دونم ‫چطوری درستش کردن
‫چون یه اتفاق خاصی ‫داره سر ساختارش می‌افته,
‫یکی از اون‌ لحظه‌هاییه که به صورت ‫اتفاقی همه چیش نمادین میشه، چه طراحی،
‫چه بازیگر، چه اونطوری ‫که داشت خودش رو می‌کشید,
‫تصویر ماندگار فیلم ‫ترسناک دهه هشتادیه,
‫جسد اون زنه که از وسط نصفش کردن ‫کار یکی از دوستام به اسم تونی گاردنر بود
‫زنه رو می‌بندن و باهاش صحبت ‫می‌کنن, میگن، «چرا دلت مغز می‌خواد؟»
‫و زنه میگه,,,
‫«دردم رو آروم می‌کنه,»
‫این صحنه از نظر من ‫یکی از ترسناک‌ترین مفاهیمیه
‫که توی یه فیلم ترسناک شنیدم و ‫در عین حال حسابی هم خنده داره,
‫این فیلم از نظر من محشره,
‫زوزه دو هنوز تموم نشده
‫از زوزه دو چی میشه گفت؟
‫می‌تونم بگم که کریستوفر لی از اینکه ‫توش بازی کرد از من معذرت خواست,
‫می‌تونم بگم که فیلیپ مورا هر ایده‌ای ‫که داشته، به نظرم توی فیلم اجرا نشد,
‫مخصوصاً اینکه گند ‫می‌زنه به پایان زوزه یک
‫که توش اخبارگوئه جلوی همه بیننده‌های تلویزیون ‫تبدیل به گرگینه میشه و توی زوزه دو کسی ندیدتش,
‫انگار که کم بیننده‌ترین ‫برنامه خبری تاریخ بوده,
‫فیلم توی ترانسیلوانیا یا همچین جایی ‫ضبط شد, فردی مین توش بازی کرده,
‫به نظرم نکات جالب توجهی داره ‫اما در کل با هیچ عقلی جور درنمیاد,
‫گلوله نقره‌ای
‫من بعنوان یه طرفدار عاشق وقتایی هستم که استیون ‫کینگ تمرکزش رو می‌ذاره روی داستان شهرهای کوچیک,
‫خب، فیلم گلوله نقره‌ای رو دن اتیس کارگردانی ‫کرد که یکی از دستیار کارگردان‌های من بود,
‫یه فیلم گرگینه‌ایه,
‫یکی دیگه از اون فیلم‌های دهه ‫هشتادی که یه بچه قهرمان فیلمه,
‫آره، فیلم خیلی تاثیرگذاریه چون خیلی از ‫این فیلما مثل من یک گرگینه نوجوان بودم
‫حکایت نوجوانی هستن و گلوله ‫نقره‌ای بیشتر از فیلم‌هایی مثل
‫زوزه یا گرگینه آمریکایی ‫توی این دسته جا می‌گیره,
‫کوری‌ها یه جورایی توی ‫دهه هشتاد همه کاره بودن,
‫گلوله نقره‌ای اولین بارم بود که کوری هیم ‫رو توی اثری می‌دیدم و عاشق اون بچه شدم,
‫و با خودم گفتم توی این ‫فیلمه یه ویژگی خاصی داره,
‫و البته، گری بیوسی، عمو قرمز با ‫همه ویژگی‌های شخصیتیش، می‌دونی؟
‫و این فیلم باعث شد دوباره از تاریکی ‫بترسم چون انگار یه چیزی اون بیرون هست,
‫اورت مک‌گیل در نقش کشیش ‫لو بازی فوق‌العاده‌ای داره,
‫و خیلی برام جالبه که توی این فیلم ‫حتی مجبور نبود لباس گرگینه‌ای تنش کنه
‫ولی این کارو کرد چون ‫خیلی اهل متد اکتینگ بود,
‫احیاگر تا سرحد مرگ می‌ترسوندت
‫روحم هم خبر نداشت که فیلم احیاگر به ‫همچین فیلم کالت کلاسیکی تبدیل میشه,
‫باید یه راهی پیدا می‌کردیم که ‫فیلممون رو از یه عالمه اثر دیگه جدا کنیم
‫چون اون موقع همه داشتن ‫فیلم ترسناک درست می‌کردن,
‫در اصل اینجا لاوکرفت نسخه فرانکشتاینی ‫خودش رو درست کرده که توش یکی
‫که آرزوهای خیلی مثبتی توی سرش ‫داره، تبدیل به یه چیز وحشتناک میشه,
‫- کشتیش, - نه، ‫نکشتم, بهش جون دادم,
‫یه چیزی توی این مایه‌ها که ‫حواست باشه چه آرزویی می‌کنی,
‫ایده زنده کردن مُرده‌ها از اون چیزاست ‫که همه آرزو داشتیم میشد انجامش داد,
‫من عاشق فیلم‌هایی هستم که کله‌ها ‫صحبت می‌کنن و مغزها نمی‌میرن,
‫به نظرم این قضیه یه ویژگی توش ‫داره که بدجوری واسم ترسناکه,
‫هربرت وست خیلی پر مدعاست,
‫عمراً بابت کشف من تحسین بشی, کی حرف یه ‫کله سخنگو رو باور می‌کنه؟ برو بذار باد بیاد,
‫و با اینحال ازش خوشمون میاد ‫چون خیلی آدم پر شور و اشتیاقیه
‫و همیشه انتخاب‌هایی می‌کنه ‫که آدم اصلاً حدسش رو نمی‌زنه,
‫به نظرم قدرت قدر نادیده ‫استوارت توانایی قصه گوییشه,
‫استوارت به طور باشکوهی ‫فوق العاده‌ست، می‌زنه به دل کار,
‫آدم گنده و شجاعیه,
‫می‌دونستیم که هیچکس همچین ‫صحنه‌ای درست نمی‌کنه,
‫این شوخی تصویری از ‫اون چیزهای بامزه بود,
‫و فکر کردم به خاطر نشون ‫دادن همین صحنه روی پرده سینما
‫نمی‌تونم پیشنهادش رو رد کنم,
‫بدون اون دوشیزه رنج ‫کشیده احیاگری در کار نبود,
‫اصلاً درباره‌ش صحبتی نمیشد,
‫یه جور تجربه جدید رو وارد احیاگر ‫کرد که نشون داد یه فیلم ترسناک کم هزینه
‫می‌تونه حسابی خوب باشه,
‫صادقانه فکر می‌کردم هیچکس ‫این فیلم لعنتی رو نمی‌بینه,
‫مگه چه می‌دونستم؟
‫قهرمانان وحشت و خیزش دختر نهایی
‫نقش اش رو بروس کمپبل بازی کرد,
‫اون یکی از اولین بازیگرهایی بود که بیشتر با ‫بازی توی نقش قهرمان مشهور شد تا یه ضدقهرمان,
‫ستاره‌های فیلم ترسناک از دهه سی تا ‫وینست پرایس و کریستوفر لی و بقیه,,,
‫بیشتر به خاطر بازی توی نقش ‫هیولاها و ضدقهرمان‌ها شناخته می‌شدن,
‫ستاره‌های مرد فیلم ترسناک به خاطر بازی توی ‫نقش شخصیت‌های منفی شناخته میشدن اما بروس کمپبل
‫یه مقداری فرق داشت,
‫اون بروس ویلیس ‫فیلم‌های ترسناک بود,
‫از اون مردها بود که توی موقعیتی گیر ‫می‌کنن که اصلاً در قد و قواره‌ش نیست,
‫با خودش میگفت گور ‫باباش، من قرار نیست بمیرم,
‫به خاطر بازی توی نقش آدمی که علیه ‫شیطان می‌جنگه شناخته میشد و همین قضیه
‫یه جورایی توی تاریخ فیلم‌های ‫ترسناک منحصر به فردش کرد,
‫تمام پسرهای دنیا حتماً دلشون خواسته ‫که نقش کرت راسل توی فیلم موجود باشن,
‫توی دمای زیر صفر با یه ‫موجود بیگانه مبارزه می‌کنه,
‫از اول فیلم و با تمام اتفاقاتی ‫که براش می‌افته، هنوزم خفنه,
‫شب وحشتِ تام هالند,
‫من همیشه دلم می‌خواست یه ترکیبی ‫باشم از چارلی بروستر و اد شیطانی
‫که هم می‌خواستم بچه خرخون فیلم ‫ترسناکا باشم و هم دلم نامزد می‌خواست,
‫توی فیلم شبح دو،
‫رجی بنیستر یه شخصیت دوست داشتنی و ملموسه، ‫چون رسماً داره نقش خودش رو بازی می‌کنه,
‫بریم بترکونیم,
‫پشت صحنه هم اینطوری بود که، ‫«هی، رفیق، مشتی، چه خبرا؟»
‫کلاً همون شکلیه,
‫به نظرم مردم واسه ‫همین دوستش دارن,
‫تام اتکینز محشره,
‫همیشه حضور قابل اعتمادی داره,
‫توی اکثر کارهای کارپنتر حضور داره و بعدش ‫هم رومرو واسه نمایش عجایب قرضش می‌گیره
‫و بعدش هم توی شب عجایب ‫نقش پلیس رو بازی می‌کنه,
‫حرف نداره,
‫مو رادرفورد توی فیلم چیز,
‫محشره,
‫تو نگاه اول میگی این یارو یه ‫عوضیه و ادای گوشه گیرها رو درمیاره
‫ولی همینطور که فیلم جلوتر ‫میره واقعاً آدم عاشقش میشه چون
‫می‌بینی که چه گذشته‌ای داشته,
‫خیلی از آدما درست ‫درکش نمی‌کنن و فکر می‌کنن
‫اسکلی چیزیه ولی در ‫واقع از همه باهوش‌تره,
‫واقعاً شخصیت خوبیه,
‫وقتی به دهه هشتاد و به طور خاص قهرمان‌هاش ‫فکر می‌کنم، یاد فیلم‌هایی مثل دسته هیولا
‫و پسران گمشده می‌افتم,
‫فیلم‌هایی بودن که بعنوان یه بچه ‫می‌تونستم باهاشون ارتباط برقرار کنم,
‫یه سری بچه باحالن که دلم ‫می‌خواست باهاشون رفیق باشم,
‫اون خونه درختیه رو می‌خواستم,
‫اون باشگاه رو می‌خواستم,
‫بدجوری دلم می‌خواست یه باشگاه هیولایی ‫داشته باشم و با دوچرخه‌ام دور دور کنم
‫و سعی کنم اگه هیولایی ‫پیدا کردم، دخلش رو بیارم,
‫توی پسران گمشده ‫برادران فراگ رو داریم,
‫توی یه مغازه کتاب کامیک فروشی ‫می‌گشتن و قاتل خون آشاما بودن,
‫با خودم می‌گفتم این خود ‫منم, دوچرخه هم که دارم,
‫بعد از دیدن فیلم سوار دوچرخه‌ام میشم و با رفقام دور ‫دور می‌کنم و سعی می‌کنم این چیزها رو بازسازی کنم,
‫توی دهه هشتاد، مخصوصاً بین شخصیت‌های ‫اصلی جمعه سیزدهم، و کابوس و هالووین،
‫کم کم زن‌های به شدت قدرتمندی رو می‌دیدیم ‫که اوایل نقش قربانی رو بازی می‌کردن
‫ولی یه جایی قضیه برعکس میشد,
‫یه راهی پیدا می‌کردن ‫که همه رو نجات بدن,
‫مردی نمیاد که نجاتشون بده,
‫آره، دوران مردهای ‫بزن بهادر نبود,
‫دوران زن‌های بزن بهادر بود,
‫و دیگه اینطوری نبود که ‫زن‌ها از ترس فرار کنن,
‫زن‌هایی بودن که ‫باهاش روبرو می‌شدن,
‫دهه هشتاد واسه زن‌ها دهه فوق‌العاده‌ای ‫بود و به نظرم مردم یه جورایی از اینکه
‫فیلم‌های ترسناک چی می‌خوان درباره ‫شخصیت‌های زن بگن، دچار اشتباه شدن,
‫خیلی از آدمایی که از بیرون به این ژانر نگاه ‫می‌کنن فکر می‌کنن که قضیه قربانی کردن زنانه
‫و به نظرم فکر می‌کنن موضوع دووم ‫آوردن توی این فانتزی‌های جلف و خشن
‫علیه زنانه,
‫ولی واسه منی که توی دهه هشتاد و با فیلم‌های ‫ترسناک بزرگ شدم، قضیه تماشای پشتکار زن‌ها بود,
‫سبک ترسناک یه رابطه ‫عشق و نفرت با زن‌ها داره,
‫زن‌ها رو تمجید می‌کنن ولی ‫همزمان مثل آشغال برخورد می‌‌کنن,
‫پس این وسط یه داستانی در کاره,
‫نمی‌دونم اصلش چیه, چیه؟
‫من عاشق جیمی لی کرتیس ‫توی نسخه اصلی هالووین هستم,
‫فکر می‌کنی یه پرستار ‫بچه ساده‌ست,,, ولی نه,
‫این ویژگی رو داره که ‫همزمان هم لطیف باشه هم قوی
‫و این ترکیب خیلی جذابیه,
‫اینکه چطور اینقدر نمادین شد به نظرم به این ‫برمی‌گرده که وقتی جون سالم به در می‌بره،
‫از کم سن‌هایی که مسئولشونه مراقبت می‌کنه ‫و موقع نجات بقیه هم جون سالم به در می‌بره,
‫خیلی آسیب پذیر بود ولی با این‌حال ‫اونقدری قوی بود که مبارزه کنه,
‫یه مبارز بود و جوری بود که آدم دلش ‫می‌خواست جاش باشه, ولی من یه جورایی می‌تونم
‫این ایده رو ازش بگیرم که آره، من ‫یه مبارزم و می‌تونم از پس خودم بربیام
‫و مراقب خودم باشم و شجاع باشم,
‫پس این قضیه خیلی پتانسیل داره و ‫فکر می‌کنم خیلی واسه زن‌ها و بقیه جذابه,
‫زیبایی زن بودن توی فیلم ‫ترسناک اینه که یه ستاره اکشنی,
‫می‌دوئی، می‌پری و بازی می‌کنی، ‫حسابی فعالی و توی موقعیت‌های جدید
‫و صحنه‌هایی که زن‌ها توی فیلم‌های عادی ‫نمی‌تونن انجامش بدن، کنترل کارو دست می‌گیری,
‫با اینکه خیلی از مردم تمایل دارن فیلم‌هایی ‫مثل جمعه سیزدهم رو دست کم بگیرن،
‫اما وقتی بهش نگاه می‌کنی، می‌بینی ‫جمعه دو درباره جینی بود و ایمی استیل
‫که از همه آدمای ‫کمپ باهوش‌تر بود,
‫و می‌دونست که چطوری ‫نظر همه رو جلب کنه
‫مثلاً بلد بود چطوری ‫هیولا رو شکست بده,
‫جیسون، مامان داره ‫باهات صحبت می‌کنه,
‫باربارا کرمپتون، ملکه فیلم ‫ترسناک‌های کم بودجه دهه هشتاد,
‫بعنوان یه آدم خیلی قوی ‫سر و کله‌اش پیدا شد,
‫از فضا پیش میره, تبدیل میشه به ‫جستجوگر داستان که تغییر خیلی باحالیه,
‫تماشای اینکه باربارا از اون موقع با ‫این میراث چیکار کرده واقعاً نمادینه,
‫یکی مثل نانسی تامپسون که رسماً آخر ‫فیلم کابوس خیابان الم آغوشش رو باز می‌کنه
‫مثل اینه که بیا من رو ‫بگیر فردی، بیا انجامش بدیم,
‫و واقعاً هم فیلم ‫هدر لانگن‌کمپ بود,
‫توی اون فیلم یه حضور ‫بی‌نظیری داشت و بازیش واقعاً قویه
‫و یکی از بهترین ایفای ‫نقش‌های دختر نهایی تاریخه,
‫کلی تله درست می‌کنه و نقشه می‌ریزه ‫که چطوری قاتل رو به دام بندازه,
‫یه جور فیلم ترسناک خفن ‫به سبک تنها در خانه‌ست,
‫پس تصمیم می‌گیره با کمک یه دفترچه ‫نظامی به اسم تله انفجاری و وسایل ضد نفر
‫دور و بر خونه تله انفجاری بذاره,
‫این قضیه یه حس ‫بچگانه داره که عاشقشم,
‫خیلی تاثیرگذاره,
‫و الان توی مراسمات مردم رو می‌بینی که ‫لباس مبدل نانسی رو می‌پوشن و جذبش میشن,
‫کلی زن توی سینما هست که ‫از اختلال استرس پس از سانحه
‫و آزارهای دیگه جون سالم به ‫در بردن و تبدیل به قهرمان شدن,
‫خیلی با عقل جور درمیاد, محشره,
‫اگه یه نگاه به چیزی مثل برپاخیزان ‫جهنم و نقش کریستی بندازی،
‫می‌بینی که کل خانواده‌ش یه سردرگمی بزرگ ‫شکسپیری بین جولیا و عمو فرانکش و پدرشه,
‫ولی آخر فیلم همین تاب و تحملشه که باعث ‫میشه اون دیرنشین‌ها برگردن سر جاشون,
‫می‌خوای از اون آدمایی باشی که کار ‫اشتباه رو می‌کنن و تصمیم اشتباه می‌گیرن
‫یا می‌خوای خودت رو جمع و جور ‫کنی و درست فکر کنی و یه رهبر باشی؟
‫و به نظرم همین آدما قهرمان‌ها و ‫شیرزن‌هامون هستن و همینا رو یادمون می‌مونه,
‫آدم شخصیت نهایی یا دختر نهایی فیلم یا ‫قهرمان یا شیرزن آخر رو یادش می‌مونه,
‫رهبری که تلاشش رو کرده و ‫جون سالم به در برده، اما نهایتاً این‌ها
‫یه مشت داستان ‫قهرمانی نمادین هستن,
‫ادبیات جدیدمونه,
‫دهه هشتاد درباره آدمایی بود که از دست هیولاها ‫جون سالم به در می‎برن و این قضیه یه جورایی
‫با وقتی که هیولاها و ستاره فیلم و مردم عادی ‫در درجه دوم اهمیت بودن، اشتباه گرفته شد,
‫و عبارت دختر نهایی از ‫همینجا سر برمیاره و باعث میشه
‫شبیه این آدمای صد ساله به نظر بیام ولی همیشه ‫گفتم اون زمان ما به این می‌گفتیم ستاره فیلم,
‫انگار مجبور بودیم با گفتن اینکه خب، ‫داریم این فرمول رو رعایت می‌کنیم
‫و طرف دختر نهایی فیلمه و یه ملکه جیغه، یه کاری ‫کنیم این زن‌ها صلاحیت نقش قهرمان رو داشته باشن,
‫ولی در واقع یه ژانر داشتیم پر از ‫زن‌های قهرمان که خیلی چیز باحالیه,
‫اونقدر که وقتی یکی مثل ‫جسی توی خیابان الم دو
‫یا چارلی توی شب وحشت قهرمان ‫فیلم بودن، تقریباً انحراف حساب میشد,
‫ملکه جیغ، دختر نهایی، یه ‫عبارت ساخته طرفدارهاست,
‫از نظر من اهمیت زیادی نداره,
‫جنسیت من مشخصه,
‫من یه زنم,
‫عاشق اینم بعنوان ‫یه زن زندگی کنم,
‫عاشق اینم بعنوان یه زن توی فیلم‌های ‫ترسناک بازی کنم چون تصمیمات و غرایز
‫و اعمالی که صورت ‫میدم پیشفرض جنسیتمه,
‫اینکه من یه آدم قلدرم، یه آدم جذابم، ‫یه آدم روشنفکرم، یه آدم مقدسم،
‫همه‌شون ریشه توی این حقیقت ‫دارن که من یه زنم واسه همین لزوماً
‫خواهان درک یا پذیرش ‫عمومی برابر نیستم,
‫به عبارت دختر نهایی که فکر ‫می‌کنم یکه می‌خورم چون هنوزم
‫بین دختر نهایی و ‫پسر نهایی تمایز قائله,
‫ما قراره به واسطه اینکه چطوری با هیولا ‫جنگیدیم قضاوت بشیم، نه به واسطه جنسیتی
‫که موقع مبارزه داشتیم,
‫وس کارون شاید آدم شجاعی بود که یه دختر ‫رو آورد نقش اصلی باشه ولی فکر نکنم کسی
‫امروز بابت این کار ‫واسش ارزشی قائل باشه,
‫من پایه فرصت برابرم,
‫آزادی معنای جنسیتی که ‫الان داریم واقعاً محشره,
‫الان اوضاع دگرگون شده و مردم دیگه ‫نمی‌خوان به واسطه جنسیتشون شناخته بشن,
‫خیلی کنجکاوم بدونم این قضیه توی فیلم ‫و ژانر وحشت به چه نتیجه‌ای می‌رسه,
‫خیلی دوست دارم فیلم‌های ترسناک ‫بیشتری بر اساس برابری ببینم
‫و به نظرم چیزی که وارد این حوزه می‌کنن ‫بعد کاملاً جدیدی به فیلم‌های ترسناک میده,
‫همین قضیه خیلی هیجان انگیزه,
‫می‌خوام شاهدش باشم,
‫فروشگاه قتل
‫خب، قرار بود توی بورلی سنتر ‫فیلمبرداری کنیم و با خودم گفتم،
‫این دیگه قراره یه ‫چیز با کلاس بشه,
‫فروشگاه قتل یه فیلمیه که توش یه ‫سری ربات نقش حراست رو دارن,
‫یه رعد و برق به ساختمون می‌زنه و ‫اینطوری الگورتیم ربات‌ها عوض میشه
‫و میفتن دنبال قتل عادم آدما و یه ‫مشت نوجوون هم توی فروشگاهن,
‫ولی بعدش توسط این ربات‌های ‫قاتل داخل مغازه گیر می‌افتن,
‫اسمش اول ربات بود,
‫یادمه هرجا می‌رفتیم می‌شنیدیم که ‫قراره اسمش رو بذارن ربات‌های قاتل
‫و با خودمون می‌گفتیم,,,
‫ما واسه فیلم ربات‌های ‫قاتل قرارداد امضا نکردیم,
‫بعدش همین اسم رو ‫گذاشتن و فروش نکرد,
‫و وقتی شنیدیم اسمش رو به فروشگاه قتل ‫تغییر دادن، به نظرم همه از درون مُردیم,
‫فروشگاه قتل آدم رو به این فکر می‌اندازه که اوه، آدما ‫قراره توی فروشگاه تیکه پاره بشن و خیلی باحال به نظر میاد
‫ولی توی فیلم ‫هیچکس تیکه پاره نشد,
‫ربات‌ها بهشون لیزر می‌زدن ‫ولی به گمونم این بحثا بی فایده‌ست,
‫وقتی ما رو بعنوان بازیگر انتخاب کردن، یه ‫سری رفیق بودیم که توی فروشگاه مهمونی می‌گیرن
‫فروشگاه رو واسه ‫فیلمبرداری تعطیل نکردن,
‫باید صبر می‌کردیم که ‫مغازه‌ها تعطیل بشن,
‫وقتی همه می‌رفتن، سریع ‫ترتیب کارها رو می‌دادیم,
‫تا زمان بازگشایی دوباره ‫مغازه‌ها فیلمبرداری می‌کردیم,
‫چطوری میشه توی شب ‫کل یه فیلم رو ساخت؟
‫تا حالا نشده بود یه ماه پشت ‫سر هم شب‌ها رو بیدار بمونم,
‫چطوری قراره طی روز بخوابم؟
‫کله سوزی اسلیتر باید به واسطه ‫برخورد لیزر ربات‌ها منفجر میشد,
‫قتل خیلی باحالی بود,
‫البته اگه بخوایم از ‫قتل یکی خوشحال بشیم,
‫قتل مورد علاقم اونجاست ‫که ربات قاتل رو می‌کشم,
‫روز خوش,
‫صددرصد مطمئنم آخرین خنده ‫رو توی فروشگاه قتل من داشتم,
‫فیلم‌هایی که من و مایکل هرز ساختیم ‫همگی به آدمای تو سری خور می‌پردازن,
‫ما عاشق کمدی و مسائل ‫اجتماعی و سیاسی و آدمای جذابیم،
‫حالا چه زن چه مرد، و دوست ‫داریم ژانرهای مختلف رو ترکیب کنیم,
‫واسه همین انتقام جوی ‫سمی یه فیلم ترسناک نیست,
‫عناصر ترسناک داره,
‫احتمالاً اولین صحنه له شدن ‫کامل سر توی تاریخ سینما رو داره,
‫کله یه پسر سیزده ساله ‫توسط چرخ یه ماشین له میشه,
‫قضیه اینه,
‫فکر می‌کردیم چیز سرگرم کننده‌ایه ‫چون فیلم‌های جریان اصلی اون زمان
‫کلی اسلحه و جلوه‌های صوتی و تصویری ‫خفن داشتن و فکر کردیم خیلی باحال میشه که
‫اسلحه‌ش فقط یه تی باشه,
‫و فیلم محیطی هم هست,
‫پس چه اسلحه‌ای بهتر از تی؟
‫یه یارویی اومد اینجا ‫و دنبال کار می‌گشت,
‫نسخه اولیه رو توی ‫اتاق تدوین نشونش دادم,
‫گفت بهتره اسمش رو بذاری ‫اولین ابرقهرمان اهل نیوجرزی,
‫یه آدم از دل خیابون,
‫فکر بکری بود, مردم عاشقش شدن,
‫اون‌ها دوباره برگشتن,
‫انگار دارن دوباره تلاش می‌کنن یه کار غیرممکن ‫صورت بدن ولی این سری یه گوشی اسباب بازیه
‫که واسه کارول و ان بعنوان نیروهای ‫روحی فضایی یه سری صدا دارن
‫که خانواده فریلینگ رو تا ‫فینیکس، آریزونا دنبال می‌کنن,
‫کارگردان بریتانیایی برایان گیبسون سعی ‫داشت یه کاری کنه فیلمه با عقل جور دربیاد
‫چون توبی هوپر در دسترس نبود و استیون اسپیلبرگ ‫تمرکزش رو گذاشته بود روی فیلم‌های جدی‌تر
‫مثل امپراتور خورشید با کریستین بیل کوچیک و ‫احتمالاً واسش سوال بود که چرا آکادمی اسکار
‫سر فیلم رنگ بنفش ازش راضی نبود,
‫این سری ویل سمپسون رو بعنوان یه جادوگر سرخپوست ‫به بازی گرفتن که به سفید پوستا نشون بدن
‫چطوری باید به موجودات ‫فرقه‌ای چیره شد,
‫اچ‌آر گیگر دوتا از موجودات فیلم رو طراحی ‫کرد، از جمله قاتلی که می‌دونه داستان چیه
‫و استیون بعد از اینکه کرمه رو ‫می‌خوره و تسخیر میشه، بالا میاردش,
‫ولی مگه همه‌مون بعد از زیادی ‫نوشیدن یه مقداری تسخیر نمیشیم؟
‫فیلم شبح دو صددرصد نقاط ضعف ‫خودش رو داره ولی فقط به این خاطر که
‫جولیان بک توش نقش کشیش هنری ‫کین رو بازی می‌کنه، ارزش دیدن داره,
‫با اون کلاه کوچولو و ‫صدای آوازینش واقعاً چندشه,
‫بازیش هیچوقت از یاد آدم نمیره,
‫- همه‌تون قراره بمیرید, - ‫گورت رو از اینجا گم کن,
‫ایستگاه بعدی، شیکاگو,
‫طبیعیه که یه پسر ‫عاشق مادرش باشه,
‫تونی احتمالاً باهوش‌ترین بازیگری ‫بود که دیده بودم ولی ظرافت
‫پس وقتی واسه روانی سه برگشتن، ‫اصرار داشت که کارگردانیش کنه,
‫روانی دو فیلم ‫بسیار قابل احترامیه,
‫یه جورایی احتیاط دور و بر ‫یه میراث عظیم حساب میشه,
‫روانی سه دیوونه واره,
‫توی روانی سه آنتونی پریکنیز تصمیم ‫گرفت دیگه ملاحظه اون میراث رو نکنه
‫و حسابی اعتماد ‫به نفس به خرج بده,
‫درحالیکه روانی دو یه جورایی یه فیلم آروم و ‫به اندازه بود، روانی سه یه فیلم رنگارنگ و جلف
‫و عجیب غریبه که توش می‌زنه
‫کله جف فی رو با ‫گیتار داغون می‌کنه,
‫اون زمان بازخورد خوبی گرفت ولی به نظرم ‫روانی سه نیاز به یه تجدید نظر بزرگ داره
‫چراکه توش آنتونی پرکینز با این فکر ‫درگیره که مجبوره بیست و خورده‌ای سال دیگه
‫باهاش زندگی کنه و تصمیم گرفت هرکاری ‫دلش می‌خواد بکنه که به نظرم لحظه خیلی مهمی
‫توی این ژانر حساب میشه,
‫نه اینکه افتضاح تولید شده یا این ‫صحبتا، بلکه اصلاً فیلم به حساب نمیاد,
‫با خودت میگی آخه چرا؟
‫و یکی حرف قشنگی زد، گفت دلیلش اینه ‫که بچه‌ها دیگه فیلم سیاه و سفید نمی‌بینن,
‫و میدونی من چی میگم؟ ‫میگم گور باباشون که نمی‌تونن
‫فیلم سیاه و سفید تماشا کنن, مجبوری به خاطرش ‫فیلم رو با بازیگرهای دیگه بازسازی کنی؟ مسخره‌ست,
‫وقتی کوکائین بزنی و ‫فیلم بسازی چی میشه؟
‫نهایت تخته گاز یه فیلم به کارگردانی استیون کینگه که بر ‫اساس داستان کوتاه کامیون‌ها از کتاب شیفت شبش ساخته شده,
‫کینگ که اینجا برای اولین و آخرین بار ‫روی صندلی کارگردانی می‌شینه، از اون موقع
‫همه جا اعلام کرده که طی دوران ‫فیلمبرداری همه‌ش درحال مصرف کوکائین بوده,
‫نمی‌دونسته داره چیکار می‌کنه ‫و البته مشخص هم هست,
‫با اینحال، این فیلم اغراق آمیز ‫کلی نکته دوست داشتنی داره,
‫نهایت تخته گاز خیلی جالبه، می‌دونم که ‫فیلم خیلی خوبی نیست ولی دیدنش خیلی کیف میده,
‫یه شهاب سنگ از روی زمین می‌گذره و همه ‫ماشین آلات رو با ذهنیت کشتن آدما زنده می‌کنه,
‫توش یه سری قوطی نوشابه می‌خوره به مربی‌ها ‫و کلی لحظات اغراق آمیز مسخره دیگه داره,
‫از این جهت هم باحاله که گروه بازیگریش به ‫دوران قبل از یاردلی اسمیت سیمپسون‌ها برمی‌گرده,
‫اگه این فیلم یه نتیجه عالی هم داشته باشه ‫همون موسیقی فیلم محشر کار گروه ای‌سی/دی‌سیه,
‫من بزرگ‌ترین طرفدار ‫نهایت تخته گازم,
‫مردم ازش نفرت داشتن ولی ‫گوش کن، من از دیدن این فیلم
‫و کلی فیلم بد دیگه لذت می‌برم و به نظرم تا وقتی‌که ‫بتونم این نقاط ضعف رو قبول و بهشون اعتراف کنم،
‫باید بذارید ازشون لذت ببرم، ‫مرد, خب دوستشون دارم,
‫تامی جارویس توی مجموعه جمعه ‫سیزدهم اون قوس تصویری خودش رو داشت,
‫نقشش رو بازیگرهای مختلفی بازی ‫کردن, جمعه شش شروع تند و تیزی داره,
‫تامی جارویس رو داریم، ‫رفیقش رو داریم و یه وانت بار,
‫میرن قبرستون که جیسون رو از قبر بکشن ‫بیرون و مطمئن بشن مرده و با خودم گفتم،
‫پسر چرا باید همچین کاری بکنی؟
‫جیسون با برخورد یه صاعقه به ‫شکل یه هیولا دوباره زنده میشه
‫و تبدیل میشه به جیسون زامبی,
‫وقتی جیسون برمی‌گرده و کلی بچه ‫توی اردو هست، با خودم گفتم وای خدا،
‫جیسون می‌زنه همه ‫این بچه‌ها رو می‌کشه,
‫اما وقتی در نهایت تامی توی ‫دریاچه آتیش با جیسون روبرو میشه
‫و بعدش می‌افته ته دریاچه، با خودم ‫گفتم، آره پسر، جون بچه‌ها رو نجات دادی,
‫فقط همین واسم مهم بود، نجات ‫جون بچه‌ها، چون هم سن اون‌ها بودم
‫و اردوی تابستونی هم رفته بودم,
‫واسه همین نمی‌خواستم ‫جیسون من رو بکشه,
‫و اگه می‌دونستم تامی حساب جیسون ‫رو می‎رسه، پس همه چی درست میشد,
‫یه عالمه از بازی‌ها تو فیلم‌های ترسناک دهه هشتاد ‫نادیده گرفته شدن چون سبک ترسناک خیلی بدنام بود,
‫سث براندل یکی از ‫بزرگ‌ترین ضد قهرمان‌هاست,
‫منظورم اینه درسته که قهرمانه ‫ولی بدترین دشمن خودش هم هست,
‫نطق سث براندل توی فیلم مگس درباره سیاست‌های ‫حشره‌ای شاید واسه شخص من نقطه اوج اون دهه باشه,
‫حشرات سیاست سرشون ‫نمیشه, خیلی وحشی‌ان,
‫همزمان هم قهرمان و ‫ضدقهرمان و قربانیه,
‫ولی به نظرم شخصیت اصلی فیلم ترسناک‌های ‫دهه هشتاد که خیلی دست کم گرفته شده ورونیکا
‫توی فیلم مگسه,
‫اوه یه قوس قدرتمند از عاشق ‫شدن و جدایی رو تجربه می‌کنه,
‫یه داستان فرعی سقط توی فیلم هست که ‫واسه دهه هشتاد خیلی جنجال برانگیز بود
‫و در اصل توی انتهای فیلم ‫همسرش رو از روی ترحم می‌کشه,
‫و گریه کردنش انتهای فیلم شاید یکی از ‫واقعی‌ترین لحظات فیلم ترسناک‌های دهه هشتادی باشه
‫که توی عمرم دیدم,
‫اون یکی از پیچیده‌ترین و چند ‫بعدی‌ترین قهرمان‌های زن این ژانره,
‫کراننبرگ همیشه فیلماش ‫رو پر می‌کنه از تمثیل,
‫یه حرفی درباره مگس می‌زنه و منم موافقم، ‫میگه فیلم درباره ایدز نیست، درباره مرگ
‫و مردن و تماشای تغییر ‫شخصیه که عاشقش هستی,
‫و چه درباره بیماری و ‫پیر شدن باشه یا طی شدن
‫یه رابطه، از نظر من مگس ‫تمثیل به شدت قدرتمندی داره,
‫بترس, خیلی هم بترس,
‫به نظرم نکته جالب فیلم شب ‫عجایب تلاش فرد دکر برای
‫ساخت یه فیلم هیولایی کشت و کشتاریه ولی با ‫اینحال بازم چیزهایی مختلفی رو باهم ترکیب می‌کنه,
‫یعنی میگم فیلم با آدم فضایی‌ها ‫شروع میشه که وارد مغز آدم میشن
‫و حالا یه فیلم زامبی محور داری که رسماً با ‫ریشه آدم فضایی و اینور اونور دویدن جیسون لایولی
‫توی شب فارغ التحصیلی شروع شده, پره از ‫نوجوان خوشتیپ که قرار بوده شب رو بیرون بمونن
‫ولی حالا باید با بیگانه‌های زامبی شکل، ‫هیولاهایی که توی مغز آدم وول می‌خورن
‫و بهترین دوستت رو کشتن، بجنگی,
‫فیلمش حسابی دیوانه ‫وار و دهه هشتای بود,
‫شخصاً بین کارهایی که ‫انجام دادم، اثر مورد علاقمه,
‫یه جورایی شبیه فیلم هجوم ‫ربایندگان جسمه، ولی نه کاملاً,
‫این موجودات عجیب غریب شبیه نرم تن‌ها ‫هستن و وقتی دهنت رو باز می‌کنی که داد بزنی
‫وارد بدنت میشن و از داخل ‫می‌خورنت و تبدیل به زامبی میشی,
‫کار من اینه که نابودشون کنم,
‫دخترها همه منتظرن که ‫قرارشون از راه برسه,
‫من میرم دم پنجره و یه نگاه به ‫بیرون می‌اندازم و میگم، خب دخترها,,,
‫خبر بد چیه؟
‫همه‌شون مُردن,
‫همه مُردن,
‫تمام دیالوگ‌های تام اتکینز ‫توی این فیلم حرف عالین,
‫خزندگان عجیب غریب,,,
‫و یه قرار رسمی,
‫یه چیز کلاسیکه، اسپنکی,
‫و البته دیالوگ به ‫هیجان بیارم رو داریم,
‫پس با خودت میگی آخه یعنی چی؟
‫من رو به هیجان بیار,
‫من رو به هیجان بیار,,
‫من رو به هیجان بیار,
‫یه بیانیه نمادینه که الان همه ‫می‌دونن میشه هروقتی که آدم خواست
‫ازش استفاده کنه,
‫توی صحنه حموم، یه نکته مخفی ‫مربوط به فیلم دسته هیولا هست,
‫پشت دیوار به گمونم ‫همون هفته‌ای بود که فرد
‫فهمید با دسته هیولا موافقت شده و واسه ‫همین اون نقاشی آپارتمانیش رو داشتیم
‫که پشت کاشی دستشویی ‫نوشته بود، ماشالا دسته هیولا,
‫موقع فیلمبرداری این فیلم ‫حسابی بهمون خوش گذشت,
‫بزرگ‌ترین لذتش عروسک ‫کارآگاه ری کامرونه که یه شاتگان
‫و یه لیوان نوشیدنی دستشه,
‫خیلی باحاله,
‫اتکینز - مرد عمل,
‫کشتار با اره برقی در تگزاس دو
‫از نظر من توبی هوپر ‫یه شخصیت به یاد ماندنیه,
‫بعنوان یه فیلمساز کلی ریسک کرد و ‫داشت نسخه دوم فیلم کلاسیک اصلیش رو
‫که خیلی روم تاثیر داشت، می‌ساخت,
‫کشتار با اره برقی در تگزاس,
‫این سه تا کلمه مخصوصاً وقتی که ‫ترکیب شدن یه قدرت خاصی داشتن,
‫اما وقتی از تماشای اره برقی برگشتم، حسابی ‫شوکه شده بودم, بدجوری متحیرم کرده بود
‫و متوجه شدم که درمان تماشاش این ‫نیست که صدبار ببینیش و بیخیالش بشی،
‫بلکه درمانش این بود که به ‫خانواده سوایر ملحق بشی,
‫قبلاً از یه فیلم کوچیک ‫که بعنوان یه هجویه
‫به اسم منیکور با اره برقی در تگزاس ‫ساخته شده بود، به کار گرفته شد,
‫یه نسخه ازش به دست توبی رسید و توبی ‫هم و از سر همون فیلم بیل رو استخدام کرد,
‫و از دیدن اینکه چاپ-تاپ بخش ‫بزرگی از این قضیه‌ست، شوکه شدم,
‫به نظرم اینکه اره برقی دو حس ‫شوخ طبعی بسیار زیادی داشت،
‫حسابی مردم رو سوپرایز کرد,
‫یکی از صحنه‌های مورد علاقم ‫معرفی چاپ-تاپ، اینجا من میام استرچ،
‫یعنی کارولین ویلیامز، ‫دی‌جی رو تهدید می‌کنم,
‫اون از ترس صورت چرمی برمی‌گرده ‫توی سرداب, و ال‌جی لو پریمن میاد داخل
‫و من از سرداب می‌پرم بیرون و با ‫یه چکش میخ‌کش می‎زنم توی سرش,
‫خود چکشه یه اسفنج بود,
‫وقتی توبی ‌گفت حرکت، شروع ‫کردم ضربه زدن به سر ال‌جی,
‫و با خودم می‌گفتم ایکاش یه ‫چکش واقعی داشتم و یک و دو و سه
‫و همینطوری ضربه می‌زدم,
‫دوازده تا برداشت گرفتیم و توبی ‫می‌گفت آره، آره، این عالی بود، عالی بود,
‫بیاید یه برداشت دیگه هم بگیریم,
‫یه نگاهی به توبی انداختم و گفتم، ‫«توبی، مگه دارم اشتباه می‌کنم؟»
‫و یه نگاه بهم کرد و گفت، «معلومه که ‫نه بیل، از تماشا کردنت لذت می‌برم,»
‫بدون شک لحظه مشخصه فیلم وقتیه ‫که اره برقی بین پاهام قرار داره,
‫این قضیه یه جورایی استارت ‫باقی فیلم و اون سفر معکوس
‫و دیوانه وار و عجیب ‫غریب به آز رو می‌زنه,
‫یکی از اون لحظاتیه که ‫خیلی بهش افتخار می‌کنم,
‫زمان فیلم‌برداریش فقط توی این فکر بودم ‫که دلم نمی‌خواد مادرم این فیلم رو ببینه,
‫توی فیلم از فضا، استوارت می‌خواست ‫ثابت کنه که قراره یه فیلم جدی‌تر بسازه,
‫شاید عنصر شوخی احیاگر یه مقدار ‫باعث تعجبش شد واسه همین می‌خواست
‫مطمئن بشه که لحن فیلم ‫بعدی مشابه اون نباشه,
‫یادمه زیاد این نکته رو بهم ‫می‌گفت که این یه فیلم جدیه,
‫ایده خیلی سینمایی‌طوریه,
‫اینکه نمی‌تونی به حواس ‫پنج گانه‌ت اعتماد کنی,
‫که حواسمون محدودن، و ‫از خیلی چیزها خبر نداریم,
‫همیشه یه سری بعد و چیزهای ‫دیگه دور و برمون وجود داره,
‫مفهوم خیلی محشریه,
‫لاوکرفت یه آدم وسواسی بود و ‫همینطور ایده موجودات نامرئی توی هوا
‫که می‌تونن آدم رو بکشن,
‫توی فیلم از فضا، باربارا در اصل ‫نقش یه دانشمند روانی رو بازی می‌کنه,
‫و جفری کامبز نقش قربانی ‫رو داره و اینطوری توی از فضا
‫نقش‌ها نسبت به احیاگر برعکس شدن,
‫من تونستم توی فضای اون فیلم کارهای ‫زیادی با شخصیت پردازیم انجام بدم,
‫باربارا کرامپتون و من همیشه می‌گفتیم ‫متوجه عبارت هرچی کمتر بهتر نمیشیم
‫و من می‌گفتم به نظرم باید بهتر و ‫بهتر باشه و اون می‌گفت نه استوارت،
‫با تو بهتر هم باشه کافی نیست,
‫مثلاً جفری کامبز رو ببینید که از اون ‫شخصیت پرتوریوس خارج میشه و سعی می‌کنه
‫کاترین مک‌مایکلز رو نجات بده و بعدش توسط ‫هیولا خورده میشه و همه‌‌ش یه لجن چسبناک بود,
‫اون ماده به همه جای من و جفری چسبیده ‫بود، روی بدن تد سورل بعنوان هیولا هم بود
‫و همه‌ش یه افتضاح حال ‫به هم زن عجیب غریب بود,
‫و یه جای فیلم هیولا بالای سر من ‫بود و سعی داشت من رو بکشه داخل
‫و باید بگم کثافت کاری محض بود,
‫هیچوقت توی عمرم ‫اونقدر مثل کواسیمودو,,,
‫توی اون گریم احساس زشتی نکرده ‫بودم و تازه کل روز گریمش رو داشتم,
‫کرافورد یه غده مخروطی ‫داشت که به پیشونیش چسبیده بود,
‫استوارت همه‌ش می‌گفت، ‫خب یه دشنه قرمز رنگه,
‫نه، یه چیز بدتره, خیلی بدتره,
‫هر فیلمی امضای منحصر ‫به فرد خودش رو داره,
‫این امضا صداهایی هستن که به ‫زور وارد سکوت و تاریکی میشن
‫و بزرگ‌ترین عنصر ترس رو ‫توی فیلم ترسناک ایجاد می‌کنن,
‫یه حس انتظار ایجاد می‌کنن ‫که انگار قراره یه اتفاقی بیفته,
‫طراحی صدا همون چیزیه که در ‫اصل به فیلم یه حس ترسناک میده,
‫برای مثال، فقط همون تصویر فردی توی کابوس ‫خیابان الم یک که توی کوچه داره راه میره,
‫چاقوهایی که به دیوار می‌خورن ‫آدم رو به وحشت می‌اندازه,
‫این همون چیزیه که خاطرات ‫فراموش نشدنی فیلم‌ها رو می‌سازه,
‫فقط خود فیلم نیست,
‫مثل نوازنده باس توی یه گروه موسیقیه، ‫اگه درست بنوازه هیچوقت متوجهش نمیشی
‫ولی اگه اشتباه بزنه، کل ‫مدت از دستش عصبی هستی,
‫پس به نظرم طراحی صدا همینطوریه,
‫داستان رو حمایت می‌کنه و اینطوری ‫آدم توی داستان گم میشه و شاید اصلاً
‫کسی متوجه طراحی صدا نشه,
‫توی جمعه سیزدهم درباره ‫دوربین همراه صحبت میشه,
‫یکی از چیزهایی که باعث به نتیجه رسیدن ‫این موضوع میشه اینه که یه صدا همراه اون
‫دوربین همراه بود,
‫هر سری که دور و بر جیسون بودید، اون ‫صدا هم بود، انگار توی تار و پود موسیقیه,
‫اگه جمعه سیزدهم یا هر فیلم دیگه‌ای ‫رو بی صدا ببینی، اونقدرا ترسناک نیست
‫ولی وای پسر، موسیقی که ‫بذاری روش دیگه می‌ترکونه,
‫اولین اکران جمعه سیزدهم که ‫خیلی به نسخه آخر شباهت داشت
‫به نظر بی‌پایان و طولانی و کسل کننده ‫می‌اومد چون هیچ اتفاق خاصی نمی‌افته,
‫میریم یه ماه بعد و اونجا دیگه صدا رو به فیلم ‫اضافه کرده بودیم، کل صداها رو ترکیب کرده بودیم
‫و همون فیلم تبدیل به یه ‫چیز هیجان انگیز شده بود,
‫ولی یه جورایی احساسات آدم درگیر میشه ‫چون اون موسیقیه قلب آدم رو نشونه می‌گیره،
‫دل و جرات آدم رو نشونه می‌گیره و ‫بهت میگه قراره چه حسی داشته باشی
‫و کجا قراره آروم باشی، ‫بترسی یا هرچیز دیگه,
‫این اصلی‌ترین عنصر ‫یه موسیقی فیلم خوبه,
‫یه صحنه ترسناک با یه موسیقی خوب می‌تونه خیلی ‫خیلی بهتر باشه و هنری مانفردینی هم نابغه این کاره,
‫موسیقی درام فیلم رو ‫به مقصد می‌رسونه,
‫هر فیلمی تنش، تعقیب و ‫گریز و کشت و کشتار داره,
‫کار آدم بعنوان سازنده موسیقی اینه ‫که اصل داستان رو تحویل بیننده بده,
‫چه ترسناک باشه چه خنده دار، ‫قتل در کار باشه یا یکی گریه کنه,
‫اگه یدفعه اتفاق ‫بی‌افته ترسناک‌تر میشه
‫یا اگه کم کم بهش برسیم؟
‫مکانیزم‌های اصلی ساخت موسیقی که ‫باهاش سر و کار داریم این چیزاست,
‫اگه از قبل بیننده رو به هفت رسونده ‫باشی و مضطرب و عصبیش کرده باشی،
‫بزرگ‌ترین ضربه‌ای که بعدش بتونی بزنی ‫یه سه ساده‌ست چون فقط می‌تونی تا ده بری,
‫ولی اگه موزیک رو بکشی بیرون و بذاری ‫بیننده آروم بشه و بعدش ضربه رو بزنی،
‫احتمالش هست که یه پرش هفت ‫ریشتری ازش بگیری، می‌دونی؟
‫به نظرم هری اونقدری که باید واسه موسیقی ‫دیسکو شکل قسمت سوم جمعه سیزدهم تحسین نمیشه,
‫خب، یکی از موسیقی‌های ترسناکی ‫که همیشه یادمه اون موسیقی افتتاحیه
‫فیلم هالووین جان کارپنتره چون یادمه ‫توی سینما نشسته بودم و برقا خاموش شدن
‫و موسیقی با تصویر کدوتنبل که یه ‫گوشه‌ست همراه میشه و این من رو ترسوند,
‫همون موسیقی ساده من رو ترسوند,
‫این اولین برخوردم با موسیقی بود ‫که تونست ببردم توی اون حال و هوا
‫و قبل از اینکه حتی فیلم ‫شروع بشه من رو بترسونه,
‫خب، نمی‌دونم جان استفاده از سینتی‌سایزر ‫توی فیلم‌های ترسناک رو پایه‌گذاری کرد یا نه
‫ولی منظورم اینه بدون شک ‫اون نهایت استفاده رو ازش برد,
‫جفتمون عضو یه گروه راک بودیم که از دل مدرسه فیلم ‫بیرون اومده بودیم واسه همین از گذشته‌ش باخبرم،
‫پدرش یه موسیقیدان بود و از ‫بچگی نواختن پیانو، گیتار و باس
‫و این چیزها رو یاد گرفته بود,
‫پس خیلی چیره دسته,
‫به نظرم گفت موسیقی فیلم هالووین ‫رو مثلاً توی یه عصر نوشته,
‫فقط یه ایده داشته و این موسیقی چهار ‫پنجم راه هوشمندانه‌ای واسه رسیدن بهش بوده,
‫اگه همچین مهارتی داشته باشی که ‫توی مرحله پیش‌تولید به موسیقی فکر کنی،
‫یعنی موقع فیلم‌برداری ‫بهش فکر کردی,
‫به نظرم اینطوری موسیقی تبدیل ‫میشه به بخشی از وجود اون فیلم,
‫اول بعنوان یه حرکت ‫اقتصادی شروع به کار کرد,
‫وقتی یه بودجه پایین داشته باشی، ‫دیگه پولی واسه آهنگسازهای بزرگ
‫و گروه ارکستر نداری,
‫باید روی یه سینتی‌سایزر انجامش ‫بدی و خودم از پس این کار برمی‌اومدم,
‫این داستان از هالووین شروع شد و بعد ‫از یه مدت تبدیل به یه انتخاب خلاقانه شد,
‫با این حال سر فیلم موجود با انیو موریکونه ‫کار کردم و یه آهنگساز بی‌نظیر بود,
‫چیزی که نهایتاً بهش رسیدن یه موسیقی ‫کارپنتری بود که حسابی مینی‌مالیستیه
‫و آخرین چیزیه که از استادی مثل انیو ‫موریکونه انتظارش رو داری و تازه جواب هم داد,
‫زده بود توی خال,
‫اگه فیلمه رو دیده باشی و موسیقی اولش ‫رو واست پخش کنم، می‌بردت یه دنیای دیگه,
‫وارد دنیایی میشی که از ‫تجربه اون فیلم یادت مونده,
‫و یه حس ترسی توی آدم به ‫وجود میاره، درست مثل آرواره‌ها,
‫بلدن چطوری این حسو بهت بدن,
‫بعد از این همه مدت هنوزم تحت ‫تاثیر اون عناصر مختلف قرار می‌گیرم,
‫طراحی صدا و موسیقی فیلم، تفاوت‌هایی ‫که توی تجربه سینما رفتنت ایجاد می‌کنن,
‫من توی دهه هشتاد بدجوری به ‫جمع آوری موسیقی فیلم علاقمند شدم,
‫شاید دلیل اینکه زیاد با موسیقی پاپ حال ‫نکردم همین بود، چون داشتم موسیقی‌های فیلم رو
‫جمع آوری و به یه عالمه ‫ازشون گوش می‌کردم,
‫موسیقی فیلم درخشش یه فضای برفی ‫داره که نمی‌تونی از فکرش دربیای,
‫یه جورایی وارد بدنت میشه ‫و اسیر موسیقی فیلم میشی,
‫تسخیر کننده و بسیار افسرده کننده‌ست، ‫در سرتاسر فیلم پخش میشه و به نظرم
‫خود فیلم هم بسیار سرده,
‫همدیگه رو عالی تقویت می‌کنن,
‫به شدت تاثیرگذاره,
‫به نظرم موسیقی فیلم مورد علاقم که زیاد ‫درباره‌ش صحبت نمیشه واسه فیلم هالووین سه هست,
‫منظورم اون آهنگای تبلیغاتی نیست که توی تلویزیون ‫پخش میشد، منظورم موسیقیه که توی فیلم پخش میشه,
‫از نظرم یکی از بهترین ‫موسیقی‌های جان کارپنتره,
‫موسیقی یکی از عناصر بسیار مهم فیلم ترسناکه و ‫به سادگی توی این سبک مورد سوءتعبیر قرار می‌گیره,
‫یه سری فیلم هستن که تماشاشون می‌کنیم و ‫پره از آهنگ‌های قدیمی و راحت میشه فهمید
‫و یه سری آهنگ هم هستن که به ‫دقت مخصوص یه فیلم ساخته شدن
‫مثلاً وقتی با یه اثر کراننبرگی ‫توی دست هاوارد شور هستی,
‫یه اتحاد غیرمنتظره‌ست ‫که به شدت جواب میده,
‫هاوارد شور سر کارهای ‫کراننبرگ خیلی اپرایی عمل می‌کنه
‫که آدم پیش خودش میگه ‫اصلاً به این فیلم‌ها نمیاد,
‫موسیقی هر فیلم ترسناک با بقیه فرق داره, ‫اون عصاره‌ش، ساختارهای عاطفی به خصوصش
‫که توی تمامشون ظاهر میشن و ‫خیلی‌هاشون اثر دوستمون برنارد هرمن هستن,
‫می‌تونم فیلم به فیلم جلو برم و بهتون بگم ‫اون چقدر روی سبک موسیقی فیلم تاثیر گذاشته,
‫پس وقتی یکی بهم میگه فلان اثر شبیه ‫کارهای برنارد هرمنه، ازشون تشکر می‌کنم,
‫اگه بخوام بهتر بگم، مثلاً افتتاحیه احیاگر ‫که با اون موسیقی سرخوشانه شروع میشه،
‫از یه چیزی شبیه به موسیقی فیلم ‫روانی اثر برنارد هرمن استفاده می‌کنه,
‫می‌دونم که خیلی از طرفدارها از ریچارد ‫بند بابت توی پاچه کردن روانی شاکی‌ان،
‫ولی این فیلم از اول ‫قصدش یه ادای احترام بود,
‫قرار بود توی تیتراژ نهایی یه نوشته بیاد ‫و بگه با با عرض معذرت از برنارد هرمن
‫یا همچین چیزی,
‫اما وقتی موسیقی ابتدایی ‫فیلم پخش شد، درجا گفتم
‫این فیلم قراره یه جور برداشت هجوآمیز و ‫هرج و مرجی از سبک ترسناک داشته باشه,
‫همونطوری که اون موسیقی ‫رو استفاده کرده بودن,
‫موسیقی برنستاین واسه فیلم کابوس ‫در خیابان الم بیشترش الکترونیکه,
‫خیلی ساده به نظر میاد ولی یه ‫جوریه که توی ذهن آدم ثبت میشه,
‫اگه از سادگی و تکرار بیش از حد ‫استفاده نکنی، فرمول بی‌نظیری توی دستته,
‫در ضمن من یه سری از موسیقی فیلم‌های ‫به شدت بودجه پایین رو هم خیلی دوست دارم,
‫مثلاً توی کشتار در مهمانی شبانه، کل ‫موسیقی فیلم روی یه اُرگ سی دلاری کاسیو
‫و سه تا لیوان کریستالی ساخته شد ‫که یه جورایی جیرینگ جیرینگ می‌کردن,
‫فکر نکنم جورجیو مورودر نشسته باشه و فکر کرده باشه ‫بیا یه موسیقی سنتی‌سایزری ترسناک دهه هشتادی بسازیم
‫ولی به جاش با همکاری دیوید بویی یکی از ‫شاید اصلی‌ترین موسیقی‌های ترسناک دهه هشتادی
‫رو واسه فیلم مردم ‫گربه‌ای می‌سازه,
‫جوری تو ذهن آدم می‌مونه و از یاد ‫کسی نمیره که اکثر فیلم‌های ترسناک سنتی
‫همچین کاری نمی‌کردن,
‫شبیه یه نسخه موزیکال ‫واگذاری مسئولیت می‌موند,
‫رفتن از آنالوگ به دیجیتال، رفتن از گذشته به ‫دهه هشتاد که همه چی داشت گسترش پیدا می‌کرد
‫و به نظرم اون اثر انگشت روی ‫تمام فیلم‌های دهه هشتاد هست,
‫موسیقی روز مردگان یکی از اون ‫موسیقی‌های الکترونیک فراموش نشدنیه,
‫وقتی اولین بار بهش گوش میدی ‫فکر می‌کنی خیلی چیز ساده‌ایه
‫ولی راستش زیر اون ترجیع بند ‫اصلی کلی لایه مختلف وجود داره,
‫روز مردگان یه حس بی‌رحمانه داره و به ‫نظرم موسیقیش هم این حس رو بیشتر می‌کنه
‫چون یه سینتی‌سایزر بی‌روح ‫داره و بیزارکننده‌ترش می‌کنه،
‫ولی اگه فیلم یه موسیقی ‫ارکسترایی داشت کل حس فیلم
‫از بین می‌رفت,
‫موسیقی فیلم برپاخیزان جهنم ‫برای من با فاصله بهترین موسیقی
‫فیلم ترسناک دهه هشتاده,
‫زیباست، به یاد ‫ماندنیه، مرثیه مردگانه,
‫باشکوهه,
‫من نمی‌دونم چرا سبک هوی متال اینقدر ‫توی فیلم‌های ترسناک دهه هشتاد رایج بوده,
‫منظورم اینه کلی فیلم مثل ‫سلاخ‌خانه راک و قاشق زنی بر اساس
‫شخصیت‌ها و گروه‌های ‫هوی متال ساخته شدن,
‫و از اون موقع تمام گروه‌های ‫متال آمریکا تصمیم گرفتن
‫باید یه آهنگ واسه ‫فیلم‌های ترسناک کار کنن,
‫سبک راک و فیلم ترسناک ‫ارتباط خیلی نزدیکی با هم دارن,
‫موسیقی فیلم قاشق زنی با همه ‫اون نقاط ضعف حسابی محشره و
‫و هرکسی که نظر متفاوتی ‫داره رو به چالش می‌کشم,
‫تموم اون آهنگ‌ها به ‫شدت گیرا و خوبن,
‫چه اثر باهاس بود توی شب شیاطین، ‫یا تنجرین دریم توی فیلم برجک دفاعی,
‫پسران گمشده موسیقی ‫فیلم محشری داشت,
‫این‌ها زمان خودشون ‫حسابی حرف داشتن,
‫با بچه‌های پانک راک حرف داشتن، ‫با بچه‌های نیو ویو حرف داشتن،
‫با بچه‌های بی آلایشی مثل من که که با ‫راک کلاسیک بزرگ می‌شدن، حرف داشتن,
‫این آهنگا تبدیل به موسیقی ‫دوران نوجوانی ما شدن,
‫توی سومین نسخه کابوس در ‫خیابان الم به اسم مبارزین رویا
‫هدر لانگن‌کمپ در نقش نانسی تامپسون برمی‌گرده ‫تا یه گروه از جنگجویان رویا رو گرد هم بیاره,
‫بچه‌هایی که توی موسسه روانی بستری‌ان ‫و توی رویاهاشون و با قدرت‌های رویاییشون
‫با فردی کروگر می‌جنگن,
‫حس می‌کنم وقتی کسی به یاد این سری از ‫فیلم‌ها می‌افته، همین نسخه رو با یاد میاره
‫چون درسته که نسخه اول یه کلاسیکه ‫اما کل سرگرمی توی این نسخه‌ست
‫و آدمایی رو داره که توی رویاهاشون ‫فردی رو می‌بینن و باهاش می‌جنگن,
‫مبارزین رویا در کل محشر بود,
‫و من نقش کینکید رو بازی کردم، اولین بازیگر سیاه‌پوست ‫کابوس در خیابان الم که یکی رو بیچاره می‌کنه,
‫کینکید نماینده اقلیت‌ها بود، نه فقط ‫سیاه‌پوست‌های آمریکایی‌ که اقلیت‌های
‫کل دنیا و تازه یه قهرمان هم بود,
‫می‌خوای بیای سروقت من؟ کروگر؟
‫هدر و رابرت انگلاند مثل خواهر ‫و داداش بزرگه همه ماها بودن,
‫هدر همون نقطه اتصال فیلم‌های ‫کابوس در خیابان الم بود که بهش نیاز بود,
‫این فیلم کلی جلوه‌های ویژه چشمگیر ‫داره و یکی از جلوه‌های مورد علاقم
‫کرم غول پیکر کله فردیه، علی‌الخصوص به خاطر اینکه ‫اونجا اولین بار دوباره نانسی تامپسون رو می‌بینه,
‫اونجا سه واحد فیلم‌برداری ‫در حال کار بودن,
‫دوتا گروه همراه دوتا دوربین مخصوص بازیگرهای ‫اصلی بودن, کارگردان فیلم یعنی چاک راسل
‫بین هر لوکیشن جابجا میشد,
‫و سومین گروه مخصوص ‫جلوه‌های ویژه بود,
‫کوین یاگر توی دومی و سومین ‫نسخه گریم رابرت رو انجام می‌داد,
‫رادنی ایستمن توی کابوس در خیابان الم سه ‫همراه یه سینه مصنوعی به یه تخت مصنوعی چسبیده,
‫من و باب کورتزمن مجبور بودیم ‫همه کلمات رو بتراشیم که می‌گفت
‫بیا من رو بگیر عوضی و ‫این قضیه ساعت‌ها طول کشید,
‫کلی قتل خلاقانه توی فیلم بود,
‫قتل مورد علاقم اونجا بود که فردی ‫کله جنیفر رو می‌کنه توی صفحه تلویزیون
‫و میگه، «به ساعت پر ‫بیننده خوش اومدی، زنیکه,»
‫توی همین فیلم هم هست که فردی ‫بذله گو و بامزه حسابی تاثیرگذار میشه,
‫بیشتر نبوغ این ‫صحنه‌ها کار رابرت بود,
‫اکثر اون دیالوگ‌ها رو ‫رابرت فی‌البداهه می‌گفت,
‫رابرت انگلاند مثل ‫لولو خرخره بود,
‫مومیایی میشد، دراکولا میشد، دلیلش هم ‫این بود که می‌تونست وارد خواب آدما بشه,
‫دیالوگ مورد علاقم از ‫کینکید اونجاست که میگه,,,
‫بریم توی عالم خواب ‫این لعنتی رو آدم کنیم,
‫وس کریون سبک مخصوص به ‫خودش رو داشت و حواسش بود که
‫یه آمریکایی سیاه‌پوست اولین کسیه که از یه فیلم ترسناک ‫جون سالم به در می‌بره و واسه نسخه بعدی برمی‌گرده,
‫تاثیر بسیار زیادی روی ‫سبک ترسناک داشت,
‫حالا دیگه ما کشته نمی‌شدیم,
‫من همیشه یه جورایی ‫از عروسک‌ها می‌ترسیدم,
‫یادمه بچه که بودم یکی یه ‫عروسک سخنگو آورد خونه‌ام
‫و از کیف درش آورد و من ‫سه سوته از اون اتاق زدم بیرون,
‫چیزی که درباره فیلم عروسک‌ها متوجه ‫شدم اینه از بین اون همه فیلمی که ساختم
‫از نظر خیلیا این ‫ترسناک‌ترینشونه,
‫عروسک‌ها قبل از اینکه ‫فیلم بشه یه پوستر بود,
‫یه عروسک مونث کوچولو ‫که چشم‌هاش رو گرفته دستش,
‫غلط اندر غلطه,
‫و مطمئن شدیم که به خاطر پوستر ‫هم شده اون صحنه رو فیلم‌برداری کنیم,
‫من اصلاً انتظار ساخت ‫اون فیلم رو نداشتم,
‫داشتم روی فیلم از فضا کار می‌کردیم و ‫با چارلی بند یه جلسه گذاشتم و بهم گفت
‫می‌خوایم با همین لوکیشن‌ها ‫یه فیلم دیگه بسازی,
‫و یه فیلمنامه بهم داد به اسم ‫«عروسک» که نوشته اد ناها بود,
‫ایده استوارت این بود که همه رو عملی انجام ‫بده و عروسک‌ قشنگ بیاره نه عروسک ترسناک,
‫و می‌گفت، «خب، کاری که می‌کنن
‫ترسناکه,»
‫توی این فیلم رسماً صدها ‫عروسک زنده می‌شدن,
‫لشکر عروسک‌ها,
‫یه عروسک خالی نبود,
‫مثل چاکی نبود,
‫این قضیه تبدیل به یه اقدام ‫خطیر شد و از تمام فنونی که میشد
‫استفاده کردیم,
‫از عروسک ساده استفاده کردیم، از عروسک ‫مکانیکی استفاده کردیم و دیو آلن رو آوردیم
‫که واسه صحنه‌های سخت از استاپ‌موشن ‫استفاده کنه, نهایتاً ساخت این فیلم
‫یه سال اضافی زمان برد,
‫فیلمه بعدِ از فضا اکران شد چون ‫انجام جلوه‌های ویژه‌ش خیلی سخت بود,
‫خب، صحنه اصلی عروسک‌ها اونجاست که ‫مادرخوانده شیطان به دست عروسک‌ها کشته میشه,
‫اینجا اولین باریه که دست به ‫کار شدن عروسک‌ها رو می‌بینیم
‫و همسرم کارولین اون ‫نقش رو بازی می‌کرد,
‫وقتی داشتم روی اون فیلم کار ‫می‌کردم، بچه‌هام می‌اومدن سر لوکیشن,
‫اینکه عروسک‌ها و اسباب‌بازی‌هاشون رو ‫می‌گرفتم و تبدیلشون می‌کردم به ماشین‌های قاتل
‫هیچ‌جوره واسشون قابل هضم نبود,
‫یه صحنه به خصوص توی فیلم هست,
‫شخصیت‌ها یه صدای خش خش از ‫جنگل می‌شنون که صدای یه خرس تدیه,
‫یه خرس تدی دست و پا چلفتی از جنگل ‫میاد بیرون و شخصتیه با خودش میگه، نه،
‫این دیگه نه,
‫بعدش خرس تبدیل میشه به یه ‫خرس واقعی و همه‌شون رو می‌بلعه,
‫همین صحنه یه جورایی به طور ‫خلاصه داستان فیلم رو نشون میده,
‫سر فیلم مرده شریر دو از لحظه‌ای ‫که وارد کارولینای شمالی شدیم
‫تا وقتی که از اونجا رفتیم ‫حسابی بهمون خوش گذشت,
‫همکاری با سم ریمی تجربه‌ای ‫بود که هیچوقت فراموشش نمی‌کنم,
‫خیلی آدم خلاق و بامزه‌ای بود, خیلی ‫از چیزهایی که دوست داره و انجام میده
‫ریشه در کمدی داره,
‫اگه نسخه اصلی مرده شریر رو ‫ببینی، متوجه میشی که خیلی ترسناکه,
‫به نظرم موقع ساخت مرده شریر دو ‫خیلی‌هامون فکر می‌کردیم که اینم قراره
‫اندازه فیلم اول بی‌رحمانه باشه و همراه ‫با گریم و جلوه‌های ویژه‌ی خیلی بهتر،
‫و سم هم در اون لحظه کارگردان ‫خیلی باتجربه‌تری شده بود,
‫سر این فیلم می‌دونست چیکار کنه که خیلی ‫هم به کمک من اومد چون دیگه شکی نداشتم
‫که قراره سر هر صحنه چیکار کنم,
‫صفر تا صد فیلم‌نامه رو از ‫قبل برنامه ریزی کرده بود,
‫یادمه نسخه اولیه ‫فیلم‌نامه به دستمون رسید,
‫یه صحنه رو بازنویسی کردیم که توش ‫سر لیندا توی انباری لای یه دستگاه گیر کرده
‫و در باز میشه و جسد بی‌سر لیندا با ‫یه اره برقی بالای سرش میاد داخل,
‫با خودم گفتم این صحنه ترسناک‌ترین چیزیه که ‫توی عمرم خونده بودم, از اونجایی‌که این صحنه رو
‫همون اوایل برنامه ‫فیلم‌برداری کرده بودیم،
‫اون موقع هنوز درست و حسابی ‫حس شوخ طبعی سم رو درک نکرده بودم,
‫هر دفعه خون که میپاشید ‫اینطوری نبود که فقط بیایم
‫از یه سرنگ خون ساده ‫کوچیک استفاده کنیم,
‫از یه چیزی اندازه کپسول ‫آتشنشانی استفاده می‌کردیم,
‫من چندتا کامیون بزرگ نزدیک ‫صحنه داشتم که توشون چند صد لیتر
‫مایع رنگی بود,
‫بپاچیدشون، پسرها,
‫چند صد لیتر مایع داشتیم، و ‫تازه خود بروس کارها رو می‌کرد،
‫خبری از بدل نبود,
‫نقشش حسابی فیزیکی بود,
‫بروس کمپبل واسه ‫همه کاری پایه بود,
‫یه صحنه رو فیلم‌برداری می‌کردیم که ‫توش بروس با بشقاب می‌زنه توی سر خودش
‫و بعدش پشتک می‌زنه و همه ‫این کارها رو خودش انجام میده,
‫خبری از بدلکاری نبود,
‫همه جوره پایه بود و گریم ‫بریدگی‌ها رو هم خودش انجام می‌داد،
‫همون گریمی که اکثر فیلم داشت,
‫گریم کار خودش بود,
‫بروس توی فیلم اول یه آدم فلک‌زده‌ست ‫که سعی می‌کنه هرجوری شده زنده بمونه
‫و بعد توی مرده شریر دو ‫و بعدتر توی ارتش تاریکی
‫به نظرم از اش این حس رو می‌گیریم ‫که داره یه روز خیلی بد رو تجربه می‌کنه,
‫آدم حس نمی‌کنه که اتفاقات فیلم ‫قراره تاثیر زیادی روش بذاره,
‫مثلاً وقتی دستش رو از دست ‫میده فقط میگه ای کثافت‌ها!
‫تمام دیالوگ‌های مرده شریر دو حسابی ‫قابل نقل‌قول کردنه از دمت گرم بگیر
‫تا اونجاکه داره کله طرف رو با اره ‫می‌بره و میگه حالا کی داره می‌خنده؟
‫ما توی دبیرستان ‫یه مشت خوره بودیم,
‫منظورم اینه اونقدر دیالوگ فیلمه رو ‫نقل قول می‌کردیم تا صورتمون کبود میشد
‫و روح کسی هم خبر ‫نداشت چه چرتی داریم میگیم,
‫یکی از همون صحنه‌ست که می‌ذاردش ‫زیر یه سطل و کتاب خدانگهدار دست‌ها هم
‫می‌ذاره روش,
‫به نظرم ریمی در کل همچین قصدی ‫داشت و یکی از لحظات بی‌نقص
‫تاریخچه فیلم‌های ‫ترسناک حساب میشه,
‫اوه، امروز باید اون صحنه دست رو بگیریم ‫و وای خدا، قراره از کدوم استفاده کنیم؟
‫یه دست کنترل از راه دور داشتیم، دست ‫بدل داشتیم، یه دست که کفش رو به بالا بود
‫و به یه نفر که زیر ‫زمین بود چسبیده بود,
‫یه دست داشتیم که کفش رو به ‫زمین بود و همین وضع رو داشت که
‫دست بتونه همون شکلی حرکت کنه,
‫فکر نکنم کسی تا اون لحظه دیده ‫بود که یکی بتونه بین اون مدل کمدی
‫و وحشت ارتباط برقرار کنه,
‫به نظرم ریمی اولین کسی بود که با ‫نبوغش تونست این سبک‌ها رو مخلوط کنه,
‫این قضیه یه سبک ‫کاملاً جدید رو ایجاد کرد,
‫همون موقع بود که خیلی‌هامون ‫گفتیم، اوه، این فیلم یه شاهکاره,
‫از وقتی رفتم توی کار ‫فیلم‌سازی ریک بیکر همراهم بود,
‫پس طبیعتاً وقتی نوبت ساخت هیولای ‫فیلم زنده است رسید، کار رو به اون دادم,
‫زیاد توی فیلم نشونش ندادیم,
‫فکر کردم هرچی بیشتر نشونش بدیم، کمتر ترسناک ‫میشه و بیشتر باید توی خیالات آدم باشه,
‫می‌خواستم فیلم بازگشت به خانه ‫مومیایی رو بسازم و برادران وارنر گفتن
‫نمی‌تونیم این عنوان رو بهت بدیم ولی اگه بخوای ‫می‌تونی یه نسخه دیگه از زنده است رو بسازی,
‫توی این فیلم کلی ‫ماجراجویی داشتیم,
‫مایکل موریارتی داشت توی جنگل ‫سر هیولا داد می‌زد که بیا بیرون، نترس،
‫بیا بیرون,
‫و همون موقع یه صدای غرش شدید ‫از جنگل سمت اون و فیلم‌بردارها اومد
‫و همه از ترس جونشون پا به فرار گذاشتن و من ‫داشتم از فیلم‌بردار داد می‌زدم که صحنه رو بگیره,
‫ضبطش کن، ضبطش کن ‫ولی کسی ضبطش نکرد,
‫خب به درک,
‫قرار بود هیولا از توی برکه بیاد بیرون واسه ‫همین یکی رو با لباس غواصی فرستادیم داخل برکه
‫قرار بود وقتی گفتیم حرکت، بره ‫زیر آب و تا ده بشمره و بیاد بالا
‫اما یه دقیقه منتظر موندیم، بعدش شد یه ‫دقیقه و نیم و هیولا هنوز بالا نیومده بود,
‫یکی از بازیگرها شیرجه زد ‫داخل آب و کشیدش بیرون,
‫لباس طرف پر شده بود از آب و ‫نتونسته بود بیاد بالا و نزدیک بود غرق بشه,
‫پس همونجا جلوی ‫دوربین نجات پیدا کرد,
‫فیلم‌بردارمون دنیل پرل لی و ‫افرادش یه شوخی یاد گرفته بودن
‫و برمی‌داشتن یه مرغ بادی ‫توی صحنه قایم می‌کردن
‫هر روز مجبور بودم قبل از شروع ‫فیلم‌برداری بگردم دنبال یه مرغ بادی,
‫یه روز یادم رفت و ‫مرغه توی فیلم افتاد,
‫و من از همین چیزها خوشم میاد، ‫که سر لوکیشن به همه خوش بگذره,
‫ساخت فیلم پسران گمشده ‫به نظر غیرممکن می‌اومد
‫چون قرار بود یه حرکت جسورانه و گستاخانه انجام بدیم ‫و همه قوانین استاندارد افسانه‌های خون آشامی رو
‫برداریم و همه‌شون رو توی یه فیلم درام ‫نوجوانانه دهه هشتادی فرو کنیم، خب؟
‫و من می‌گفتم عمراً جواب بده,
‫به هیچ وجه به نتیجه نمی‌رسه,
‫جوئل شوماخر و ‫ریچارد دانر رو داشتیم,
‫دانر تهیه کننده فیلم بود,
‫به نظرم شانس آوردیم یکی مثل جوئل رو ‫داشتیم، کسی که یه بصیرت خدشه ناپذیر داشت
‫و بلد بود چیکار کنه ‫که فیلم به نتیجه برسه,
‫اون سبک ترسناک رو می‌خواست,
‫کار جوئل این بود که زد توی ‫کار استعاره و بین سینمای نیک ری
‫و سبک ترسناک دهه هشتاد ‫پل زد و از پس همه‌ش براومد,
‫خون‌آشام‌ها نشون دهنده نیمه ‫تاریک ضمیر بقیه شخصیت‌ها بودن,
‫تمام اضطراب نوجوان بودن ‫و به تنهایی به بلوغ رسیدن
‫به نظرم این فیلم به صورت نهفته به ‫همه‌گیری ایدز و یه سری از ترس‌هایی که
‫اون زمان دامنگیر کشور، جوامع ‫افراد متفاوت و بقیه جوامع شده بودن
‫و یه جورایی زرق و برق ‫خود دهه هشتاد اشاره داشت,
‫اون داره نظرش رو درباره اون زرق و برق ‫میگه، زرق و برق رو توی چشمتون فرو نمی‌کنه,
‫توی فیلم پسران گمشده یه جورایی برخورد طوفانی ‫بین سبک ترسناک و سبک راک اند رول رو داریم,
‫یه سری خون آشام بودن که زن‌ها و ‫مردها دوست داشتن باهاشون باشن،
‫همه دلشون می‌خواست ‫با پسران گمشده باشن,
‫به نظر من نکته جالب ‫داستان‌های دهه هشتاد اینه که
‫خیلی از داستان‌ها درباره والدین تنها ‫بود و من هم از شخصیت دایان ویست
‫توی پسران گمشده لذت می‌بردم و دلیلش ‫دشواری‌هایی بود که سر بزرگ کردن سم و مایکل داشت
‫و نقششون رو کوری هیم و ‫جیسون پاتریک بازی می‌کردن,
‫مشکلاتی که توی این دنیای فانتزی ‫خون آشامی باهاشون روبرو بود
‫یه حس واقع گرایانه داشتن,
‫بازی جای این شخصیت که زیاد صحبت ‫نمی‌کنه، فقط یه جورایی یه نوجوان فراریه
‫و احتمالاً گذشته خیلی داغونی داشته ‫و بعدش شانس این رو پیدا می‌کنه که
‫دل و روده آدما رو بریزه بیرون و اضطراب ‫خودش رو به این شکل هیولا وار تخلیه کنه،
‫واقعاً لذت بخش بود,
‫بیشتر صحنه‌ها رو ‫توی شب ضبط می‌کردیم,
‫خون آشام بودیم دیگه، صبح ‫می‌رفتیم بخوابیم و شب بیدار می‌شدیم
‫یکی مثل وی نیل ‫اومده بود تا با کمک
‫گرگ کانوم و استیو لاپورت ‫خون آشام درست کنه,
‫همه‌ شخصیت‌ها از قصد لباس زرق و برق دار ‫ستاره‌های راک رو داشتن چون اون می‌خواست
‫خونسردی راک دهه هفتاد امثال گروه لد زپلین ‫رو به تصویر بکشه ولی می‌گفت، خب اگه قراره
‫یه همچین کارهای باحالی انجام ‫بدن، دلم زرق و برق می‌خواد,
‫پس اگه نگاهشون کنید، یه ‫سری خون آشام پر زرق و برقن,
‫یه قالب از بدن من داشتیم ‫که خون توش جریان داشت,
‫اگه اون صحنه که کوری با ‫چوب بهم می‌زنه رو نگاه کنید،
‫میشه اون قسمتی ‫که تو رفته رو دید,
‫اون موقع که جلوه‌های ویژه ‫نبود سه ثانیه‌ای تمیزش می‌کردن,
‫و بعدش کوری با چوب ‫بهم ‌زد و بدنم ‌افتاد پایین
‫و پرت شدم روی خاک و بعدش بچه‌ها ‫‌اومدن اونقدر خاک پاچیدن روی صورتم
‫که با یه قرنیه خراشیده ‫راهی بیمارستان شدم,
‫پس اون داد و فریادم واقعیه,
‫هروقت کوری فلدمن رو می‌بینم دلم می‌خواد ‫بهش بگم ممنون که فرستادیم بیمارستان,
‫بودن سر اون لوکیشن و وقت گذرونی ‫با بقیه واقعاً جزء خاطرات خوبمه,
‫کلیشه و هشدارهای قدیمی ‫اینطوریه که با بچه‌ها کار نکنید،
‫با حیوانات و جلوه‌های ‫ویژه کار نکنید,
‫و فیلم جوخه هیولا کلاً این شکلیه,
‫ترکیبی از سبک اسلشر و ‫آدم بدها و هیولاهای رویایی
‫و یه سری آدم با کلاه هاکی رو داریم که ‫محشرن ولی به نظرم همینجا یه سوال پیش میاد,
‫اینکه چطوری به اینجا رسیدیم؟
‫داستان‌های اصلی کجان؟
‫هیولاهای اصلی کجان؟
‫فرد دکر هیولاهایی که استارت ‫این کار رو زده بودن رو برداشت,
‫بیاید برشون برگردونیم و ‫بهشون ادای احترام کنیم,
‫شخصیت‌ها که قرار بود دراکولا، ‫فرانکشتاین، موجود از مرداب سیاه باشن
‫یه جوری تونستن از طریق یه سری ترفند هوشمندانه، ‫سیستم کپی‌رایت شرکت یونیورسال رو دور بزنن,
‫جداً به نظرم این کار باعث بهبود اون ‫شخصیت‌ها شد، چون بازسازی در کار نبود,
‫تام وودراف جونیور اون زمان داشت ‫توی کارگاه استن وینستون کار می‌کرد
‫و کاربردهای فرانکشتاین ‫رو از نو طراحی کرد,
‫فرد مورد علاقم توی لباس هیولایی ‫همیشه موجود از مرداب سیاه بوده و هست,
‫دلم می‌خواست همونی باشم که لباس ‫هیولایی تنش می‌کنه و با بازی در نقشِ
‫گیلمن توی جوخه هیولا، ‫استن اولین نقشم رو بهم داد,
‫یکی دیگه توی کارگاه برگشت گفت، ‫خب، روی راه رفتنت کار کردی؟
‫و یدفعه گفتم او-اوه, ظاهراً نه تنها باید ‫از راه رفتن سر دربیارم، که هنوز یاد نگرفتمش
‫و کم کم حس می‌کنم که ‫اعتماد به نفسم داره,,,
‫تو این فکر بودم که چیکار کردم؟
‫گفتم اصلاً از شرایط باخبر نیستم,
‫اون طراحی لباس بی‌نظیر، نوع ساخت ‫و استفاده‌ش با همه موارد قبلی فرق داشت
‫و بعدش تام باید اون لباس یه سره ‫رو می‌پوشید و زیپش رو می‎کشید بالا
‫و می‌فهمید چطوری ‫باید این نقش رو ایفا کنه,
‫توی انبار پشتی برادران وارنر ‫بودیم و از یه دریچه قلابی بالا می‌اومدم
‫و با یه سری بدلکار خیلی پر ‫ذوق با باتون قلابی دعوا می‌کردم
‫و بعدش باید می‌رفتم جلوی مغازه که ‫هوریس با شات‌گانش اونجا گیر کرده بود
‫و همونجا بود که فهمیدم الان ‫موقع راه رفتن مخصوصمه,
‫یه جورایی شبیه بوفه ‫لوازم هیولایی بود,
‫تونستم از همه چی ‫نمونه برداری کنم,
‫یه سری بدلکاری و افت و خیز ‫و راه رفتن و نفس کشیدن و اینا,
‫همه این داستانا,
‫و شانس این رو داشتم ‫که سر صحنه بمیرم,
‫فکر نکنم دیگه هیچوقت بتونم اون روزهای ‫باشکوه رو تجربه کنم چون سطحشون خیلی بالا بود,
‫جوخه هیولا کلی دیالوگ‌ ‫خنده دار و به یاد ماندنی داره,
‫بقیه بازیگرها کلی دیالوگ باحال داشتن ‫که آدم میگه کاش دیالوگ‌های من بودن
‫ولی دیالوگ اصلی این بود که، ‫«مرد گرگی چه دل و جراتی داره,»
‫به نظرم فیلم جوخه هیولا ‫یه چندتا مشکل داشت,
‫موضوع فیلم و داستان و وقایع ‫فیلم و نوع هیولاها واسه بچه‌های
‫هشت تا ده سال یه مقداری زیادی بود و واسه ‫پونزده شونزده ساله‌ها هم زیادی بچه‌گانه بود,
‫اون‌ها قبلاً پسران گمشده رو تماشا ‫کرده و حسابی باهاش حال کرده بودن,
‫واسه همین می‌گفتن من ‫نمیرم دیدن یه فیلم بچه‌گانه,
‫اون عده کمی هم که مونده بودن، به ‫خاطر رده بندی سنی یا اینکه پدر مادرشون
‫اون‌ها رو نمی‌بردن تماشای ‫فیلم، دو بار از دیدن فیلم جا موندن,
‫ولی ما یه جورایی اولین فیلم ‫نوجوانانه رو درست کردیم,
‫نویسنده و کارگردان برپاخیزان جهنم ‫کلایو بارکر بود که از رمان خودش به اسم
‫ایده اصلی اکثر کارهای کلایو بارکر اینطوریه ‫که هیولاها جزء آدم خوب‌های داستانن
‫یا حداقل از اینکه فقط آدم بدهای ‫داستان باشن یه مقداری پیچیده‌ترن,
‫کله‌میخی هیولای فیلم نیست,
‫هیولاهای برپاخیزان ‫جهنم جولیا و فرانک هستن,
‫انسان‌هان که دردسر درست می‌کنن,
‫من به چشم یه قاضی بی‌طرف ‫به کله‌میخی نگاه می‌کردم,
‫تا جایی‌که کلایو در نظر داشت، ‫اون قرار نبود کانون اصلی فیلم باشه,
‫تمرکز کلایو روی جولیا بود,
‫هدف فیلم برپاخیزان جهنم از نظر کلایو ‫ایجاد اولین هیولای مونث فیلم ترسناک بود,
‫حس می‌کنم توی کل فیلم‌های ترسناک دهه هشتاد ‫المان اصلی این بود که یه فرصتی به آدما داده بشه,
‫کلایو توی عمرش فیلمی ‫رو کارگردانی نکرده بود,
‫من می‌دونستم که شم هنریش از کجا ‫میاد، ولی این قضیه حقیقت داره که روز اول
‫فیلم‌برداری برپاخیزان جهنم اومد سر ‫لوکشین و گفت، «اینجا کی مسئوله؟»
‫به نظرم حسابی خوش شانس بود که رابین ‫ویجن رو بعنوان مدیر فیلم‌برداری کنارش داشت
‫که بخش عظیمی هم از ‫موفقیت برپاخیزان جهنم بود,
‫اون با کلایو کار کرد و به صورت ‫مستقیم با بصیرت خلاقانه کلایو آشنا شد,
‫کلی دیالوگ خوب نصیب من شده بود,
‫مناظر زیبایی داریم ‫که نشونت بدیم,
‫یه دیالوگ داشتم که زیرش خط کشیده ‫بودم و کنارش هم نوشته بودم: خنده,
‫و اینجا مردم باید بخندن ‫ولی باید آروم و با ترس بخندن
‫چون در عین حال که یه شوخیه، ‫یه تهدید هم هست و دیالوگش اینه،
‫«لطفاً گریه نکن, عذابت هدر میره,»
‫همیشه می‌گفتم کله‌میخی یه هیولای ‫ترسناکه که بهش می‌اومد بره خونه
‫توی یه مهمونی با نوئل کووارد و اسکار ‫وایلد شرکت کنه و هندونه زیر بغل هم بذارن,
‫کاترین بیگلو یکی از ‫فیلم‌سازهای مورد علاقمه منه,
‫مخصوصاً که کارش توی تاریکی نزدیک محشره و ‫توی عمرم همچین فیلم خون آشامی ندیده بودم,
‫یه جورایی به یه سبک غربی تمایل ‫داره,,, فیلم یه خونسردی خوبی داره,
‫توی این فیلم یه مشت خون آشام ‫هستن که توی کشور می‌گردن
‫و یه آدم جدید رو ‫وارد گروهشون می‌کنن,
‫خیلی فیلم متفاوتیه چون با ‫افسانه‌های خون آشامی در می‌افته
‫و بازیگرهای بی نظیری هم داره,
‫لانس هنریکسن توش ‫هست، بیل پکستون هست,
‫عالی ساخته شده,
‫با اینکه من با اعتماد به یکی مثل ‫لانس هنریکسن بزرگ شده بودم،
‫اینجا شاهد این بودم که تبدیل به ‫موجودی بدون هیچ اصول اخلاقی میشه,
‫انگار که فقط اومده بخوره و ‫وجود داشته باشه و زنده بمونه,
‫خون آشام‌ها کلوپ رو می‌گیرن و همه ‫رو می‌کشن و واسه خودشون می‌خندن,
‫معمولاً تو فیلم‌های دیگه خون آشام ‫میاد و یکی رو گاز می‌گیره، ولی اینجا
‫دارن از کشتن مردم لذت می‌برن,
‫تماشای تبدیل بیل پکستون به یه ‫دیوونه زنجیری واقعاً عالی بود,
‫برداشت متفاوت و جالبی از ‫خون آشام‌ها نسبت به چیزیه که
‫در دهه هشتاد دیدیم,
‫وحشت مستقیم میره به مرکز عصب‌های ‫اولیه ما و اساسی‌ترین چیزهای انسانی
‫مثل دوستی و کشتن,
‫ازدواج و دوستی همونقدر ‫شما رو جذب می‌کنه که خشونت,
‫حضور خانم‌ها تو فیلم‌های ترسناک ‫به نظر من هیچوقت بی علت نبوده,
‫همیشه یه بخشی ‫از این فیلم‌ها بوده,
‫اگه به فیلم‌های قدیمی دهه شصت و هفتاد ‫ایتالیا و اسپانیا نگاه کنید می‌فهمید,
‫قبلاً تو برنامه‌م به اسم فیلم‌های ‫ترسناک نشونشون می‌دادم
‫و چون هیچکس وضع خوبی نداشت ‫مجبور می‌شدیم سه چهارم فیلم رو ببریم,
‫گمونم خون آشام‌ها و جادوگرها تموم ‫مدت بدون لباس اینور اونور میرن، نمی‌دونم,
‫خیلی برام جالبه تو دهه ‫هشتاد جامعه مخصوصاً
‫جامعه فرهنگی آمریکا افکار خودشون درباره ‫خانم‌ها رو تو این فیلم‌های ترسناک نشون می‌دادن
‫در صورتی که به نظر من ‫زیاد هم مسئله مهمی نبود,
اوه فکر کنم الان دوش بگیرم هوا گرمه در اینجا
منظورم این است که آن را فقط وجود دارد با آن و به نظرم کاملا بلاعوض بود و فکر
کنم فقط برای فروش فیلم و من فکر می کنم کاملا غیر ضروری بود، اما برای دیدن
باید بچه های جوان را وارد آنجا کنید فیلم و چگونه می خواهید این کار را انجام دهید؟
آنها از بسیاری از دختران خواستند که در اینها برهنه باشند فیلم ها، از جمله خودم,
اما در آن زمان کمی حرام بود و احساس می‌کردم پست‌تر شده‌اند و بسیاری
از مردان مشغول نوشتن فیلم‌ها هستند و بنابراین همان چیزی را
می‌نوشتند می خواستند ببینند و بله، آنها می خواستند خانم های برهنه را ببینند,
برای من، یک جورهایی مثل اینجا احساس می کردم دوباره هست، باشه
و به نظر می رسید که این یک مراسم گذران است,
اگر مدام به این نقش ها نه بگویم، نیستم می توانم کار کنم،
بنابراین گفتم بله و تا زمانی که فیلمنامه خوب بود، خوب بود,
بسیاری از زنان برای استثمار مورد استثمار قرار
گرفتند هدفشان فقط دیدن آن است زیرا آنها می گویند بله,
برهنگی کمک کرد که باسن ها روی صندلی ها قرار گیرند,
لایک کنید اگر دو ویدیو در دست داشتم و یکی گفت
برهنگی و یکی نه، به نظر شما من کدام را تماشا می کنم؟
من فکر می کنم آنها باید برهنگی مردانه بیشتری داشته باشند,
حتی خیلی عقب هم انگار هرگز آلت تناسلی ندیدم همیشه در یک فیلم
و حتی در حال حاضر آن هنوز هم نادر است، هر چند که گرفتن کمی بهتر
اما من احساس می کنم اگر شما یک خانم برهنه داشته باشید یک مرد برهنه داشته باشید
برابری,
هالووین 3، من فکر می کنم که شما می بینید الاغ من,
من اون موقع الاغ داشتم
من دیگه الاغ ندارم من خیلی پیر هستم، این است همه رفتند
نمی دانم چرا مخاطب نوجوان است فکر می کنم که نوجوانان بیش از
جنسیت مستحق مرگ هستند، اما این چیزی است که در دهه 80 اتفاق می افتاد,
بنابراین، ما باید تعداد زیادی از نوجوانان کم‌جنس داشته
باشیم لذت بردن از مرگ نوجوانان بیش از حد جنسی در این فیلم ها,
آمریکا همیشه بسیار اسکیزوفرنی بوده
است از این نظر که یک مکان خالصانه است,
و بسیاری از فیلم ها، اگر رابطه جنسی داشتید، این کار را انجام می دادید بمیر، این مدل جمعه سیزدهم بود,
هر کسی که رابطه جنسی داشته باشد شما می دانستید که می رود مرده بودن توسط حلقه سه,
فکر می‌کنم خیلی‌ها سعی می‌کردند معادل‌سازی کنند رابطه جنسی با گناه کردن
و شما می خواهید به شادی بپردازید و آنچه را که به دست می آورید، می دانید؟
این به نوعی در Scream آنها است در مورد قوانین صحبت کنید
سکس داشتی حالا داری میمیری
شاید سالم ترین پیامی برای ارسال نباشد به مردم
‫یه کم سنتیه، نه؟
‫مخصوصاً بعد آزادی‌ها و خشمی که ‫بعد دهه شصت و هفتاد در جریان بود,
‫این موضوع اینقدر عجین شده بود ‫که باید مثل یه قانون زیر پا می‌ذاشتنش,
‫و بیننده‌ها هم بهش اشاره می‌کردن، که ‫آره طرف آدم خوبی نبود ولی زنده موند,
‫به همین قوت بود,
‫من خوشم میاد که ‫تو فیلم‌های ترسناک،
‫قدرت زن‌ها از مردها بیشتره,
‫مهم نیست شخصیت اول مرد یا شخصیت منفی سعی ‫می‌کنن خانم رو مطیع یا قربانی خودشون کنن،
‫اون خانم همیشه می‌تونسته ‫کنشگرایانه و با پشتکار
‫دست به عمل بزنه و انتقام ‫خودش رو از آدم بدها بگیره,
‫من خوشم میاد,
‫اشکال متفاوتی توی ‫فیلم‌های ترسناک هستن,
‫گمونم خیلی جاها برای شوکه ‫کردن مخاطب استفاده میشد,
‫من واقعاً فیلم مخلوقات ‫رو دوست داشتم,
‫حین فیلمبرداریش خوش گذروندم,
‫خیلی شبیه فیلم‌های اسپیلبرگ بود,
‫یه وسترن مدرن ولی با هیولا,
‫و یکی از چیزهایی که درباره مخلوقات و ‫مخصوصاً مخلوقات دو خیلی دوست دارم
‫اینه که یکی از نقاشی‌های مورد علاقه‌م ‫از نورمن راکول به گند کشیده میشه,
‫فیلم یه شهر آرمانی در آمریکا ‫رو برمی‌داره و نابودش می‌کنه,
‫وظیفه من ساخت شخصیت‌های ‫به یاد موندنی بود که به خورد
‫عروسک‌ها نمی‌رفتن,
‫بازیگرها هم بی نظیر بودن، لین شین و ‫اسکات گرایمز و لیان کرتیس و بری کوربین,
‫یه گروه عالی,
‫و برادران چیدو هم عالی بودن,
‫بدون پول زیاد همچین ‫فیلمی رو ساختن,
‫یکی دیگه از لحظات به یاد موندنی توی مخلوقات ‫دو که باعث میشه به درد نوجوون‌ها نخوره
‫وقتیه که شکارچی‌ بیگانه ‫میاد یه مجله برمی‌داره
‫دنبال کردن بین کامیون باری و ‫توپ مخلوقی بزرگ بود چون اون توپ
‫چندتا نسخه داره,
‫حتماً وزن یکیشون یک تن بوده و ‫با یه میله وصل شده بود به کامیون
‫و یه عالمه صورت عروسک کنترلی ‫روش بود که داشتن گازش می‌زدن,
‫یه نسخه دیگه هم هست، که پشم‌های ‫مخلوقات به یه توپ باد کرده چسبیدن
‫و وقتی میان تو شهر می‌تونین پای ‫یکی از برادران چیدو رو پشتش ببینین
‫چون دارن هلش می‌دن,
‫به این میگن جلوه‌های ویژه مدرن,
‫ولی وقتی توپ مخلوقات داره می‌چرخه، یکی ‫از کسایی که داره فرار می‌کنه گیرش میفته
‫و سریع بعد شنیدن ‫صدای خوردنش، توپ میره
‫و اسکلت اون آقا رو که یه ‫مقدار گوشت روش مونده می‌بینید,
‫یکی از صحنه‌های مورد علاقه منه ‫که همیشه واکنش‌های جالبی می‌گیره,
‫جالب‌ترین بخش این فیلم البته ‫شخصیت تیناست که پیشگوئه
‫و اولین نفریه که می‌تونه مقابل ‫جیسون بایسته و باهاش بجنگه,
‫و فیلم توسط جان کارل بیکلر مرحوم ‫کارگردانی شده که واقعاً گل کاشته,
‫تنها دلیلی که من حاضر شدم نقش ‫جیسون رو بازی کنم پافشاری کارگردان بود
‫چون از فیلم ششم هیچکس ‫مخالف برگشت سی‌جی نبود,
‫کارش عالی بود,
‫به نظرم عالی نقش رو درآورد ولی ‫باکلر اصرار داشت من نقش رو بازی کنم,
‫افتخار بزرگی بود,
‫گفتم هر کاری از دستم برمیاد ‫باید بکنم تا نقش رو خوب دربیارم,
‫تینا یه پیشگویی می‌بینه که من با ‫ستون چادر بیل باتلر رو می‌کشم,
‫چوب از بدنش زده بیرون منم ‫پشتش ایستاده بودم و این حالی شد,
‫اون اولین سکانسی بود که با ‫ماسک هاکی فیلمبرداری کردم,
‫پس همیشه تو خاطرم می‌مونه,
‫بدلکاری با آتش مورد علاقه‌م اونی بود ‫که به عنوان جیسون تو فیلم هفتم انجام دادم
‫چون کل بدنم آتش گرفته,
‫برای یه مدت طولانی,
‫بدلکاری خیلی فوق العاده‌ایه,
‫همه می‌ترسیدن بهم پیشنهاد بدلکاری با ‫آتش بدن چون اولیش نزدیک بود من رو بکشه,
‫پنج ماه و نیم بیمارستان بودم,
‫یک سال طول کشید که کاملاً ‫خوب بشم و برگردم به زندگی عادیم,
‫حتی با اینکه نزدیک بود من رو بکشه هم یادش ‫میفتادم می‎گفتم پسر، خیلی خوشم می‌اومد از
‫بدلکاری با آتش چون ‫خیلی ترسناک به نظر میان,
‫کین هادر که پشت ماسکه، ‫جیسون رو خیلی مجازات می‌کنه,
‫یه خونه میفته روش و برق می‌گیرتش ‫و ناخن تو بدنش فرو میره ولی
‫بدترین مرگش اون قسمتیه که دست ‫یه بابای زامبی از دریاچه میاد بیرون
‫و اون رو با خودش می‌کشه زیر آب,
‫خیلی عجیبه و یه کمی که ‫عجله‌ایه ولی به یاد موندنیه,
‫یکی از فیلم‌هایی که زیاد به مردم پیشنهاد ‫تماشاش رو میدم دلقک‌های قاتل از فضای خارج
‫ساخته برادران چیدوئه,
‫داستان خاصی نداره ‫ولی غنی و ترسناکه,
‫طراحی دلقک‌های قاتل ‫که یه مقدار چندشن
‫همیشه واسه آدم ترسناکه,
‫وحشتناکه، کمدیش هم ثابته,
‫با شیرینی مردم رو می‌کشن,
‫مردم رو می‌برن و ‫توی پشمک می‌پیچن,
‫لان چینی یه بار گفت دلقک‌ها توی سیرک ‫بامزه‌ن ولی وقتی نصفه شبی میان جلوی
‫در خونه‌تون دیگه بامزه نیستن,
‫اینا شبونه میان جلو در شما ‫و با اینکه داستان فیلم مزخرفه
‫و با خشونت‌های ‫مسخره و عجیب پر شده,
‫واقعاً تو قلب من جا داره,
‫اونموقعی که من فیلمنامه تصویر ذهنی ‫دو رو گرفتم، اسمش تصویر ذهنی نبود,
‫اسمش یا وحشت آمریکایی ‫یا مورنینگزساید بود,
‫چندتا نسخه مختلف ‫داشت, خیلی مرموز بود,
‫می‌رفتی صفحه دوم ‫نوشته بود مرد قد بلند
‫و منم گفتم آره، ‫فهمیدم جریان چیه,
‫انگس اسکریم و شخصیتش مرد ‫قد بلند اصلاً به هم شبیه نبودن,
‫انگس یه بازیگر فوق العاده ‫و یه آدم مهربون و آروم بود,
‫یه فرشته به تمام معنا,
‫وقتی تبدیل به مرد قد بلند ‫میشه انگار یه کلیدی رو میزنه,
‫اون کلید رو خاموش ‫که می‌کنه میشه انگس,
‫آره، عاشق کار کردن باهاشم,
‫معلومه واسه قسمت ‫دوم بودجه زیادی داشتن,
‫تونستن یه عالمه از ‫موضوعاتی که دان کاسکارلی
‫واسه فیلم اول داشت و نتونست به ‫خاطر کمبود بودجه انجام بده رو پیاده کنن,
‫استیو پاتینو واسه فیلم ‫گوی‌های مختلفی ساخت,
‫کارش عالی بود,
‫گوش‌ها پرواز می‌کردن، ‫میفتادن، ازشون چاقو میومد بیرون
‫و شروع می‌کردن به ‫چرخیدن و خون پامپ می‌کردن,
‫واسه جلوه‌های مختلف ‫گوی‌های مختلف داشت,
‫هر وقت یکی از این گردالی‌های ‫کرومیومی روی ست بود، مثل یه آیینه می‌موند
‫که هر چی اطرافش می‌گذشت از ‫جمله کارکنان فیلم رو منعکس می‌کرد,
‫پس باید حواسمون باشه که چطوری ازش فیلمبرداری ‫کنیم، مثلاً از طریق یه سوراخی توی دیوار
‫یا چیزی که تو دوربین دیده نشه,
‫خیلی کار باهاشون جالب بود,
‫حتی خود من هم ‫یکیشون رو امتحان کردم,
‫صحنه مورد علاقه من اونجاست که ‫توپ میفته دنبال اون پسره تو مقبره
‫و مستقیم میاد جلو سرش و ‫آدم میگه، اه چه بد، یه دفعه مته
‫میاد بیرون,
‫آدم اصلاً انتظارش رو ‫نداره,,, خون طرف می‌پاچه,
‫مته مستقیم میره تو مغزش,
‫دیوونه کننده‌ست, ‫خیلی عالی ساخته شده,
‫تصویر ذهنی دو از نظر ‫جلوه‌های ویژه کل سری فیلم‌ها رو
‫میبره به یه مرحله دیگه و فکر نکنم از ‫اون موقع دیگه هیچکدوم از فیلم‌ها به موفقیت
‫تصویر ذهنی دو رسیده باشن چون به نظرم ‫یه استاندارد جدیدی رو برای فیلم ایجاد کرد,
‫به نظرم فیلم توده چسبنده هم ‫باید در کنار فیلم‌های موجود و مگس
‫جزء بهترین بازسازی‌های ‫دهه هشتاد قرار بگیره,
‫یکی از نمونه‌هایی که چطور میشه یه فیلم ‫قدیمی رو برداشت و از تکنولوژی جدید سینما
‫استفاده کرد و به بهترین شکل ‫ممکن داستان رو روایت کرد,
‫هیولاییه که اونقدری ‫که باید شناخته نمیشه,
‫داستان بازسازیش خیلی خونین‌تر ‫بود و با فیلم اصلیش خیلی فرق داشت،
‫و توده چسبنده رو تبدیل ‫به یه فیلم خیلی بهتر کرد,
‫یه موجود فضایی هست که ‫یه دستگاه قاتل دیوونه‌ست,
‫فقط دلش می‌خواد هر چی تو شهره رو ‫نابود کنه، هر کی سر راهشه رو می‌خوره,
‫یه تئاتر پر بچه رو به قتل می‌رسونه, ‫چیزیه که اگه امروز منتشر میشد
‫خیلی پرحاشیه میشد,
‫چهارمین فیلم کابوس در خیابان الم: ارباب ‫رویا از جایی شروع میشه که جنگجویان رویا
‫رفتن و تموم بازمانده‌های ‫فیلم رو می‌کشه,
‫کینکید اولین آمریکایی آفریقاییه که توی ‫یه فیلم ترسناک مهم جون سالم به در میبره
‫و تو قسمت بعدی برمی‌گرده ‫ولی فکر کنم فراموششون شده بود
‫چون تو بخش بعد تیتراژ ‫قسمت چهارم تقریباً من رو کشتن,
‫پس به مردم می‌گفتم اگه می‌خواید من رو ‫ببینید، نوشیدنی و پاپ کورن رو بیخیال،
‫مستقیم برید سینما و پنج یا ده ‫دقیقه بعد رسیدنتون نوشیدنی بگیرید,
‫اون بخش رو توی اسقاطی فیلمبرداری ‫کردیم و فیلمبرداریش حدود یک هفته طول کشید,
‫جایی بود که فردی به خاطر سگ ‫من که اسمش جیسون بود زنده شد,
‫خرابکاری سگه آتش بود,,, ‫همین باعث زنده شدن فردی شد,
‫اگه به فیلم و رابرت انگلاد نگاه کنید ‫می‌بینید یه جور تیپ خاصی برای خودش ساخته
‫که کافیه کلاهش رو بذاره و ‫بگه، «نباید من رو دفن می‌کردید,»
‫تیغش رو فرو می‌کنه تو ‫سینه من و قلبم رو می‌گیره,
‫فکر کنم قرار بود قلبم رو بکشه ‫بیرون ولی زیادی چندش میشد,
‫فیلم میره به آینده که یه گروه بچه‌های ‫جدید دارن تو رویاهاشون با ادی می‌جنگن،
‫از جمله با ارباب رویا که ‫یکی از موضوعات جدید فیلمه,
‫جلوه مورد علاقه من از ‫فیلم بخش جورج فریاد زنه
‫که یه جلوه ویژه با حشرات داره ‫و دبی تبدیل به یه سوسک میشه,
‫قشنگ میره تو فاز گرگور ساسما,
‫تبدیل میشه به یه سوسک چندش حال بهم ‫زن که شاخک داره و پاهاش زدن بیرون
‫که آخرش هم فردی یه دیالوگ ‫میگه و توی متل لهش می‌کنه,
‫کن راسل یه کارگردان ممتازی ‫بود که دیدگاه ممتازی هم داشت
‫که یه جور دیوونگی بود,
‫یه فیلم از روی داستان کوتاه برام ‫استوکر به نام لانه کرم سفید ساخت,
‫آماندا داناهو نقش یه کشیشه رو ‫بازی می‌کنه که همین کرم سفیده,
‫دیوونه کننده‌ست، ‫باحاله، خیلی هم ترسناکه,
‫لانه کرم سفید یکی از اولین ‫فیلم‌های هیو گرانت هم بود
‫که نقش همون پسر جذاب و تازه کاری ‫که ازش انتظار میرفت رو بازی کرد,
‫ولی فیلم تو حومه بریتانیاست و ‫مربوط به نفرین و ادیان باستانیه
‫یه فیلم فوق العاده و خاص ‫که اصلاً آدم انتظار نداره
‫از داستان کوتاهی که ‫نویسنده دراکولا نوشته بربیاد,
الویرا: معشوقه تاریکی مثل یک رویا بود درست است,
بالاخره می‌توانیم کار کاساندرا پترسون را ببینیم
نسخه توسعه یافته الویرا و برخی از قطعات میزبانی کوچک او,
ما می‌توانیم شخصیت او را ببینیم و بودیم ناامید نیست
این یک راه عالی برای ساختن شخصیت شد سه بعدی، خودم و
دو نویسنده ای که با جان پاراگون و سام ایگان کار کردم,
مثل یک کشف هر روز بود، تقریباً خودم تقریباً شبیه یک جلسه درمانی بود,
اینجا او این زن است که شبیه چیزی است بین نوعی جادوگر خون آشام جادوگر،
ما نمی دانیم چیست، و او می خواهد یک جادوگر باشد دختر نمایش در لاس وگاس,
در واقع از زندگی واقعی من آمده است بنابراین ,,,
کشف اینکه الویرا کیست جالب بود,
او فقط به یک سفر جاده ای رفته است که در آن شبیه است یک ماهی بیرون از آب و مردم
شهر فقط می خواهند او را مصلوب کنند, اما همه ما می دانیم که او است فوق العاده باحال
من زندگی ام را در آن فیلم به خطر انداختم بارها در محاصره آتش
اول در آتش آن بالا و سپس بعد که خانه در حال سوختن است
آن آتش واقعی است,
منظورم این است که کلاه گیس من با همه بالا می رفت آن اسپری مو، مثل بمب
بنابراین، من از سر تا پا به داخل پوشیده شده بودم ضد شعله که نتوانستند به من بگویند
باعث خارش شما دیوانه شده و من دستانم را از پشت بسته ام پشتم که نتونستم خودم رو خاراندم
می خواستم پوستم را پاره کنم,
همین الان باعث خارش من میشه
ما صحنه هیولای کاسه ای را داشتیم که به آن می گوییم,
هیولای گلدان یک عروسک خیمه شب بازی بود بچه هایی که زیر میز بودند
باید خیلی خیلی به من نزدیک می شدند و من انگار اوه، نه فقط بیا
اینجا بین پاهای من بنشین و حدس می‌زنم آن‌ها لحظات خوبی را سپری کردند,
خیلی فیلم خوبیه این خیلی خوب انجام شده است و او فقط یک
قهرمان برای دختران ترسناک کوچکی مثل من بود، مثل اینکه,,,
‫کله کدو فیلم خیلی خوبی بود,
‫درباره لنس هنریکسون بود که نقش یه پدری ‫که بچه کوچولوی نازش رو از دست داده‌ست
‫و خب مسلماً انتقام می‌خواد,
‫پس یه هیولای وحشتناکی رو ‫برمی‌گردونه که هیولای مورد علاقه منه
‫و انتقام می‌گیره,
‫جلوه‌هاش توسط گریم انجام شدن و ‫شروع کارگردانی استن وینستون افسانه‌ای
‫و بازی تام وودراف ‫جونیور در نقش کله کدو بود,
‫مردم می‌پرسن فیلم ‫مورد علاقه‌ت چیه؟
‫منم همیشه میگم کله کدو,
‫و کل بخش طراحی رو ‫تحویل ما داد، ما هم می‌خواستیم
‫کله کدو رو طراحی کنیم و ‫استن مشغول کارگردانی بود,
‫استن به این شکل موافقتش ‫رو با کار ما اعلام کرد,
‫می‌خواستیم یه چیزی ‫تحویل بیننده‌ها بدیم
‫که شبیه لباس غواصی نبود,
‫با وسایل کشش پا، پاهاش رو طویل‌تر ‫می‌کردیم که بلند و لاغر به نظر بیان
‫و یه جاهایی از لباس خیلی لاغر ‫بود که شخصیت زیاد گنده به نظر نیاد,
‫کل کار دستی بود و با یه مقدار ‫عروسک، یه آدم توی یه لباس بود
‫ولی عاشق طراحی کله کدو بودم,
‫یه کله پیازی داشت ‫ولی خیلی اهریمنی بود،
‫یه دم دراز داشت و می‌تونست از ‫درخت بره بالا و مردم رو بکشه,
‫هر وقت کله کدو دور و بر شما بود ‫می‌تونستین صداهای عجیب لرزش رو
‫از پس زمینه بشنوید,
‫صدای زنجره بود و آدم می‌دونست هر ‫وقت این صدا میاد، یعنی دیگه کار تمومه,
‫تو اون لباس ارتباط برقرار کردن ‫برام سخت بود ولی هر وقت استن
‫نزدیک میشد می‌گفتم میشه مثل فیلم کینگ‌کونگ ‫انجامش بدیم؟ اونم می‌گفت همونی که تی‌رکس داشت,
‫جفتمون منظور هم ‫رو خوب می‌فهمیدیم و
‫نتیجه‌ش اون سکانس شد که سر ‫جول رو بلند می‌کنه و باهاش ور میره,
‫با اینکه یه فیلم دهه هشتادی بود ولی ‫قضیه به وقتی برمی‌گشت که ما جفتمون
‫فیلم کینگ کونگ رو دیده بودیم و یه ‫لحظه واسه خودمون بازسازیش کردیم,
‫بعد اینکه فیلم هالووین سه کل بیننده‌ها ‫رو گیج کرد و تو گیشه گل کاشت،
‫فیلم خونین مورد علاقه ‫همه رو دوباره ساختن,
‫توی هالووین چهار مایکل ‫مایرز برمی‌گرده به هدنفیلد که
‫بیفته دنبال خواهرزاده‌ش جیمی لوید که ‫نقشش رو دنیل هریس جوون بازی کرده بود,
‫قتل مورد علاقه‌م تو این فیلم بیشتر به خاطر ‫قربانیه که نقشش رو کتلین کینمانت بازی کرده بود
‫و یه تی‌شرت پوشیده بود که روش ‫نوشته بود، «پلیس‌ها قانون مدارن,»
‫مایکل یه شاتگان برمی‌داره ‫و جای اینکه بهش شلیک کنه،
‫با لوله شاتگان ‫می‌چسبونتش به دیوار,
‫به نظرم هالووین چهار فیلمیه که مایکل رو تبدیل ‫به یکی از موندگارترین شخصیت‌های اسلشر کرده,
‫مایکل مایرز تو درست مثل ‫جیسون وورهیز می‌مونی,
‫یکی از خصوصیات دهه هشتاد رژیم سرمایه ‫داری بود که در تضاد با باورهای من بود
‫و ریگان اون رو شروع کرده بود,
‫حس می‌کنم کارهایی که می‌کرد ‫زیاد به درد مردم نمی‌خورد,
‫مخصوصاً کسایی که حقوقشون کم بود,
‫اینکه می‌گفت طمع ‫داشتن چیز خوبیه,,,
‫من,,,
‫نمی‌تونستم باورش کنم,
‫فیلم آنها زنده‌اند یه ‫جواب به این وضعیت بود,
‫تا فیلم آنها زنده‌اند کارگردانی ‫جان چند مرتبه بهتر شده بود,
‫اهمیت و طنین سیاسیش به نظرم ‫امروزه حتی از اون موقع هم بحرانی‌تره,
‫باید یه دستگاه بصری می‌ساختم که به بیننده‌ها ‫واقعیت پنهان اطرافشون رو نشون میداد,
‫پس عینک یه استعاره خیلی خوب بود,
‫جیم دانفورٍث یه نقاشی‌های سیاه و ‫سفیدی کشیده بود که با عینک دیده می‌شدن,
‫کاملاً راست کار بودجه کم ما بود,
‫یه پیغام ناهشیارانه که درون ‫تبلیغات قرار داده شده بود,
‫فیلم آنها زنده‌اند مستقیم ‫درباره‌شون صحبت کرد,
‫آدم نمی‌دونه همین امروز چه ‫پیغام‌هایی دارن منتشر میشن,
‫یه مفهوم بیگانه نیست,
‫ترتیب دادن دعوا تو ‫آنها زنده‌اند جالب بود,
‫یه مدتی براش تمرین کردیم,
‫رادی کشتی گیره و کارش هم همینه، واسه همین ‫مجبور شدیم یه مبارزه درست و حسابی بسازیم,
‫کیث من رو خیلی ‫تحت تاثیر قرار داد,
‫کارش عالی بود,
‫دو هفته براش تمرین کردیم,
‫خیلی خوب طراحی ‫شده بود، از روی دعوای
‫تو فیلم مرد ساکت ‫برداشته شده بود,
‫خیلی بهمون خوش گذشت,
‫هیچوقت اینقدر موقع ‫دعوا احساس امنیت نداشتم,
‫رادی یه حرکت‌های ‫باورپذیری یادم داده بود,
‫رادی یه دفترچه بهم داشت ‫که توش جواب‌هایی که
‫موقع مصاحبه‌های کشتی ‫گیری می‌داد نوشته بود,
‫این دیالوگی که گفت فکر ‫کنم واسه مسابقه‌ای بود که
‫با پلی‌بوی بادی رز داشت,
‫منم ازش استفاده کردم,
‫من و رادی طی این ‫سال‌ها با هم صمیمی شدیم
‫و هر چند وقت یک ‫بار همدیگه رو می‌بینیم,
‫یکی از مهربون‌ترین و ‫بخشنده‌ترین آدم‌هاییه که می‌شناسم,
‫به نظرم فیلمی مثل ‫آنها زنده‌اند ساخته نشده,
‫از نظر ارجاعاتش به سیاست ‫زمان خودش و دوره‌های بعد تکه,
‫اومدم اینجا آدامس بجوم و حال ‫بقیه رو بگیرم، و آدامسم تموم شده,
‫می‌خواستم یه فیلم بسازم که عروسک ‫توش قاتله و دیدم پتانسیل تجاریش رو داره,
‫همه‌مون تو بچگی به خودمون ‫می‌گفتیم چه باحال میشه
‫اگه عروسک‌هامون زنده ‫بشن,,, یا ترسناک میشه؟
‫تو فیلم ارواح خبیثه با توبی هوپر هم همچین ‫چیزی رو دیدیم که دلقک از زیر تخت اومد بیرون
‫و ترسناک‌ترین بخش فیلم بود,
‫همون لحظه باعث شد اگه از دستم ‫بربیاد فیلم بازی بچگانه رو بسازم,
‫می‌خواستم چاکی یه شخصیتی باشه که شوخ طبعی ‫تاریکی داره و اگه از عروسک‌های بددهنی که
‫چاقو کش هستن خوشتون ‫میاد زیاد براتون ترسناک نیست,
‫این ویژگیش خیلی جالبه ‫چون خیلی نامعقوله,
‫قراره حرف یه هفت ساله که میگه ‫عروسکش زنده شده رو باور کنیم؟
‫تو فیلم‌های مثل بازی بچگانه واسه ‫باورپذیر کردنش باید یه سکانس بذارید
‫که بچه میگه، «نگاه ‫کن مامان، سیم نداره,»
‫احتمالاً ترسناک‌ترین سکانس بازی بچگانه ‫اونجاست که کاترین هیکس بالاخره می‌فهمه
‫پسر کوچولوش داشته راست ‫می‌گفته و این عروسک نحس زنده‌ست
‫و پشت عروسک رو باز می‌کنه ‫و می‌بینه توش باطری نیست,
‫خیلی خب، بعد می‌رسیم به جن گیر,
‫سر طرف صد و هشتاد درجه ‫می‌چرخه و تو چشماش زل میزنه و میگه،
‫سلام، من چاکی هستم، ‫می‌خوای باهام بازی کنی؟
‫واقعاً می‌ترسوندش,
‫و واسه صداگذاریش هم از برادر ‫دوریف استفاده کردم و براد تو فیلم
‫زیبایی مرگبار هم ‫نقش آدم بده رو داشت,
‫ترسناکیش به اون ‫خوشحالی اهریمنی چاکیه,
‫چاکی وضعیت رو تغییر میده ‫و میفته دنبال آدم‌های کله گنده
‫و به روش خودش اذیتشون می‌کنه,
‫به نظرم جاذبه داستان عروسک قاتل یه بخشیش ‫بدویه و شاید هم پیرو نظریه فروید باشه,
‫به نظرم تا وقتی چراغ قوه هست که می‌گیری ‫زیر چونه و عروسک و روشنش می‌کنی،
‫ترس همیشه سر جاش می‌مونه,
‫فیلم اهل جهنم داستانی درباره سقوط ‫کریستی به جهنم برای پیدا کردن پدرشه,
‫دکتر چنارد که جراح ‫مغز و اعصاب بوده
‫از جنازه‌ها خوشش میاد,
‫خون باعث میشه ‫جولیا از تشک زنده بشه,
‫یه جورهایی تبدیل به حیوون ‫خونگی دکتر چنارد میشه,
‫من زیاد با کلایو درباره شخصیت ‫کله‌میخی صحبت کرده بودم،
‫و می‌دونستم که یه انسانه,
‫روی این ایده کار کردم که کله‌میخی ‫برای انسانیتی عزاداره که به خاطر نمیارتش,
‫صحنه آغازین فیلم الیوت اسپنسره که جعبه ‫رو گیر میاره و تبدیل میشه به کله‌میخی,
‫آخرش که کریستی باهاش روبرو میشه
‫و عکس الیوت اسپنسر رو نشونش میده اون انسانیتی ‫که از دست داده رو یادش میاد و دوباره تبدیل میشه,
‫فیلم برپاخیزان ‫جهنم دو، باعث میشه
‫معتکف‌ها رو جوری بشناسید ‫که توی فیلم اول نشناختید,
‫صحنه مورد علاقه‌م از این فیلم ‫وقتیه که دکتر تبدیل به معتکف میشه
‫و بعد که از تالار میاد بیرون,,,
‫فکر کنم تردید کردم,
‫واقعاً فوق العاده‌ست چون طرف
‫رفته جهنم و دلش نمی‌خواسته ولی ‫بعدش میاد بیرون و تبدیل به یه معتکف میشه
‫و می‌فهمیم اوه، پس ‫قضیه از این قراره,
‫تغییر نرخ ارز باعث ‫شد بودجه ما خیلی کم بشه
‫تصمیم گرفتیم با بودجه ‫کمتر انجامش بدیم,
‫و حیف شد، چون می‌تونستیم ‫بفهمیم نظر کلایو درباره
‫این قلمرو، درباره این مکانی که ‫معتکف‌ها بودن و ایده نهنگی که در
‫فیلمنامه معرفی میشه ولی خوب ‫بهش پرداخته نمیشه چی بود,
‫تروما یه استودیو فیلم سازی ‫فرقه‌ایه، ما آخرین استودیو هستیم,
‫ما تنها استودیویی بودیم که به خاطر ‫طرفدارهامون جون سالم به در بردیم,
‫طرفدارهای بسیار ‫فداکار و فعالی داریم,
‫و البته الان با وجود ‫اینترنت، ماهی نیم میلیون نفر
‫با ما در ارتباط هستن,
‫راز ما همینه,
‫حتی اگه فیلم ترسناک بدساخت و بدون ‫بودجه باشه، طرفدارها ازش حمایت می‌کنن,
‫طرفدارها بی‌نظیرن,
‫انگار آدم داره خانواده‌ش، ‫طایفه‌ش رو می‌بینه,
‫به نظرم طرفدارهای فیلم ترسناک ‫از خودآگاه‌ترین آدم‌ها هستن چون
‫طرفدارهای فیلم ترسناک که این ‫علاقه رو به بچه‌هاشون هم انتقال دادن
‫از صادق‌ترین آدم‌هایی ‫هستن که می‌شناسم,
‫میان یه عکس نشونم میدن که تو ‫انجمن‌های فیلم ترسناک یه نوزاد بغلمه,
‫بهم میگن، «این منم،» الان ‫هم بیست و پنج سالشونه,
‫وقتی هنوز خودشون رو خراب می‌کردن ‫تو یه انجمن فیلم ترسناک بغلشون کرده بودم,
‫و الان خودشون بچه دار شدن,
‫شده مردم بیان و امضام ‫رو بخوان، چند ساعت بعد
‫برن اسمم رو بزنن روی بدنشون,
‫اینا طرفدارهای واقعی هستن,
‫من تموم زندگیم ‫طرفدارهای فیلم ترسناک دیدم,
‫فکر نکنم اصلاً طرفدار ‫کلیشه‌ای داشته باشیم,
‫واسه همین سخت میشه طرفدارهای ‫فیلم ترسناک رو توصیف کرد،
‫چون یکی میاد که تی‌شرت ‫مشکی با طرح فیلم ترسناک تنشه
‫یا یکی هست که با کت و ‫شلوار از جلسه کاری اومده
‫ولی هر دوی این آدم‌ها شلوارشون رو میدن ‫بالا که جوراب طرح ترسناکشون رو نشونتون بدن,
‫طرفدارهای فیلم ترسناک ‫همه جا می‌تونن باشن,
‫خود منم طرفداری هستم ‫که وارد این حرفه شدم,
‫اولین بار سال 1975 رفتم به ‫یکی از این انجمن‌ها تو پیتسبرگ
‫و حس کردم ارتباط خاصی با ‫چیزی که دوست داشتم، برقرار کردم,
‫هنوز هم که شده گاهی اوقات به عنوان ‫یه طرفدار یا مجری میرم به این برنامه‌ها,
‫جشن می‌گیریم، دوستش ‫داریم، نسبت بهش مشتاقیم,
‫خصوصیتی که درباره فیلم ترسناک ‫دوست دارم، متحد کننده بودنشه,
‫هر کسی با هر شغلی ‫می‌تونه طرفدار باشه,
‫میشه عجیب بود، میشه معمولی بود، ‫میشه سفیدپوست بود، میشه سیاه پوست بود,
‫مهم نیست,
‫وحشت نژاد نمی‌شناسه, ‫جنسیت یا سن نمی‌شناسه,
‫وحشت یه چیز جهانیه که ‫همه ما رو دور هم جمع می‌کنه,
‫به نظرم حومه نشین‌ها ‫فیلم خیلی خاصیه,
‫کمدیه سیاهیه، و این موضوع ‫از نظر تجاری مشکل زا بود,
‫اون موقع که تام ‫هنکس فیلم‌های بامزه و
‫خنده‌دار بازی می‌کرد، این فیلم هم ‫به عنوان یه فیلم کمدی باحال تبلیغ شد,
‫و این فیلم یه حس تلخ و تاریکی داره، ‫که جو دانته خوب از پسش براومد,
‫حومه نشین‌ها از نظر اسمی یه فیلم ‫ترسناکیه که درباره همسایه‌های چندشه,
‫و وقتی من بچه بودم، تو همسایگیمون یه ‫کسایی بودن که به نظر بقیه چندش می‌اومدن
‫و ما هم داستان می‌ساختیم که تو خونه‌هاشون چه ‫خبره و چرا نمیشه تو هالووین رفت جلوی درشون
‫چون اگه بریم دیگه نمی‌تونیم ‫بیایم بیرون و از این مزخرفات,
‫چطوری رفتار می‌کنن و برای ‫خودشون سرگرمی ایجاد می‌کنن,
‫تو فیلمنامه اصلی توضیح داده ‫نشده بود کلوپکز قرار بود چیکار کنن,
‫خود بیننده‌ها باید تصورش می‌کردن پس ‫سرنخ‌هایی مثل سر و صداهای عجیب شبونه
‫و چراغ‌های روشن و مردمی که میفتن ‫دنبالشون زیاد توضیح داده نشده بودن,
‫ولی وقتی تام هنکس به عنوان بازیگر انتخاب شد، ‫استودیو گفت دیگه نمیشه اون پایانی که می‌خواستیم
‫رو بسازیم، نمیشه از آمبولانس درش ‫آورد تا بمیره, تام هنکس رو که نمیشه کشت,
‫بعد سه‌تا پایان مختلف ‫فیلمبرداری کردیم,
‫یکیش رو روی صفحه لیزره، اون ‫یکیش وقتیه که صندوق عقب رو باز می‌کنن
‫و پاکبان‌های اول فیلم یعنی ‫دیک میلر و باب پیکاردو
‫اون داخلن,
‫یه پایان دیگه هم داشتیم ‫که پر تشویق کننده بود,
‫البته یه شوخی محلی بود و ‫هیچکدومشون پایان اصلی ما نبودن,
‫آخرش یه مشت جمجمه تو صندوق ‫عقب پیدا شد که بعداً فیلمبرداری کردیم,
‫فیلم 967 اهریمن شروع کارگردانی رابرت ‫انگلوند بود و خیلی از مردم خبر نداشتن,
‫مخصوصاً چون داستان خیلی آبکی ‫هم داره ولی اون موقع فیلم 967
‫و شرکت 1-800 خیلی معروف بودن,
‫تلفن‌های بیرون شهری ‫هم خیلی رو بورس بودن,
‫میشد زنگ زد به 967 اهریمن و ‫می‌تونستی با اهریمن صحبت کنی,
‫اینجوری بود که باید یکی رو ‫بکشی منم تو رو معروف می‌کنم,
‫یه بچه بود که از این رونده ‫شده‌های اجتماعی و بچه خرخون بود,
‫به اهریمن چیزی که می‌خواد رو ‫میده و خودش تبدیل به اهریمن میشه,
‫دوستش سعی داره جلوش رو بگیره,
‫خیلی ناراحت کننده‌ست ‫که همچین فیلم تر و تمیزی
‫که رابرت اینگلاد هم توش دست داره اونقدری که ‫باید معروف نیست, چون اون موقع، رابرت به خاطر
‫فیلم کابوس در خیابان ‫الم خیلی معروف بود,
‫بخش مورد علاقه من اونجاشه ‫که خونه‌ست و پرستارش رو کشته,
‫دوستش و معلمش دارن میان که ‫یا جلوش رو بگیرن یا نجاتش بدن,
‫یه دروازه‌ای به جهنم باز می‌کنه و کل خونه ‫یخ میزنه چون سرمای جهنم اومده بود اونجا,
‫یه حرکت جالبی بود ‫که رابرت زده بود,
‫فیلم قبرستان حیوانات خانگی توسط ‫مری لمبرت کارگردانی شده بود,
‫یکی از معدود کارگردان‌های خانم در ‫ژانر وحشت تو اون زمان و وقتی بچه بودم،
‫واقعاً هم من رو می‌ترسوند,
‫چند ماه با چراغ روشن می‌خوابیدم,
‫بر اساس رمانی توسط استیون کینگه و ‫یه بخش‌هاییش برگرفته از زندگی خودشه,
‫البته احتمالاً زنده شدن ‫گربه بخشی ازش نبوده,
‫ولی می‌دونم تو یه خیابون روستایی ‫زندگی می‌کنن و پسرش رفته بوده تو خیابون
‫و مجبور شده از برخوردش ‫با یه کامیون نجاتش بده,
‫اینکه گیج زیر شد تا همین ‫الان هم واقعاً وحشتناکه,
‫هر دفعه اون کفش و پای ‫کوچولوش رو می‌بینم گریه‌م می‌گیره,
‫قبرستان حیوانات خانگی یکی از پروژه‌های خیلی ‫جالبه چون با ترس‌های زیادی سر و کار داره,
‫مری لمبرت با چیزهایی روبرو میشه که ‫خیلی از ماها درباره‌شون صحبت نمی‌کنیم,
‫رازهای عمیق و تاریک خانوادگی,
‫البته زلدا یه نسل از ‫طرفدارهای وحشت رو ترسوند,
‫بهترین بخش فیلم برای من ‫فرد گوین و لهجه‌ی مینیشه,
‫گاهی اوقات مردن بهتره,
‫خب، پس چرا این جنازه‌ها رو داری ‫میبری به قبرستان حیوانات خانگی فرد؟
‫چرا اینطوری می‌کنی؟
‫وقتی میکو هیوز کوچولو با اون چاقوش از اتاق ‫زیر شیروونی می‌پره صحنه خیلی خوبی بود,
‫این فیلم‌ سکانس‌های ‫خیلی خوبی داره,
‫بیشترین آسیب رو ‫همین بچه می‌رسونه,
‫این بچه کوچولوی ناز,
‫وقتی دیل میدکیف به گیج مواد ‫تزریق می‌کنه که در نهایت بکشتش،
‫عاشق اینم که از راهرو میره پایین و گیج ‫نگاهش می‌کنه و میگه، «انصاف نیست,»
‫فردی کروگر وقتی داره به ‫قتل میرسه نمیگه انصاف نیست,
‫آخرهای دهه هشتاد ‫بود که میشد یه تغییراتی
‫رو توی ژانر دید و ‫سنگینی ژانر بیشتر شد,
‫و به نظرم قبرستان حیوانات خانگی ‫خوب این موضوع رو منعکس می‌کنه,
‫فیلم هشتم جمعه سیزدهم، جیسون به منهتن ‫میرود بود و مردم واقعاً هیجان زده بودن
‫که جیسون بالاخره از کمپ ‫کریستال لیک بره به نیویورک,
‫ولی بیشتر فیلم رو توی کشتی ‫گذروند و وقتی هم رسید نیویورک،
‫بیشتر توی ونکوور بود,
‫قتل مورد علاقه‌م از این فیلم ‫راستش چیز خاصی نیست,
‫وقتیه که کلی هو رو می‌کشه,
‫یکی دیگه از قتل‌هاییه ‫که دوست دارم,
‫اینقدر آدم کشتم ‫بعضی‌ها رو یادم میره,
‫کشتن کلی هو توی کلوپ باعث میشد خیلی ‫خوب به نظر بیام چون سقف زمین رقص
‫خیلی کوتاه بود,
‫پس وقتی ایده دادیم که از ‫گردن بگیریم بلندش کنیم و
‫رو سقف خفه‌ش ‫کنیم، خیلی خلاقانه بود,
‫خیلی پایه بود کاری رو ‫انجام بدیم که فیلم قشنگ بشه
‫چون کاری که باهاش ‫کردیم خیلی اذیت کننده بود,
‫وقتی دختر بدلکار رو پرت کردم، باید ‫بدون اینکه کامل پرت میشد می‌خورد زمین,
‫پس گاهی اوقات این بدلکاری‌ها ‫از همه سخت‌تر هستن چون
‫باید یکی رو بزنی,
‫یه روز هم تو میدون تایمز نیویورک ‫فیلمبرداری کردن که بهترین بخش فیلم بود,
‫صحنه چرخیدن جیسون ‫وورهیس وسط میدون تایمز,
‫موقع فیلمبرداری تو میدون تایمز ‫همه جا رو اشغال کرده بودیم,
‫صدها نفر داشتن تماشا می‌کردن، پلیس ‫نیویورک مردم رو عقب نگه داشته بود,
‫حس می‌کردم یه ‫ستاره راک هستم، پسر,
‫کل شب ماسکم رو درنیاوردم چون
‫نمی‌خواستم دید مردم ‫به شخصیت عوض بشه,
‫فیلم ناپدری یکی دیگه ‫از کشف‌های خوب بود,
‫رفتم به یکی از پخش‌های فیلم ‫و چیزی درباره‌ش نمی‌دونستم و
‫نویسندگیش، کارگردانیش و بازی تری اکویین به ‫عنوان شخصیت اصلی من رو تحت تاثیر قرار داده بود,
‫از خیلی جهات من رو غافلگیر کرد,
‫اگه فیلم اصلیش رو دیده باشین، جو ‫روبن با جنازه‌ی شخصیت‌های خانواده‌ش
‫یه نقاشی از خون و اجزای بدن ‫و سکوت و خاموشی شکل میده,
‫فیلمنامه ناپدری دو رو ‫به خاطر این دوست داشتم
‫که شوخ طبعی ترسناک ‫خارق العاده اولیش رو داشت,
‫یه شوخ طبعی ‫مریض، پیچیده و تاریک,
‫سکانس مورد علاقه‌م وقتیه که ‫خواستگار مگ فاستر رو می‌کشه,
‫به قتل می‌رسوندش,
‫می‌پیچدش توی فرش، می‌ذارتش توی صندوق ‫عقب ماشین و ماشین طرف رو برمی‌داره
‫و میبره تو قبرستون ماشین‌ها ولش می‌کنه, ‫و کل زمان تو اون قبرستون، ماشینش رو
‫نابود می‌کنه و میزنه به بقیه ماشین‌ها, که ‫استتار بشه و بین بقیه ماشین‌های قراضه بمونه,
‫و رسیدیم به بخشی که باید ‫سکانس‌های مرگ من رو فیلمبرداری کنیم,
‫سکانس قتل در اصل نوشته و فیلمبرداری ‫شد، نشون میداد که شخصیت من قراره
‫تو اجاقش آتیش روشن کنه و تری ‫اکویین سرش رو فرو می‌کنه توی شعله گاز,
‫و به نظرم حالا به ‫هر دلیلی عملی نمیشد,
‫به نظرم یه چیز ‫استانداردتر می‌خواستن,
‫می‌خواستن من رو از زنگوله‌های ‫بادی آشپزخونه آویزون کنن,
‫اونی که می‌بینید دست یکی از عوامله ‫که دور گردنم پیچیده و داره خفه‌م می‌کنه,
‫و مجبور بودم یه لباس بپوشم و آویزونم ‫کردن و یه گربه هم هست و تموم شد,
‫فیلم جامعه رو برایان ‫یوزنا کارگردانی کرده بود,
‫فیلمش مثل مشکلات پولدارهای ‫بورلی هیلز توی سریال 90210 می‌مونه
‫فیلمنامه‌ش رو وودی کیث ‫و ریک فرای نوشته بودن,
‫واقعاً همه خصم اندیشانه بود,
‫موضوع جامعه مخفی ‫نیست، موضوع کلاسه,
‫یه فیلم شوکه کننده‌ست چون ‫وانمود می‌کنه یه معماست
‫و معلوم میشه اینطور نیست,
‫مانورش چیه؟
‫باید ببینید تا بفهمید,
‫یه تصاویری داره که ‫تو ذهن آدم می‌مونن,
‫همین الان همه‌شون توی ذهنم هستن,
‫بچه به باباش میگه کله کدو ‫چون طی دهه هشتاد کله کدو
‫خیلی اصطلاح مهمی بود,
‫ما هم گفتیم آره، پس بیاین ‫یه بلایی سر کله باباش بیاریم,
‫یه عالمه برداشت‌های ‫باحال داشتیم,
‫به نظرم همه گاهی وقتا فکر ‫می‌کردن که باباشون کله کدوئه,
‫برایان سر این فیلم گل کاشت,
‫الان بالاخره اونقدری ‫که حقشه معروف شده,
‫راستش وقتی جامعه رو نشون دوستام ‫دادم خیلی‌هاشون واسه‌م خجالت می‌کشیدن,
‫به نظر خودم که عالی بود,
‫مردم فکر می‌کنن فیلم‌های ترسناک دیوونه ‫بازی هستن ولی در واقع باهاشون میشه درباره
‫چیزهایی که مردم از صحبت ‫درباره‌شون می‌ترسن، حرف زد,
‫به نظر من فیلم‌های ترسناک خیلی ‫سالمن چون یه جوری باهاشون
‫ترس رو آدم از سیستم ‫بدنش خارج می‌کنه,
‫به نظرم دلیل اینکه فیلم‌های ترسناک ‫توی دهه هشتاد خیلی محبوب بودن
‫تصفیه کننده بودنشون بود,
‫با احساسات آدم صحبت می‌کنن,
‫این فیلم‌ها تنوعی از احساسات هستن، ‫نه فقط احساسات تاریک یا ترس و وحشت,
‫آدرنالین، مواد,
‫می‌دونین، واسه همین ‫مردم دوستشون دارن,
‫خصوصیت خوب کارگردان‌های دهه هشتاد ‫اینه که فکر می‌کردن خب چی می‌تونیم بسازیم؟
‫الان میگن چی رو ‫می‌تونیم بازسازی کنیم؟
‫الان تو دوره‌ی رو به انحطاطی هستیم ‫که فقط میگیم چی رو میشه بازسازی کرد؟
‫بیشترشون فیلم‌های ‫دهه هشتاد هستن,
‫اون فیلم‌ها فیلمنامه‌های ‫اصیلی داشتن,
‫ایده‌های نابی داشتن، جدید بودن،
‫می‌گفتن هالیوود چی ‫رو دلش نمی‌خواد بسازه؟
‫ما این رو می‌خوایم بسازیم,
‫کسی نمی‌خواست به خودش سختی بده,
‫مشکل الان اینه که همه سعی می‌کنن ‫همزمان کل مردم رو راضی کنن
‫و غذای بچه تحویل مردم میدن,
‫میشه با غذای بچه زنده موند ‫ولی خب خیلی حوصله سر بره,
‫فیلم تروما مثل یه فلفل هالوپینو روی فرهنگ ‫می‌مونه و الان خیلی از مردم دوست دارن
‫روی پیتزاشون فلفل ‫هالوپنیو باشه، نه؟
‫به نظرم هر چی پیرتر میشم، دیگه ‫از اصطلاح لذت گناه آلود خوشم نمیاد،
‫شاید وقتی بچه بودم سعی می‌کردم ‫بیشتر از خودم و سلیقه‌م دفاع کنم,
‫الان که فضای مجازی داریم ‫و همه یه پا منتقد فیلم شدن،
‫همه‌مون سلایق عجیبی داریم و باید درک کنیم ‫که اگه من از فیلم چاپینگ مال خوشم میاد،
‫درک می‌کنم که شماها چرا ‫از این فیلم خوشتون نمیاد,
‫هر چی دلتون می‌خواد ‫رو دوست داشته باشین,
‫نوستالژیه دیگه,
‫فیلم خوبیه، من تو یازده سالگیم دیده ‫بودمش پس به نظرم عالی بود چون یه بخشی
‫از ذهن آدم هست که هیچوقت اجازه ‫نمیده نگاه انتقادی به فیلمی داشته باشی
‫که توی سن خاصی ‫برات خیلی اهمیت داشته,
‫و همه ما چنین فیلم‌هایی داریم,
‫با همین دید، فیلم‌های کلاسیک ‫توسط سلیقه مردم انتخاب میشن,
‫خیلی جالبه فیلم‌هایی قبلاً دوست داشتیم الان ‫دارن مورد ارزیابی انتقادی مجدد قرار می‌گیرن
‫و می‌بینیم کدومشون به عنوان ‫یه فیلم معیاری انتخاب میشه,
‫الان یه دو راهی مهمی وجود داره ‫که اسمش رو گذاشتم شکاف دیجیتالی,
‫تو دهه هشتاد فیلم‌ها رو روی نوار ‫می‌دیدیدیم و اگه نمی‌رفتن رو دی‌وی‌دی
‫احتمالش کم بود که ‫کیفیتشون بلوری بشه و
‫الان احتمالش خیلی کمتره که یکی بیاد ‫حقوق پخش انتقالی رو به یکی بفروشه,
‫و یه فیلم‌هایی هستن ‫که رسماً غیبشون زده,
‫تاریخچه فیلمه,
‫درباره این صحبت می‌کنیم که دوران فیلم‌های مسکوت، ‫دوره‌ایه که هفتاد و پنج تا هشتاد درصد فیلم‌ها از بین رفتن,
‫چطور این اتفاق افتاد؟
‫ولی الان داریم اجازه ‫میدیم دوباره اتفاق بیفتن,
‫وظیفه ما به عنوان انسان اینه که ‫داستان‌ها رو به نسل بعدی انتقال بدیم
‫و نه تنها تاریخ، بلکه شرایط ‫انسانی هم توشون اهمیت داره,
‫به نسل‌ها فرصت میده ‫اطلاعات رو انتقال بدن,
‫علی رغم اینکه به نظر ما چی بد ‫و اهریمنیه و جامعه خوب و بد چه
‫شکلی هستن, به نظرم ضروریه ‫که این اطلاعات رو انتقال بدیم,
‫شاید وظیفه فیلم‌های ‫ترسناک هم همینه,
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و پیج اینستاگرام ما : .:: @ZedMoviecom ::. .:: @MiraMovieSite ::.