‫در افسانه‌ها حکایت دلیران ‫انگشت‌شماری رو می‌شنویم...
‫که عاری از ترس و تحیر بودن.
‫ای وای، حتما سلاح‌های خیلی خفنی داشتن.
‫حالا که حرفش شد، ‫از این بخش نمایشگاه بازدید می‌کنیم...
‫که چوبدستی افسانه‌ای خدایانه.
‫هومر تو افسانه‌اش نوشته...
‫این چوبدستی موهبت کل خدایان رو ‫در خودش جای داده.
‫عه. ‫خوش اومدین سربازان سرافراز.
‫چی گفته بودم؟
‫موزه خوش می‌گذره.
‫عین شهربازی ذهنی می‌مونه.
‫- وای! ‫- خیلی‌خب،
‫لزومی نداره کسی رو هل بدین.
‫همه فرصت می‌کنن ببیننش.
‫جنسش از مغز چوبیه...
‫که بیش از دو هزار سال رؤیت نشده،
‫دو نیمه این نسخه باستانی رو...
‫در کمال تعجب همین اواخر...
‫تو نیروگاه مدیریت پسماندی ‫حوالی فیلادلفیا کشف کردن.
‫این‌قدر محکم بودن که می‌گن...
‫سه فشرده‌ساز زباله رو خراب کردن.
‫خیلی‌خب، اِم، دوستان، دیگه بسه.
‫می‌شه گفت ستاره برنامه خودمم...
‫بس کنین!
‫بس کنین! جناب!
‫جناب!
‫آهای!
‫آهای، چیکار می‌کنین؟
دانلود فیلم و سریال با زیرنویس چسبیده ..:: MiraMovie.org ::.. ..:: ZedMovie.com ::..
‫آشوب رو نازل کن.
‫وایستین، وایستین. ‫بجنبین، بجنبین، بجنبین!
‫نه، نه!
‫کمکم کنین!
‫نه!
‫خانم‌ها، خواهش می‌کنم بذارین من برم.
‫وای خدایا! مواظب باشین!
‫این‌طور که پیداست موزه واقعا خوش می‌گذره.
‫بیا بیشتر خوش بگذرونیم.
‫تا وقتی چوبدستیه نصفه است، ‫کاری از دستمون ساخته نیست.
‫تعداد قهرمانان این دنیا از ما بیشتره.
‫انسان‌های قهرمان ‫به هر حال انسانن،
‫ولی ما خداییم.
‫حکم جادوگر اعظم رو دست‌کم نگیر.
‫واسه محافظت از قدرت خدایان،
‫طرف رو با دقت بسیاری انتخاب می‌کنه،
‫قوی‌ترین و زرنگ‌ترین قهرمانان...
‫تاریخ این دنیا رو برمی‌گزینه.
‫خیلی احمقم.
‫اگه راستش رو بخوای، ‫لیاقت این قدرت‌ها رو ندارم.
‫اصلا دارم چه کمکی می‌کنم؟
‫همین الانش هم ابرقهرمانی با لباس قرمز...
‫و علامت آذرخش داریم،
‫البته من سریعم، ‫ولی اون سریع‌تره.
‫آکوامن خیلی عظیم‌الجثه است ‫و مردانگیش به آسمون می‌رسه،
‫بتمن هم خیلی باحاله!
‫ولی من همین خودمم.
‫این حرف‌ها رو هم نمی‌تونم به بقیه بگم،
‫آخه خانواده‌ام من رو ‫رهبر خودشون محسوب می‌کنن،
‫ولی حس می‌کنم...
‫کلاه‌بردارم.
‫خودت متوجهی که من...
‫پزشک اطفالم دیگه،
‫مگه نه؟
‫خب، آره، یکی از بیمارانتون...
‫به نام بیلی بتسون شما رو معرفی کرده بود.
‫مهم نیست.
‫می‌شه کمکم کنین افکارم رو درست کنم...
‫که دیگه کلا ذهنم خطور نکنن؟
‫خیلی‌خب، ببین.
‫البته باز هم می‌گم که پزشک اطفالم، ‫روان‌پزشک نیستم،
‫ولی به نظرم...
‫دچار سندرم ایمپاستر شدی.
‫چنین سندرمی هم معمولا...
‫از آسیب‌های روانی ‫زودهنگام زندگی نشأت می‌گیره،
‫خلاصه اگه ناراحت نمی‌شی، ازت بپرسم...
‫کودکیت رو چقدر به خاطر داری؟
‫در حدی که انگار همین امروز بود.
‫آُسیب روانی؟ اِم، نمی‌دونم.
‫یعنی اصلا بابام رو ندیدم.
‫اِم، مامانم تو کارناوال کریسمس ولم کرد.
‫مدت زیادی تو یتیم‌خونه بودم،
‫از یازده خونه فرار کردم،
‫کلی دعوا کردم.
‫بعدش جادوگری من رو ربود...
‫و بهم قدرت فوق‌بشری داد...
‫و بعدش هم یهو جلوی چشم خودم از دنیا رفت.
‫آسیب‌های کمی نیستن.
‫دکتری هفت اهریمن احضار کرده بود...
‫و کل خانواده‌ام رو گروگان گرفته بود،
‫واسه همین مجبور شدیم ‫یکی از چشم‌هاش رو از جا دربیاریم،
‫بعدش همه قدرت فوق‌بشری به دست آوردن،
‫ولی الان هرکدومشون راه خودشون رو ‫در پیش گرفتن...
‫و فقط خودم سعی می‌کنم ‫اتحادشون رو حفظ کنم.
‫خیلی‌خب، خیلی‌خب. ‫بیا همین رو بررسی کنیم.
‫خب؟ ‫اول والدینت پست زدن،
‫بعدش یتیم‌خونه‌ها پست زدن،
‫الان هم شهری که سعی می‌کنی ‫ازش محافظت کنی پست زده.
‫من اصلا نگفتم شهرم پسم زده.
‫نوشته «شهرمون پسش زده».
‫روزنامه «تریبون»ـه. ‫«تریبون» که خواننده نداره.
‫- من می‌خونمش. ‫- بگذریم، خیلی‌خب، اِم...
‫اِم، از کمکتون ممنونم، ‫ولی مشکلات واقعی متعددی دارم.
‫تروریستی یکی رو گروگان گرفته، اینه که...
‫- گروگان گرفته؟ ‫- آره.
‫[گروگان کشته شد] ‫[مأموریت با شکست مواجه شد]
‫بازیم افتضاحه.
‫واسه چی همیشه باید ‫بازی جنگی بکنیم؟
‫ببین، تمرین اون یکی کارمونه.
‫جدی می‌گم.
‫بازی راهبردی نظامیه، ‫گروهمون چند نفره است،
‫هر کدومشون مهارت متفاوتی دارن...
‫و باید با دشمنی ناشناخته بجنگن.
‫خودم می‌فهمم حرفم چطور جلوه می‌کنه،
‫ولی مدام رعد و برق ‫به خونه‌مون برخورد می‌کنه لئو.
‫از من بشنو.
‫ضمنا، خودت همیشه از کار گروهی می‌گی.
‫ولی ما که تفنگ لازم نداریم!
‫دارلا؟
‫خودشه. ‫حرف نداره.
‫- خودمون تفنگ خودمونیم. ‫- دارلا!
‫واسه چی تو جیبم «اسکیتلز» ریخته؟
‫قرار بود غافلگیر بشی.
‫شدم.
‫هوم، اخیرا خیلی بی‌اعصابه.
‫خیال کردی واسه چی تو جیبش ‫«اسکیتلز» ریختم؟
‫- وای. ‫- یوهو! آهای.
‫ارتش تک‌شاخ‌ها...
‫- دارن چنگیز خان رو می‌کشن؟ ‫- آره.
‫تک‌شاخ که واقعی نیست.
‫تاریخ گمانه‌زن محسوب می‌شه یوجین. ‫تو اینترنت بزنش.
‫بیلی، نمی‌شه که همین‌جوری بری.
‫الان شخصیتت می‌میره!
‫یوهو!
‫- دیدی؟ ‫- آره.
‫بهت که گفته بودم اگه یه بار ببینی،
‫ازش خوشت میاد.
‫آره، واقعا داره کم‌کم خوشم میاد.
‫جریان چیه؟
‫پسر، داری چیکار می‌کنی؟
‫یه مورد احتمالی ۱۰-۹۹ در جریانه.
‫چندین نفر وقوع خردایش ‫تو جاده رو گزارش کردن.
‫دارن کابل‌های سوسپانسیون ‫پل معلق رو خراب می‌کنن.
‫کل یگان‌ها به پل ین فرانکلین مراجعه کنن.
‫آره. ‫آهنگش خیلی خفنه فردی.
‫آره، موافقم. ‫ملودیش خیلی اضطراریه.
‫بهتره اجرای زنده‌اش رو ببینیم.
‫من هم تو فکرش بودم.
‫حس می‌کنم بتونیم بلیت کنسرتش رو جور کنیم.
‫دو بلیت می‌گیریم. ‫شاید بهتر باشه شش بلیت نگیریم.
‫یا همه می‌ریم، یا نمی‌ریم. ‫قانونمون از همین قراره.
‫با این حال من الان عقب‌عقب می‌رم.
‫در نتیجه، الان آخرین فرصتته.
‫بیلی بتسون، باهام بیا.
‫نه، نه، نه!
‫وای، فیلادلفیا امروز چقدر قشنگه!
‫واقعا قشنگه؟
‫- کارم داره تموم می‌شه. ‫- دوباره؟
‫- خیلی‌خب. ‫- بهتره باحال باشه.
‫عه، عه! ‫همه‌تون کجا می‌رین؟
‫اِم...
‫می‌ریم با خلافکاران مبارزه کنیم؟
‫- خیلی‌خب. ‫- خداحافظ مامان.
‫- خداحافظ مامان.
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ رزا.
‫بهش فرصت بده.
‫آماده‌این بچه‌ها؟
‫شزم!
‫وای خدایا.
‫الان از هم می‌پاشه.
‫فرار کنین!
‫♪ باید قهرمانی نجاتم بده ♪
‫♪ منتظرم قهرمانی آخر شب نجاتم بده ♪
‫♪ طرف... ♪
‫نه، نه، نه.
‫نه بابا، اذیت نکن! ‫واقعا در حین گوش دادن...
‫به این آهنگ نجاتت دادم؟
‫نه! هوات رو دارم، هوات رو دارم.
‫اصلا نمی‌خواد وحشت کنین. ‫کاپیتان قدرت‌تمام رسیده.
‫وای.
‫شوخی کردم بابا، خیلی راحته.
‫سلام!
‫وای خدا جون. پیشی‌ان!
‫وای! چقدر نازن!
‫واقعا الان ولمون کرد؟
‫خیلی‌خب، بریم.
‫- خیلی‌خب. ‫- نه، نه، نه، هواتون رو دارم!
‫اون دستیارمه. ‫اسمش کاپیتان قدرت‌تمام کوچولوئه.
‫آهای! کوچولو؟
‫بهتره محکم بچسبین.
‫همه در امانن.
‫کارت حرف نداشت ماری.
‫جمع بشین خانواده عزیزم!
‫خیلی‌خب، جریان از این قراره.
‫یه کار دیگه هم داریم،
‫باید جلوی فروپاشی این پل رو بگیریم.
‫پل بن فرانکلین فرو پاشید.
‫خوش‌بختانه، تلفاتی نداشتیم.
‫تا حدی مدیون قهرمانان شهرمونیم...
‫که یکیشون الان کنارمه.
‫خیلی خوشحالم که تو برنامه‌تونم نانسی.
‫چی بگم؟ ‫یه روزه این همه کار کردیم.
‫درسته. خب، چه حسی داری ‫که اسمتون رو...
‫«ناکامان فیلادلفیا» گذاشتن؟
‫از اون‌جایی که اسم رسمیمون نیست،
‫حسی نداریم. ‫اسم خودمون که نیست.
‫درسته، ولی مهم‌ترین مسئله از این قراره...
‫این‌ها چشونه؟
‫تا حالا دقت کـ...
‫می‌رم سری به بچه‌ها بزنم.
‫آره، بهتره بزنی. ‫خدا می‌دونه چیکار می‌کنن.
‫احتمالا مواد می‌کشن، مگه نه؟ ‫احتمالا در حین سیگار الکترونیکی کشیدن...
‫تو «تیک‌تاک» سلفی می‌گیرن.
‫وای.
‫پیشی بغلته؟
‫نه.
‫[فروپاشی پل]
‫[مخفیگاه]
‫[در کمد خونه]
‫اسمت رو تانی می‌ذارم.
‫[شیمی آلی]
‫«پل رو نابود کردن؟» ‫چی؟
‫نجات ندادنش با خراب کردنش فرق می‌کنه. ‫اشتباه می‌کنم؟
‫تازه، جون بی‌شمار آدم رو نجات دادیم.
‫صد و شصت و دو نفر بودن. ‫قابل شمارشه.
‫از نظر احساسی بی‌شمار بودن...
‫ماری.
‫یوجین کجاست؟
‫جای همیشگیشه.
‫«اتاق درها» رو نقشه‌برداری می‌کنه.
‫یوجین!
‫آهای رفیق! کجایی؟
‫[مواظب سگ عنکبوتی باشین] ‫[سیزده سال به بالا]
‫آهای یوجین!
‫[سرزمین افسانه‌ها، امن] ‫[درجه‌بندی سنی نداره]
‫آهای؟ جلسه داریم یوجین.
‫وای.
‫دیر کردی.
‫اصلا نرو اون تو.
‫[منبع سوخت کابوس‌ها] ‫[مخصوص هجده سال به بالا]
‫خیلی‌خب خانواده عزیزم، بریم تو کارش.
‫خیلی‌خب، روز مهمی بود،
‫پل بزرگی بود، می‌شه گفت دو سه بار ‫از دستمون در رفت، درسته؟
‫ولی همین الان به اشتباهاتمون فکر می‌کنیم.
‫ماری؟
‫من تفکرم رو خرج شیمی آلی می‌کنم.
‫هیچ‌کسی که رفیق داشته باشه ‫چنین حرفی نمی‌زنه.
‫راستش رو بخوای، ‫اگه می‌رفتم دانشگاه،
‫الان رفیق داشتم.
‫«راستش رو بخوای» ‫از اون حرف‌های هوشمندانه است...
‫که افراد زرنگی که لازم نیست...
‫برن دانشگاه به زبون میارن.
‫در نتیجه،
‫برگردیم سر فیلممون.
‫خب، بچه‌ها، همون‌طور که می‌بینین،
‫اولش خیلی قدرتمند شروع کردیم، مگه نه؟
‫حرف نداشتیم، خیلی هماهنگ بودیم، ‫پرانرژی بودیم،
‫عالی بودیم!
‫عه، شرمنده مربی. ‫باید برم پرواز کنم.
‫نه، نه، نه، ارائه‌ام تموم نشده.
‫خودم می‌دونم. بازبینی‌هات رو ‫هم خیلی دوست دارم.
‫ولی باید کمی قبل از شام پرواز کنم.
‫- این‌جوری بدنم سفت نمی‌شه! ‫- باشه، قبوله، قبوله. بازبینی نمی‌کنیم.
‫گروهی پرواز می‌کنیم. ‫خیلی خوش می‌گذره.
‫باید این ماده لزج رو آزمایش کنم ‫و ببینم سمیه یا نه،
‫آخه داره خارشم می‌گیره.
‫عه. بازی «فیلیز» همین الان شروع شد،
‫پس من می‌رم بیسبال تماشا کنم.
‫بهتره تانی رو پس بدم.
‫ای بابا، بی‌خیال! ‫جریان چیه؟
‫جریان از چه قراره؟ ‫یا همه می‌ریم، یا اصلا نمی‌ریم بچه‌ها!
‫اگه بگی باید کار کنی...
‫باید کار کنم.
‫اصلا واسه چی شغل داری؟
‫واندر وومن که شغل نداره!
‫- بس کن. ‫- نه، جدی می‌گم.
‫خیال می‌کنی موش رو دم‌اسبی می‌بنده ‫و عینک می‌ذاره...
‫که کسی نشناسدش...
‫و حسابدار جاییه؟
‫بس کن دیگه. ‫زیادی بهمون می‌چسبی.
‫صرفا چون فردی می‌خواد ‫ده دقیقه تنها پرواز کنه،
‫دلیل نمی‌شه که عین مامانت ولت کنه.
‫یا من که می‌خوام برم دانشگاه،
‫دلیل نمی‌شه خانواده‌مون رو ترک کنم.
‫آها. خیلی‌خب، ایول،
‫باز هم بحث دانشگاه رو پیش کشیدی. ‫کاملا درک می‌کنم.
‫باشه.
‫واقعا متوجه شرایط خودت نیستی؟
‫پنج ماه دیگه هجده ساله می‌شی.
‫بیرونم نمی‌کنن. ‫تو رو که بیرون نکردن.
‫آره، ویکتور و رزا خیلی مهربونن، ‫ولی قراره سنت عین خودم...
‫از سن حمایت یتیمان بگذره.
‫باشه، فهمیدم. ‫خودم طرز کارشون رو بلدم، خب؟
‫واقعا بلدی؟
‫ویکتور و رزا به زور ‫پول اجاره رو جور می‌کنن.
‫دولت هم واسه تأمین محل سکونت ‫و غذای من بهشون پول نمی‌ده،
‫به زودی پول تو رو هم نمی‌دن.
‫برام مهم نیست واندر وومن شغل داره یا نه.
‫خودم می‌خوام بهشون کمک کنم.
‫بیلی، ما هم بالاخره...
‫باید عین کل ساکنین زمین ‫شغل پیدا کنیم یا...
‫از خونه بریم.
‫هیچی ابدی نیست.
‫اسمش «سنگ ابدیت»ـه‌ها.
‫پس معلومه یه سری چیزها ابدی‌ان.
‫ولم کنین که بمیرم.
‫وای، ولی با خودمون هدایایی آوردیم.
‫جادوئه.
‫امکان نداره.
‫بین این دنیا و جادو مانع کشیده بودن.
‫آره. بعد از این که تو از قلب پدرمون ‫بیرون کشیدیش، مانع کشیدن.
‫از کل خدایان این دنیا بیرون کشیدیش.
‫از خودم بیرون کشیدش.
‫یادت نمیاد چی دزدیدی؟
‫قدرت خودم رو به یاد نمیاری؟
‫قدرت عناصر بود.
‫نه. من مانعی کشیدم ‫که نذارم همنوعان شما...
‫وارد دنیای انسان‌ها بشن.
‫اون مانع فقط در صورتی باز می‌شه که...
‫یکی این رو شکسته باشه؟
‫چطور...
‫قهرمانمون کجاست؟
‫خودت این چوبدستی رو ‫واسه پدرمون ساخته بودی،
‫خودت هم تعمیرش می‌کنی.
‫من که بهتون گفتم حاضرم بمیرم، ‫ولی کمکتون نکنم.
‫حالا به زبونش بیار.
‫عمرا. عمرا!
‫عمرا که نداریم.
‫به زبونش بیار.
‫به زبونش بیار. به زبونش بیار.
‫شزم!
‫حالا می‌تونیم خوش بگذرونیم.
‫خوش‌گذرونی مال بچه‌هاست عزیزم. ‫ما تو جنگیم.
‫- وای خدا جون. ‫- وای خدا جون.
‫- خیلی عذر می‌خوام! ‫- خیلی عذر می‌خوام!
‫نه، عذر نخواه. خودم عذر می‌خوام!
‫نه، تقصیر خودم بود. ‫حالت خوبه؟
‫- خوبم، آره. ‫- خیلی‌خب، باشه.
‫- من همیشه خوبم. ‫- خوبه.
‫اِم، راستش، اینـ... ‫اینجا رو بلدی؟
‫خانم ساندرزه!
‫آره، می‌خواستم بگم...
‫معلومه که بلدم. ‫صدام خروسی شد. خیلی عجیبه.
‫نه بابا، خودت رو اذیت نکن. ‫شاید حالت بهتر بشه...
‫که بدونی در مقابل خجالت کشیدنت...
‫هیچی نیست.
‫آها، وقتی اعتماد به نفس دارم، ‫خجالتی می‌شم.
‫بالاخره پیدات کردیم.
‫- سلام. ‫- دختر تازه‌واردی. اولین کلاسته.
‫- آره. ‫- برت هستم. ایشون برکه.
‫ببین، اگه چیزی لازم داشتی،
‫بیا سراغ خودمون. ردیفش می‌کنیم.
‫برت و برک بایر.
‫همه‌چی رو ردیف کردن. ‫از اختلال شخصیت خودشیفته گرفته...
‫تا عفونت کلامیدیا رو ردیف کردن.
‫کلی به بقیه هم می‌دن.
‫ایشون بچه «بنیاد آرزوهای» تاندرکرکه.
‫پسرک دوآتشه خیال کرده ‫دیگه بزرگ شده.
‫آره، جایگاهش رو بلد نیست.
‫معلومه که بلدم. ‫جایگاهم تو اون سطل زباله نیست.
‫آخه در اون صورت ‫انسان بوگندویی می‌شم،
‫مگه متوجه نیستین؟ ‫بوگندو بودن مختص خودتونه بچه‌ها!
‫فریمن زمین خورد.
‫عه، عه! اینجا رو!
‫- الان دیگه خودم ابرقهرمان شدم. ‫- ایول!
‫این واسه چی این وسطه؟
‫امان از دست سرایدارها.
‫بلند شو پسر. ‫چیکار می‌کنی؟
‫بیا ببینم.
‫بهتره این رو تعمیر کنی، خب؟
‫آره، احتمالا واسه همین زمین خوردی.
‫- آره. ‫- خداحافظ دختر تازه‌وارد.
‫ای وای، مرسی آقای گکل.
‫قابلی نداره. اون سطل آشغال...
‫وقتی خودم دانش‌آموز اینجا بودم ‫خونه دومم محسوب می‌شد.
‫ببین.
‫خودت می‌دونستی اون‌ها می‌خوان بزننت،
‫ولی باز هم دخالت کردی.
‫می‌دونی چیه؟ ‫همین‌جوری خودم رو سرگرم می‌کنم،
‫هرچی بامزه‌تر باشم،
‫بیشتر مشت نثارم می‌کنن.
‫خب، من رو که خندوندی.
‫اینه که...
‫قهرمانی.
‫باهام تا دم کلاس میای یا نه؟
‫واسه چی باید تا کلاس باهات بیام؟ نه.
‫واسه چی باید بیام؟ ‫آره!
‫مرسی.
‫خب، از اول بگو.
‫بچه «بنیاد آرزوهای» تاندرکرک یعنی چی؟
‫آها. اِم، شوخی خودمونی‌ایه، ‫ولی خلاصه بگم،
‫چند وقت پیش به طور اتفاقی...
‫با چند ابرقهرمان تو سلف ناهار خوردم.
‫وایستا ببینم، ‫بچه‌ای که رفیق ابرقهرمانان بود...
‫- خودت بودی؟ ‫- آره.
‫ولی باز هم باهات بدرفتاری می‌کنن؟
‫متأسفانه اگه آدم ‫آشنای باحالی داشته باشه،
‫دلیل نمی‌شه خودش هم باحال باشه.
‫به نظر من که خیلی باحالی.
‫فردی!
‫اسممه.
‫شرمنده، خیلی غیرعادی و بلند گفتم. ‫با صدایی عادی...
‫گفت فردی هستم.
‫آن هستم.
‫آن.
‫- ایول! ‫- زدی تو خال.
‫عه، باید عصات رو تعمیر کنی داداش!
‫چیه؟
‫خوبه کوچولو. ‫احسنت.
‫حالا برو مسئول این اتفاق رو برام پیدا کن.
‫وای. اِم...
‫خیلی خرسندم که چنین حسی داری.
‫جدی می‌گم، آخه نگاهی به اینجا بنداز...
‫مکانش عاشقانه است،
‫شامپاینش گرونه، ‫بشقاب‌هاشون بزرگه و غذاشون کوچکه.
‫یعنی هیچی کم نذاشتی.
‫خیلی خوشم میاد، جدی می‌گم.
‫ولی مطمئن نیستم...
‫که الان آمادگی تعهد ‫داشته باشم یا نه، متوجهی؟
‫وایستا، وایستا، وایستا. ‫نه، با خودت مشکلی ندارم.
‫قول می‌دم با خودت مشکلی ندارم. خب؟ ‫ببین...
‫خودم می‌دونم کل دنیا می‌خوان ‫شاهد رابطه‌مون باشن.
‫می‌خوان من و تو رو کنار هم ببینن.
‫جفت قدرتمندی هستیم. ‫خدایان جذابی هستیم.
‫اسممون رو «شی‌زم» می‌ذارن.
‫گمون کنم صرفا از این می‌ترسم...
‫که قراره همه‌شون رو روسیاه کنم. متوجهی؟
‫می‌ترسم خودت رو روسیاه کنم.
‫می‌دونی چیه؟ ‫به درک. بیا امتحان کنیم.
‫بیا این کار جنون‌آمیز رو امتحان کنیم.
‫شاید بهتر باشه...
‫با یه بوسه تثبیتش کنیم؟
‫بیلی بتسون!
‫تو قهرمان خیلی احمقی هستی.
‫این دیگه... ‫جریان از چه قراره؟
‫چهره زیباش چی شد؟
‫ضمنا، مگه تو نمردی؟
‫اومدم از فرای دنیای خودت ‫بهت هشداری بدم.
‫دختران اطلس دارن میان سراغت.
‫دختران اطلس؟
‫دارن میان دنیات رو نابود کنن...
‫و بشریت رو تا ابد ‫تو حفره عذاب بی‌پایان...
‫- شکنجه کنن. ‫- خیلی‌خب، حس می‌کنم شاید...
‫بهتر باشه این حرف‌ها رو یادداشت کنم.
‫- ساکت باش! ‫- باشه، باشه.
‫نمی‌دونی چیکار کردی.
‫از انتخابت پشیمونم.
‫مانع بین دنیاتون...
‫به خاطر تو نابود شده.
‫الان دیگه دنبالت می‌افتن.
‫دنبال خانواده‌ات می‌افتن.
‫هوم؟
‫وای، دارن میان. ‫ببین چی می‌گم بیلی.
‫سرنوشت دنیات دست خودته.
‫تنها کاری که اصلا نباید بذاری...
‫دختران اطلس عملی کنن ‫از این قراره که...
‫هستی فردی؟
‫نچ، حوصله‌اش رو ندارم. ‫تکراریه.
‫فساد بانکی؟ شوخیت گرفته؟
‫سرقت ماشین زره‌پوش؟
‫گمون کنم یه لقمه چپش کنم.
‫شزم!
‫یوهو!
‫نوش جان.
‫سلام.
‫- عه، سلام! ایول، یعنی سلام. ‫- سلام.
‫اِم، می‌خوای نشونم بدی...
‫اون موقع کجا نشسته بودی؟
‫آها، آره، معلومه. چرا که نه؟
‫- باشه. دنبالم بیا. ‫- خیلی‌خب، باشه.
‫خب، می‌شه گفت میز اون تهه.
‫خب، نشسته بودم، آره...
‫خلاصه بگم، من همین‌جا نشسته بودم، ‫اون هم...
‫همون‌جا نشسته بود.
‫- همین‌جا؟ ‫- همون‌جا بود، آره.
‫وای، شرمنده.
‫- برادرم خیلی رو اعصابه. ‫- [پیام از طرف بیلی]
‫وای، من هم تجربه‌اش رو دارم. ‫اِم، خواهرمه.
‫باید همیشه بدونه کجام.
‫درسته.
‫خیلی درکت می‌کنم.
‫ضمنا، همیشه خیال می‌کنه ‫بیشتر از من می‌فهمه.
‫حتی وقتی ثابت شده حق باهاش نیست؟
‫دقیقا. البته نه که دوستش نداشته باشم‌ها.
‫نه، معلومه. ولی قشنگ می‌شه ‫اگه کسی مدام...
‫سرش تو زندگی آدم نباشه.
‫- از اول صبح سرش تو زندگی آدم نباشه! ‫- آخه من که دیگه بچه نیستم.
‫نه! من یه ماه ازش کوچک‌ترم، ‫دقیقا یه ماه کوچک‌ترم.
‫ضمنا، واقعا باید همه کارها رو ‫با همدیگه بکنیم؟
‫نه!
‫عه! بیلی! چه...
‫چه تصادفی! اِم...
‫همین الان داشتم به آن، دوستم، می‌گفتم...
‫- چه آدم باحالی هستی. ‫- باید صحبت کنیم.
‫باید صحبت کنیم. ‫طرف عاشق صحبت کردنه.
‫- خیلی خوب صحبت می‌کنه. ‫- فردی.
‫- باید باهاش صحبت کنم. الان میام. ‫- خیلی‌خب.
‫وایستا ببینم، مگه بهمون نگفته بودی ‫جادوگره متلاشی شد؟
‫پوست صورتش کنده شده بود.
‫به کپه‌ای خاکستر بدل شده بود.
‫- آره، ظاهرا مرگش حتمی بوده. ‫- چه بدونم.
‫آره. ولی الان به خوابم میاد...
‫و سعی داره پیغامی بهم برسونه فردی.
‫ممکنه قدرت فرافکنی اثیری داشته باشه.
‫- یعنی چی؟ ‫- عین اوبی‌وان کنوبی...
‫- از اون دنیا اومده پیشت؟ ‫- دیگه بسه، بعد از مدرسه...
‫جلسه اضطراری برگزار می‌کنم.
‫- می‌خوام بیای. ‫- دیگه می‌خوام کجا برم؟
‫- چیه؟ ‫- پسر.
‫[کاپیتان قدرت‌تمام ‫کامیون زره‌پوش را منفجر کرد]
‫خیلی‌خب، اولا، من منفجرش نکردم!
‫خب؟ خودش همون‌شکلی بود، ضمنا...
‫تو «تریبون» نوشتن؟ ‫خبر دروغینه!
‫فردی، ما یه قانون بیشتر نداریم.
‫یا همه می‌ریم، یا کلا نمی‌ریم.
‫راستی، قانون احمقانه‌ایه.
‫دختری داره باهام صحبت می‌کنه بیلی.
‫دختره. به عمرم دختری باهام حرف نزده بود!
‫احتمالا اصلا نتونم با این دختر باشم،
‫ولی اگه مدام سعی کنی...
‫کل کارهام رو کنترل کنی، ‫اصلا نمی‌فهمم می‌تونم یا نه!
‫فقط بیا دم سنگ فردی.
‫خیلی‌خب. هوم.
‫راستی، اِم، خواهر داره.
‫بدجوری سلطه‌گره.
‫گمون کنم خیلی به هم بیاین.
‫راستش، گمون کنم عاشقش بشی.
‫ببینین، ببینین، ببین. خانواده عزیزم،
‫خودم می‌دونم مسخره جلوه می‌کنه.
‫مسلما خودم هم...
‫از معنی این حرف‌ها خبر ندارم،
‫ولی خیلی تند حرف می‌زد،
‫صداش خیلی بلند بود ‫و گمون کنم می‌خواست بهمون هشدار بده.
‫داشت داد می‌زد و از مسائل...
‫مزخرف جادوگری و دنیاها می‌گفت.
‫حتما باید این‌قدر بلند صحبت کنی؟
‫آره ماری، آخه اون‌قدرها هم بلند نیست.
‫به نظرم صدام واسه فضای داخلی خیلی مناسبه.
‫چی شده؟ ‫حالت خوبه؟
‫- آره. ‫- واسه چی عینک آفتابی زدی؟
‫امروز صبح رفتی چشم‌پزشکی؟
‫چه بدونم، به نظرم ماری واقعا ‫رفته چشم‌پزشکی،
‫ولی دیشب رفته ‫و کلی خوش گذرونده.
‫راستش رو بخوای، ‫واقعا کلی خوش گذروندم.
‫با هم‌سن و سالانم آشنا شدم ‫و خوش گذروندم.
‫تو چشم‌پزشکی دوست پیدا کردی؟
‫نه، رفـ...
‫باشه، می‌شه برگردیم سر اصل مطلب؟
‫ببینین، سرم داد می‌زد...
‫و می‌گفت دختران اطلس...
‫دارن میان شکارمون کنن.
‫خب، ببینین چی دستگیرم شد.
‫«دختران اطلس فرزندان...»
‫«تیتانی به تام اطلسن...»
‫این که تابلوئه،
‫ولی فرزند نیکس، الهه شب و مرگ هم هستن.
‫خب، شب‌ها اتفاقات خوبی هم رخ می‌ده.
‫مرگ هم رخ می‌ده.
‫بده ببینمش.
‫«دخترانش محافظ درخت حیات افسانه‌ای هستن...»
‫«که سیب‌هایی زرین داره ‫و حاوی بذر حیاتن...»
‫«که دنیاشون از همون بذر تشکیل شده...»
‫«و محافظش...»
‫- «یه اژدهاست.» ‫- مسخره نکن.
‫یهو حواسم جمع شد.
‫دقیقا، موافقم.
‫آخه از طرفی خیلی وحشتناکه.
‫- ولی از طرف دیگه اژدها داره! ‫- اژدها داره!
‫ماری. چیکار می‌کنیم؟
‫نمی‌دونم پسر. ‫خودت جلسه گذاشتی.
‫درسته، آره، قبوله، ‫ولی همه‌مون باید موافق باشیم،
‫ضمنا، ببینین.
‫به نظرم معمولا خودت بهتر از من فکر می‌کنی.
‫جادوگره دستورالعمل خاصی ‫بهم ارائه نداد، خب بچه‌ها؟
‫مثلا طرز کار ‫خیلی از این چیزها رو بلد نیستم.
‫اتاق درها رو بلد نیستم، ‫اون ویولن رو...
‫که مدام می‌سوزه بلد نیستم، ‫خیلی عجیبه، ولی...
‫قطعا گرمای مخفیگاهمون رو ‫تأمین می‌کنه، مگه نه؟
‫حتی اسم ابرقهرمانیم رو بهم نگفت.
‫نمی‌خوام بگم خودم تلاش نمی‌کنم.
‫ولی خیلی به کمکتون نیاز دارم.
‫اِم، شاید آشنایی داشته باشم ‫که بتونه کمکمون کنه.
‫برو بابا. اون روشن می‌شه.
‫برو بابا.
‫یعنی من دارم کل مخفیگاهمون رو ‫نقشه‌برداری می‌کنم،
‫ولی تو بهم نگفتی اینجا وجود داره؟
‫واقعا مسئله مهمی رو نگفته بودی.
‫امان از دستت پسر.
‫- وای! ‫- «وای» چی؟
‫- اینجا رو!
‫سلام استیو.
‫چی؟ ‫قلمه رو «استیو» صدا می‌کنی؟
‫آره، به نظرم «استیو» بهش می‌اومد.
‫«استیو» خیلی بهش میاد.
‫«گزارش کتاب «جنایت و مکافات» ‫به قلم پدرو پنیا؟»
‫آره.
‫پدرو.
‫- پسر، داری تقلب می‌کنی. ‫- خب، همه‌چی رو بلده.
‫- هوم. ‫- جدی می‌گم. ازش بپرسین.
‫می‌شه همین‌جوری ازش سوال پرسید؟
‫- می‌شه دیگه. ‫- چه باحال. خیلی‌خب، ایول.
‫استیو، می‌خوایم از دختران اطلس...
‫اطلاعاتی کسب کنیم.
‫کمکی از دستت برمیاد؟
‫[شورش یونان، جلد سوم، شورای جادوگران، ‫دادگاه‌های انسان‌ها، خدایان و الهه‌ها، جلد هفتم]
‫- اسم کتابن. ‫- خیلی‌خب.
‫بیاین هرکدوممون یه کتاب انتخاب کنیم.
‫فردی کجاست؟ ‫آخه افسانه‌های گمنام...
‫خوراک خودشه.
‫حتی مطمئن نیستم فردی دیگه ‫از مفهوم گروهمون باخبر باشه.
‫راستش، من تا حالا این بالا نیومده بودم.
‫دروغ نگو. ‫همین‌جا با دوستان ابرقهرمانت...
‫می‌شینین، مگه نه؟
‫نه، راستش، واسه چی باید بخوان بیان اینجا؟
‫البته اومدن، چرا، ‫داشتن رد می‌شدن...
‫واقعا می‌شناسیشون؟
‫یا عین جریان ‫«دوست‌دخترم کاناداییه» می‌مونه.
‫آها، کولت رو می‌گی؟ ‫خب، فعلا دیگه...
‫تعهد خاصی به هم نداریم.
‫می‌خوای یکیشون رو ببینی؟
‫یعنی چطوری ببینم؟
‫یعنی همین الان از نزدیک ببینیش.
‫فرض می‌کنم جوابت مثبته.
‫امروز هم روز شانسته،
‫آخه قراره به جذاب گروهشون زنگ بزنم.
‫اون دختره رو می‌گی؟
‫- نه، پسر جذابشون رو می‌گم. ‫- اون رو می‌گی؟
‫چی؟ اون؟
‫ببین، جذابیت از نظر هر کسی ‫فرق می‌کنه، مگه نه؟ ولی، اِم...
‫کاپیتان قدرت‌تمام معمولا ‫تو اکثر نظرسنجی‌های اینترنتی اوله،
‫در نتیجه... خیلی مهم نیست.
‫شوخی می‌کنی فردی؟
‫آخه نمی‌خواستم مجبورت کنم ‫واقعا اثباتش کنی.
‫نه‌خیر، شوخی نمی‌کنم. ‫من هم همین الان...
‫باهاش تماس می‌گیرم. ‫همین الان باهاش تماس می‌گیرم.
‫پس تکون نخور. ‫همون‌جا بشین.
‫سلام کاپیتان قدرت‌تمام. ‫چه خبر؟
‫منم، فردی، رفیقت. آره.
‫یادته یه بار جونت رو نجات داده بودم؟
‫نه، نه، نه، اون دفعه رو می‌گم.
‫آره.
‫خب، می‌خوام لطفم رو جبران کنی.
‫تو باید آن باشی.
‫وای خدایا.
‫شنیدم از دوستان فردی‌ای.
‫درسته. آره. ‫چطوری...
‫راستش، درسته که من قدرت فوق‌بشری دارم،
‫ولی قهرمان واقعی...
‫اون بچه است.
‫آره، یعنی راستش...
‫به عمرم کسی عین اون ندیدم.
‫خیلی خودشه...
‫و صمیمی و بامزه است.
‫- چقدر ازش تعریف کردی. ‫- آره.
‫چطوری آشنا شدین؟
‫تو «کامیک‌کان» آشنا شدیم.
‫- «کامیک‌کان» چیه؟ ‫- چی؟
‫به نقل از این کتاب،
‫خدایان انسان‌ها رو خادمشون محسوب می‌کردن،
‫اسباب‌بازیشون بودن،
‫بچه‌هایی بودن ‫که باید تنبیهشون می‌کردن.
‫مرسی استیو.
‫ولی انسان‌ها بالاخره شورش کرده ‫و به خدایان پشت کردن.
‫الان دارم جریان همون رو می‌خونم.
‫خب، ظاهرا کل این ماجراها...
‫حول محور سلاح قدرتمندی می‌چرخه.
‫خب، اطلس، پدر...
‫دختران اطلس، معلومه کیه دیگه، آره،
‫از درخت حیات چوبدستی‌ای ساخته بود...
‫و با اون چوبدستی به برخی ‫خدایان قدرت می‌بخشید،
‫ولی قدرت بعضی‌هاشون رو هم می‌گرفت.
‫پس اطلس کل قدرت‌های ماوراطبیعی رو ‫تو چوبدستیه جمع کرده.
‫آره، احسنت. عین باتری جادو می‌مونه.
‫ولی وقتی اوضاع وخیم شد،
‫انسان‌های جادوگر شورایی تشکیل داده...
‫و چوبدستیه رو از اطلس دزدیدن.
‫با چوبدستیه قدرت خودش رو گرفتن.
‫وقتی هم جادوش رو به دست آوردن، ‫به بقیه خدایان حمله کردن...
‫بچه‌ها، همون جادوگره است! ‫می‌شناسمش،
‫همون جادوگریه که آشنامه!
‫اینجاها چی نوشته؟
‫«خرد سلیمان،»
‫«توان هرکول، استقامت اطلس،»
‫«قدرت زئوس، ‫شجاعت آشیل...»
‫«و سرعت مرکوری.» ‫همین قدرت‌ها رو دزدیده بودن.
‫نه.
‫[شزم: ترکیب حروف ابتدایی نام هر یک]
‫وای، بچه‌ها، اینجا رو!
‫پس معنی اسمم از همین قراره.
‫خیلی از تصور خودم باحال‌تره،
‫خیال می‌کردم اسم مسخره‌ایه، اینه که...
‫می‌شه به قدرتی که احتمالا ‫الان غایبه اشاره کنم؟
‫- ایناهاش. ‫- [خرد سلیمان]
‫عذر می‌خوام،
‫داری غیرمستقیم و به وضوح می‌گی...
‫که من به طریقی خرد سولیمان رو...
‫- ندارم؟ ‫- آره.
‫خب، شاید بعدا نصیبت بشه.
‫بالاخره معمولا از ماری می‌پرسی چیکار کنیم.
‫- منظوری ندارم. ‫- آره.
‫خیلی ناراحت شدم.
‫صرفا می‌خوام همه‌تون بدونین.
‫ضمنا، اسمش «سلیمان»ـه.
‫وای.
‫دیگه چی دستگیرمون شده خانواده عزیزم؟
‫خب، ظاهرا وقتی چوبدستیه ‫قدرت خدایان رو جمع کرد،
‫جادوگران دنیای خدایان رو...
‫تو کره‌ای جادویی حبس کرده...
‫و تا ابد منزویش کردن.
‫دستشون رو از جادو کوتاه کردن.
‫آها، پس داستان از این قرار بود.
‫آره، گمون نکنم دیگه دستشون کوتاه باشه.
‫امروز صبح صحنه عجیب و مخوفی...
‫در یونان، آتن رقم خورد.
‫دو زن که ظاهرا لباس ‫یونان باستان به تن داشتن...
‫عه، عه، عه، اون چوبدستیه جادوگره است. ‫از کجا آوردنش؟
‫خب، کل این مجسمه‌ها قبلا انسان بودن.
‫من می‌خوام بدونم چی شد ‫که چوبدستیه از اروپا...
‫و یونان سر در آورده؟
‫ای وای جناب، ‫شرمنده که عصات رو گرفتم.
‫می‌خوای پسش بدم؟
‫خب، خودم نصفش کردم ‫و انداختمش دور.
‫پس احتمالا سفرش ‫از همون‌جا شروع شده.
‫- متوجهین؟ ‫- چی؟
‫«چی» دیگه یعنی چی؟ ‫چیه؟
‫- همون‌جا ولش کردی؟ ‫- همه‌مون حضور داشتیم‌ها.
‫بچه‌ها، من چوبدستی داشتم. ‫به همه‌تون قدرت فوق‌بشری دادم.
‫راستی، قابلتون رو نداشت.
‫بعدش هم مجبور شدم نصفش کنم ‫که سیوانا باهاش...
‫کارهای خبیثانه انجام نده، خب؟
‫چوبدستیه رو شکستی،
‫یعنی مانع بین دنیاها رو نابود کردی.
‫تازه باخبر شدیم.
‫ضمنا، الان دیگه قیافه‌شون رو دیدیم،
‫پس وقتی بیان شکارمون کنن، ‫متوجه حضور...
‫- اون دوتا می‌شیم... ‫- سه‌تان.
‫چی؟
‫اطلس سه دختر داشت.
‫کالوپسو، هسپریدس...
‫و آنثیا.
‫آنـ...ـثیا.
‫راستش، من صرفا ابرقهرمان نیستم.
‫شنونده خیلی خوبی هم هستم.
‫واسه همین...
‫حس می‌کنم...
‫ممکنه از فردی خوشت بیاد.
‫صرفا می‌خوام بدونم کی برمی‌گرده.
‫نمی‌خوام بلایی سرش بیاد.
‫آها، خب، آن... ‫انتخاب عشق...
‫که دست خود آدم نیست.
‫چی؟
‫منظورم اون نبود.
‫اگه الان پیداش بشه، ‫بدجوری به خطر می‌افته.
‫ای بابا! ببین کی کنارته.
‫چه خطری می‌خواد پیش بیاد؟
‫ما پیش میایم.
‫خیلی‌خب.
‫متوجه شدم.
‫بیاین برقصیم.
‫وای خدایا.
‫فردی؟
‫آخ!
‫وای فردی، خبر نداشتم.
‫اصلا نمی‌خواستم بلایی سر تو بیاد.
‫وای، قرار نیست بلایی سر من بیاد.
‫شزم!
‫شزم.
‫- اینجا چه خبره؟ ‫- آقـ...
‫فردی، حالت خوبه؟
‫برگردین تو. ‫شما برگردین تو آقای گکل.
‫من خوبم. برگردین تو.
‫شما کی هستین؟ ‫بچه‌هاتون اینجا درس می‌خونن؟
‫چیکار می‌کنی؟ ‫بلایی سرش نیار.
‫دستم هم بهش نمی‌خوره. ‫بهت قول می‌دم.
‫آقای گکل. چـ...
‫چی گفت؟ چیکار می‌کنین؟
‫چیکار می‌کنین؟
‫چیکار می‌کـ... ‫نه، نه، نه!
‫وایستین، وایستین، وایستین!
‫آهای، نه، نه، نه!
‫وایستین، نه، نه، نه!
‫یادم رفته بود چه راحت می‌ترکن.
‫واسه چی باید چنین کاری می‌کردین؟
‫عین انگور می‌ترکن.
‫این دیگه... ها؟
‫خب، بچه، بهمون بچه بقیه رو کجا پیدا کنیم؟
‫لزومی نداره.
‫بالش رو بچین آنثیا.
‫آخ.
‫وایستا.
‫باز هم هستن.
‫- چه عالی. همه‌شون رو شکست می‌دیم. ‫- نه.
‫واسه چنین کاری نیومده بودیم.
‫اومدیم دنبال بذر حیات. ‫دست بکش خواهر.
‫طبق برنامه خودمون پیش می‌ریم.
‫اگه پدر اینجا بود، اصلا دست نمی‌کشید.
‫ولی پدر مرده.
‫حد خودت رو بدون خواهر.
‫وگرنه خودم حالیت می‌کنم.
‫به روش خودمون پیش می‌ریم، ‫نه به روش اون‌ها.
‫کافیه تکون بخورین...
‫تا گردن این بچه رو بشکنم.
‫وای، فردی.
‫بیلی، نه!
‫بیلی، جلو نیا!
‫دارن قدرتمون رو با چوبدستیه می‌گیرن.
‫چی؟ چی؟
‫ببخشید!
‫عذر می‌خوام،
‫عذر می‌خوام، فقط جون خودتون رو نجات بدین.
‫نه، نه، یا همه می‌ریم، یا اصلا نمی‌ریم. ‫پیش هم می‌مونیم.
‫پیش همدیگه هم می‌مونین، ‫آخه نمی‌تونین برین.
‫ببینیم شما از حبس شدن ‫تو دنیایی رو به موت خوشتون میاد یا نه.
‫نه!
‫فردی!
‫از خیابون سیتی لاین در شمال...
‫تا ساحل غربی رود اسکوکل...
‫تا محله کابز کریکه.
‫ظاهرا این مانع ناشناخته...
‫گنبدی‌شکله،
‫ورود و خروج از شهر غیرممکن شده...
‫و عده‌ای می‌گن ممکنه ‫این مانع جادویی غیرعادی...
‫کار یا خرابی «ناکامان فیلادلفیا» باشه.
‫- پشـ... ‫- هیس!
‫دارم سعی می‌کنم بخوابم.
‫تنها راه فرار از شکنجه‌های اینجا خوابه.
‫خیلی‌خب. چه غم‌انگیز.
‫یه لحظه وایستا ببینم.
‫ریش هاگریدی داری، ‫صدات شبیه بتمنه.
‫تو همون جادوگری. ‫همون جادوگری! وای خـ...
‫برگشتی! بیلی کلی ازت برام تعریف کرده بود.
‫بیلی؟ تو بیلی بتسون رو می‌شناسی؟
‫بیلی بتسون، آره، بهترین دوستمه.
‫خودم فردی فریمن یا کاپیتان قدرت‌تمام هستم.
‫خب، قبلا بودم. ‫الان داستانش پیچیده است.
‫دختره... داستانش پیچیده است.
‫اون بیلی کودن قدرت شزم رو به تو داد؟
‫آره، داد. ضمنا، گفته بود ‫تو خاکستر شدی، ولی نشدی؟
‫وقتی قدرته رو بهش دادم،
‫دیگه نمی‌تونستم تو دنیای خودم بمونم.
‫ولی مرگ مقابل حبس شدن...
‫تو این سلول کنار تو با این که می‌دونم...
‫شکست خوردم، موهبت محسوب می‌شه.
‫بیشتر به خاطر حضور توئه.
‫بیلی نگفته بود این‌قدر طعنه می‌زنی،
‫ولی مشکلی نیست.
‫- بیا از اینجا بریم دیگه. ‫- «بیا از اینجا بریم دیگه.»
‫باشه، حتما.
‫صدام اصلا اون شکلی نیست، ولی خیلی‌خب.
‫ببینیم چی در اختیار داریم، اِم...
‫یه جادوگر بدخلق و بدبین داریم،
‫مرد جوان باهوشی رو هم داریم ‫که دانش‌نامه مسائل جادویی رو حفظه.
‫امکان نداره این خواهران ‫اینجا نگهمون دارن.
‫احتمالا این میله‌های زندان رو طلسم کردن!
‫- چه طلسم‌هایی بلدی؟ ‫- لطفا این‌قدر حرف نزن.
‫تمرکز سری چطوره؟
‫حتی بلد نیستم چیه.
‫قبوله، پس بیا معجون درست کنیم.
‫مثلا معجون افزایش قدرت ‫یا کوچک‌شدن درست کنیم.
‫آها! معجون گازی‌شدن درست کنیم!
‫آره! شاید بتونیم عین گوز ‫تو هوا از اینجا فرار کنیم.
‫من قدرت‌هام رو به بچه‌هایی دادم ‫که هدرش دادن.
‫همین‌جا می‌میریم فریبی.
‫راستی، اسمم فردیه. ‫«فریبی»؟ آخه اصلا...
‫هرچی زودتر قبول کنی،
‫راحت‌تر می‌گذرونی.
‫این دندونه؟ اینجا دندونه!
‫هوم.
‫«قدرت عناصر. قدرت آشوب.»
‫«قدرت محور.»
‫قدرت‌هاشون اساسیه.
‫نمی‌دونم چطوری می‌خوایم ‫با چنین قدرت‌هایی مبارزه کنیم.
‫من بهتون می‌گم چطوری باهاشون مبارزه کنیم.
‫با خرد...
‫- سلیمان. ‫- احسنت.
‫باهاشون قرار می‌ذاریم.
‫آره، بهشون می‌گیم ‫می‌خوایم مذاکره کنیم.
‫می‌گیم اگه فردی رو بدن، ‫قدرتمون رو بهشون می‌دیم.
‫ولی بعدش یکیشون رو می‌گیریم...
‫و همون شخص رو باهاش معاوضه می‌کنیم!
‫ولی اگه قدرت‌هامون رو بدزدن چی؟
‫نه، نمی‌دزدن، آخه الان دیگه ‫طرز کارشون رو یاد گرفتیم.
‫متوجهی؟ اگه چوبدستیه رو ‫سمتمون گرفتن، جاخالی می‌دیم.
‫عین وسطی جاخالی می‌دیم.
‫- هوم. ‫- پسر، وسطی من افتضاحه.
‫خب، شاید وسطی پدرو افتضاح باشه،
‫ولی وسطی پدروی فوق‌بشری که افتضاح نیست.
‫نه، وسطی پدروی فوق‌بشری هم افتضاحه.
‫قبوله. ببینین، من در همین حد می‌دونم ‫که ما پنج نفریم و اون‌ها سه نفرن.
‫واسه همین به نظرم بهتره ‫براشون دعوت‌نامه بفرستیم.
‫خیلی‌خب.
‫خب، استیو می‌گه جنس این برگه...
‫از کاغذی جادوییه.
‫کافیه آدم پیغامی ‫رو این کاغذ جادویی بنویسه،
‫اسم خدای مخاطبش رو ادا کنه...
‫و بعدش کاغذه به...
‫وای خدایا، ایول!
‫به پرنده کاغذی بدل می‌شه.
‫خودش هم تا پیش خدائه پرواز می‌کنه.
‫خب، می‌شه گفت نازه.
‫راستی، نیمه‌خدایان چی؟ ‫اِم، مثلا واندر وومن؟
‫به نظرت الان نامه پرنده‌ای قبول می‌کنه؟
‫قلمه شونه بالا انداخت؟
‫ببین استیو، کافیه خودم بگم...
‫[آره]
‫کافیه. خیلی‌خب، ایول، مچاله‌اش کن.
‫خیلی‌خب.
‫نامه...
‫نامه، نامه بنوسیم. ‫نه، نه، نه!
‫داشتم بلند بلند حرف می‌زدم.
‫متن نامه‌مون نبود. ‫اون رو هم مچاله کن.
‫شاید بهتر باشه سعی کنی...
‫- از ته دلت صحبت کنی. ‫- هوم.
‫«سلام دختران اطلس،»
‫«خشونت راه‌حل مناسبی نیست.»
‫بچه،
‫اگه باهام روراست باشی، ‫از جونت می‌گذرم.
‫صداقت.
‫باشه، عجب، چه طنز تلخی ‫تو تصمیمتون نهفته شده.
‫باقی قهرمانان هم...
‫عین خودت بچه‌ان؟
‫اصلا بچه یعنی چی؟
‫آخه خودم می‌دونم ‫که تقریبا هر هفته اصلاح می‌کنم.
‫آره یا نه؟
‫نه‌خیر. جواب سوالت منفیه، ‫آخه کسی اون‌قدر احمق نیست...
‫که قدرت‌های کهن خداگونه رو ‫به مشتی بچه بسپاره.
‫- اسمشون رو بهمون بگو. ‫- اسم قهرمانان رو بگم؟
‫اِم، خب، یکیشون برت برایره، ‫یکیشون برک برایره.
‫دارین یادداشت می‌کنین؟
‫یادداشت نمی‌کنین؟ نه؟
‫ماشینشون دوج تراکه.
‫دروغ می‌گه.
‫دروغ قدرت فوق‌بشری خودته، ‫قدرت من نیست.
‫ضمنا، به نظرش بدجوری سلطه‌گری.
‫یکی از شما رو می‌گفت.
‫احتمالا خودت رو می‌گفت.
‫نگهش دارین.
‫نه... ‫جریان چیه؟
‫اون چیه؟ ‫داره چیکار می‌کنه؟
‫قدرت آشوبه.
‫وارد ذهن آدم می‌شه ‫و کلا از هم می‌پاشوندش.
‫آها. ‫ذهن من همین الانش هم داغونه،
‫واسه همین واقعا خوشحال می‌شم ‫ببینم چیکار می‌کنی.
‫آخه کسی جگرش رو نداره...
‫که از پس محتوای مغزم بر بیاد.
‫اسمشون رو بگو.
‫«دستینیز چایلد» از شما بهتر اجرا می‌کردن.
‫بهش نمیاد این‌قدر قوی باشه.
‫- اسمشون رو بگو. ‫- بس کن!
‫بیلی...
‫بیلی بتسـ...
‫بیلی بـ...
‫بس کن.
‫قهرمانانشون فرستادن.
‫«سلام دختران اطلس،»
‫«خشونت راه‌حل مناسبی نیست.»
‫«عه، جمله آغازین خوبی بود. ‫مرسی دارلا.»
‫- «می‌خوایم معاوضه کنیم.» ‫- چی؟
‫«اگه فردی رو تحویلمون بدین،»
‫«قدرتمون رو تحویلتون می‌دیم، ‫ضمنا، بنویس باید سالم باشه.»
‫«وگرنه، عین پنجه میمون بدبختت می‌کنن.»
‫«احسنت یوجین.»
‫«استیو، بنویس باید سالم باشه.»
‫«بعدش مثلا بنویس با کمـ...»
‫«نه، بنویس با آرزوی بهترین‌ها...»
‫«شاید بهتر باشه صرفا بنویسی ‫از طرف قهرمانان.»
‫«بهتر نیست نمونه‌خوانی کنیم؟»
‫«نه بابا، استیو اشتباه نمی‌کنه،»
‫«هرچی آدم بگه رو می‌نویسه.»
‫«چه عالی. حس خوبی دارم. ‫من هم همین‌طور.»
‫«کس دیگه‌ای گیترید نمی‌خوره؟»
‫«قرمزش رو نداریم؟»
‫گیترید دیگه چیه؟
‫- سلاحه؟ ‫- خواهر.
‫دیگه لازم نیست شکنجه‌اش کنیم. ‫خودت که متن نامه‌شون رو شنیدی.
‫- بندازینشون تو سیاه‌چال. ‫- وایستین.
‫می‌خوان معاوضه کنن.
‫ما هم باهاشون قرار می‌ذاریم خواهر.
‫ولی نباید به انسان‌ها اعتماد کرد.
‫سیاه‌چال صرفا اسمش ترسناکه ‫و خودش جای باحالیه، مگه نه؟
‫مگه نه؟
‫مجروح شدی؟
‫نه، صرفا به هیچ دردی نمی‌خورم.
‫- خب، باید بلند بشی. ‫- واسه چی؟
‫این همه ادای ابرقهرمانان رو درمی‌آوردم...
‫که وانمود کنم داغون نیستم.
‫آخی، احساساتت رو بروز دادی.
‫- چیزی داره تکون می‌خوره. ‫- آره، من هم دیدمش.
‫وای، خاک بر سرم.
‫اون چیه؟
‫لادونه.
‫محافظ باغ اطلسه.
‫- فرار کن. ‫- نمی‌تونم. نمی‌تونم!
‫چیزیت نیست! چیزیت نیست.
‫حس می‌کنم خیلی چیزیم شده.
‫قدرت اژدهائه همینه.
‫از کل منافذ بدنش ترس ساطع می‌کنه.
‫کل موجودات میرا ‫از ترس لادون فلج می‌شن...
‫که نتونن به باغ تحت حفاظتش برسن.
‫قدرت محور داری. ‫خیلی باحاله، خیلی...
‫- خیلی نادره. ‫- آنثیا!
‫باید برم.
‫در بازگشت به دنیاتون وسط هزارتوئه.
‫برین سمت راست، بعدش برین چپ، ‫بعدش برین چپ،
‫بعدش دیوار سمت راست رو تا وسطش دنبال کنین.
‫- این لازمت می‌شه. ‫- این رو از کجا پیدا کردی؟
‫تو یه بار از من مقابل ‫قلدرهای دنیای خودتون...
‫محافظت کردی فردی فریمن.
‫حالا من از تو ‫تو دنیای خودم محافظت کردم.
‫قهرمانی.
‫خب، راستش رو بخوای، ‫واقعا لازم نبود ازم محافظت کنی.
‫چیزی نمونده بود اعضای داخلی اون پسرها رو...
‫جابه‌جا کنم که دخالت کردی.
‫ولی تو خبر نداشتی، ‫واسه همین شجاعی.
‫صرفا چون می‌دونستم قدرت دارم، شجاع بودم.
‫نه، قدرتمندانه‌ترین خصوصیتت، خودتی.
‫چقدر جفتتون نازین.
‫الهه، خیلی ازتون ممنونیم، ‫ولی باید راه...
‫بهتره برین. خواهرانم دیگه لازمت ندارن.
‫الان دیگه فقط بذره رو لازم دارن.
‫- بذر؟ ‫- آره.
‫هنوز هم تو مکانی مخفی شده ‫که دست همنوعانشون...
‫بهش نمی‌رسه. ‫بیا، بیا جف. بجنب.
‫جف صدام کردی؟ ‫اون که همین الان اسمم رو کامل گفت!
‫سلام الهـ... نه؟
‫آهای ولتاژ پایین خان.
‫کی این گنبد مسخره رو درست می‌کنی پسر؟
‫وای نه، نه، نه، ‫نگران نباشین جناب.
‫نقشه ریختم.
‫- واقعا؟ ‫- آها.
‫آخه انگار فقط داری ساندویچ می‌خوری.
‫نه، این ساندویچ رو می‌گین؟
‫نه، این ساندویچ خیلی مهمه.
‫واسه جلسه سفارشش دادم.
‫باشه، حتما سرهنگ استیک پنیری.
‫سرهنگ؟
‫وای پسر، واقعا باید اسم پیدا کنم.
‫چه خانم ساکتیه.
‫به نظرم مؤثرترین روش ‫بریدن گلوی دشمن، ساکت بودنه.
‫یعنی...
‫آها، کاملا جدی گفتی. ‫خیلی‌خب.
‫اِم...
‫خیلی‌خب، ببین، جریان از این قراره، ‫شما ناراحتین.
‫مشتی جادوگر اومدن ‫و قدرت‌هاتون رو دزدیدن...
‫که اتفاق خیلی بدیه، ‫کاملا درک می‌کنم.
‫ولی حس می‌کنم با ما خیلی...
‫خصومت شخصی دارین، ‫آخه من که اصلا نمی‌شناسمت خانم، خب؟
‫اگه دزدان شبانه به خونه‌تون حمله کرده،
‫کل سکه‌هاتون رو بدزدن و بعدش فرار کنن،
‫طبیعتا دنبالشون می‌افتی، مگه نه؟
‫حالا فرض کنیم ‫وقتی دنبال دزدان مذکور بودی،
‫پولتون رو انداختن رو زمین،
‫همسایه‌تون پیداشون کرد ‫و نگهشون داشت.
‫حالا فرض کن پول ندزدیده بودن...
‫و عامل حیات پدرت رو دزدیده بودن.
‫آخرین نفس مادرت رو دزدیده بودن.
‫قدرت کل خدایان رو دزدیده بودن،
‫جادوی کل دنیاتون رو دزدیده بودن.
‫الان هم این جادو درون جسم توئه...
‫و این‌قدر جگر داری...
‫که باور کنی لایقشی؟
‫خصومتمون خیلی شخصیه...
‫بیلی.
‫واقعا خیلی وحشتناکی.
‫صرفا می‌خوام خودت بدونی. ‫آخه واقعا...
‫متوجه سنگینی حضورت می‌شم ‫و همین کم حرفی نیست.
‫ولی امروز واقعا می‌خواستم از سازش بگم.
‫سازشی در کار نیست.
‫می‌دونستم قراره چنین حرفی بزنی.
‫خرد سارومان در اختیارمه. ‫سر به سرم نذار، خب؟
‫فردی رو بهمون پس بدین، ‫این گنبد...
‫جادویی کروی رو از بین ببرین،
‫بعدش هم دیگه...
‫مجبور نمی‌شیم با خاک یکسانتون کنیم.
‫پیشنهاد خوبیه.
‫جدی می‌گم.
‫نقش مرد جماعت رو بازی می‌کنی،
‫ولی خوب بازی نمی‌کنی.
‫قدرت‌هامون رو بهمون بده بچه.
‫همه‌شون رو بده.
‫تو که رهبر نیستی بیلی.
‫تو پسرکی گم‌گشته‌ای...
‫که خوشت میاد باور کنی جنگجویی.
‫خیلی‌خب، ببین. شاید تجربه‌ام ‫اندازه خودت نباشه،
‫آخه عین تو پام لب گور نیست،
‫ولی گمون کنم تجربیاتی داشتم ‫که خودت نداشتی.
‫آخه من کل فیلم‌های ‫«سریع و خشن» رو دیدم خانم.
‫بذار مسئله‌ای رو بهت بگم.
‫مهم‌ترین مسئله خانواده است!
‫خانواده است!
‫بچه‌ها، اشاره‌ام همین بود. ‫ما که دوازده بار تمرین کرده بودیم. ممنون.
‫خانواده‌ام رو کلا از یاد برده بودی، ‫مگه نه الهه؟
‫نه انسان. ‫خودت خانواده من رو از یاد برده بودی.
‫بجنبین!
‫- بریم. ‫- پدرو!
‫داری وقتم رو تلف می‌کنی پسر.
‫ایول.
‫یوهو!
‫اصلا انتظار چنین حمله‌ای رو نداشت،
‫آخه چشم‌پزشکی نرفته بود.
‫اِم، دارلا، اون حرفم...
‫حسن تعبیر بود. ‫حرفش حسن تعبیر بود.
‫نه!
‫همین الانش قدرت دو تن...
‫از اعضای خانواده‌تون رو گرفتیم.
‫الان هم دو تن دیگه‌شون باید بمیرن، ‫اون‌وقت واسه چی؟
‫که تو بتونی همچنان ‫نقش سربازها رو ایفا کنی؟
‫پدر من اطلس بود.
‫خدای تیتان استقامت و قدرت بود.
‫شاید جادو و قدرتش تو جسمت باشه،
‫ولی هیچ‌وقت واقعا خدا نمی‌شی.
‫عه، واقعا؟ بابات سرعت فوق‌بشری داشت؟
‫نچ!
‫خوبی؟ خوش گذشت. ‫بریم.
‫بجنب. بجنب، بجنب.
‫همگی بجنبین!
‫بجنبین. بجنبین.
‫چیه؟
‫خیال می‌کردین دارین...
‫وارد مستراح عادی می‌شین، دیگه نه؟
‫البته بوش هنوز هم میاد.
‫آره، آره، بوش واقعا موندگاره. ‫باورنکردنیه، مگه نه؟
‫آره. ‫انگار به هوا...
‫نفوذ می‌کنه. ‫مهم نیست. بگذریم،
‫به سنگ ابدیت خوش اومدی.
‫فقط قهرمانان می‌تونن.
‫از هر دری که خواستیم ‫وارد اینجا بشیم.
‫یکی از توانایی‌هامونه ‫که خواهرانت از پسش برنمیان.
‫بچه‌ها، به نظرم کارمون ‫کاملا موفقیت‌آمیز بود.
‫خیلی‌خب، شاید پیروزی جزئی ‫خیلی خوبی بوده باشه.
‫- من که گفتم وسطیم افتضاحه. ‫- آره،
‫افتضاحه، آره، ولی...
‫ببین پدرو، همه‌مون نقطه ضعفی داریم.
‫متوجهی؟
‫نقطه ضعف ایشون هم...
‫کمبود تفکر راهبردیه.
‫حالا معاوضه واقعی رو انجام می‌دیم.
‫فردی و چوبدستی رو تحویل می‌دن ‫تا آزادت کنیم.
‫باید گنبده رو هم از بین ببرین.
‫آها، آره.
‫باید گنبده رو هم از بین ببرین.
‫آخه شهر عشق برادرانه...
‫داره کمی مرطوب می‌شه.
‫انتخاب واژگان مهمه پسر.
‫آره، خودم همین که داشتم...
‫بیانش می‌کردم، پشیمون شدم.
‫از اون کلماته دیگه...
‫خودم می‌دونم. آخه...
‫«سلام دختران اطلس‌خر.»
‫دماغشون سوخت!
‫همین الان به ذهنم رسید.
‫ولی حتما با نیم‌فاصله بنویسش...
‫که خوانا باشه. خیلی‌خب.
‫وای، خیلی خوبه که استیو ‫خودش به فکر دستور زبان...
‫و املای کلماته، این‌جوری خیلی ‫باهوش‌تر جلوه می‌کنم.
‫خب...
‫«برادر در ازای خواهر، ها؟»
‫«نظرتون چیه؟»
‫«ضمنا، چطوری واقعا خواهرین؟»
‫«آخه اختلاف سنیتون خیلی تابلوئه...»
‫«و راستش رو بخواین، ‫کمی ناراحت‌کننده است.»
‫با این که زیاد ازت خوشم نمیاد،
‫معتقدم حقوق بشر ‫در قبال همه صادقه،
‫ولی لایق طعم توت‌فرنگیش نیستی.
‫فقط زردش رو برات آوردم.
‫رفته!
‫وایستا ببینم، چی؟
‫[محل گوشه‌نشینی]
‫گمون می‌کردم خیلی راحت گیرش انداختیم.
‫خودش می‌خواست گیرش بندازیم.
‫نمی‌فهمم. ‫اصلا می‌خواد کجا بره؟
‫خب، چنین اتفاقی قطعی بود.
‫آره. قطعا گم شدیم. ‫مرسی دلقک خان.
‫گم نشدیم. ‫کدوممون جادوگره؟
‫نمی‌دونم.
‫تو که طلسمی بلد نیستی، ‫شیء جادویی نداری،
‫هیچی از جادو سرت نمی‌شه، ‫صرفا...
‫جادوگری.
‫- ممنون. ‫- خب حالا.
‫حالا ببینیم می‌شه به دوست‌دخترت ‫اعتماد کرد یا نه.
‫برگرد، برگرد. برگرد.
‫خیلی‌خب، گمون کنم امنه. ‫بیا بریم خونه.
‫یه لحظه.
‫ندیدی چی دستش بود؟
‫سیب بود دیگه. ‫می‌خواست تنقلات بخوره.
‫مگه چی شده؟
‫سیب زرین بود. ‫میوه درخت حیات بود.
‫عه، وایستا ببینم، مگه نگفته بودی جاش امنه؟
‫- بیلی! ‫- بیلی. ای خدا جون.
‫حالا کجا می‌ری؟
‫نچ.
‫اون تو نیست.
‫نچ.
‫نه، نه، نه. ‫اصلا نیست.
‫- اصلا نیست. ‫- آهای بیلی،
‫نمی‌خواد نگران اون یکی باشی.
‫هزارتوییه که به جایی ختم نمی‌شه.
‫عین هزارتوهای...
‫- یونان باستانه؟ ‫- بچه‌ها...
‫بوی مستراح میاد.
‫هوم.
‫هسپریدس.
‫تموم شد خواهران عزیزم.
‫حالا می‌تونیم بذرش رو بکاریم ‫و دنیامون رو عین اولش کنیم.
‫یا تو دنیای خودشون بکاریمش.
‫ولی دنیاشون این‌جوری نابود می‌شه.
‫خودشون هم دنیای ما رو نابود کردن.
‫حتما شوخیت گرفته.
‫- نه‌خیر. ‫- نه.
‫نه، چنین توافقی نکرده بودیم.
‫آنثیا، چقدر ساده و حوصله‌سربری.
‫درست می‌گه، ‫ما سالیان دراز...
‫منتظر این لحظه بودیم.
‫بذره رو به دست آوردیم.
‫چوبدستی و قدرت‌هاش در اختیارمونه.
‫واسه خشنودی شخصیت...
‫هدرشون نمی‌دیم.
‫نه، بهتره من برم، نه تو.
‫ببین، خودم می‌دونم ‫چه فکری تو سرته.
‫«پسرک عصابه‌دست بلد نیست یواشکی دزدی کنه.»
‫ولی جریان از این قراره: ‫زانوت موقع راه رفتن خیلی صدا می‌ده.
‫رقت‌انگیزه.
‫دیدی؟
‫بخت یارت باشه فردی.
‫ممنون. ‫الان چی صدام کردی؟
‫فردی. فردی فریمن.
‫خودشه. ‫درست گفتی.
‫بعدش می‌بینمت.
‫حتی اگه بکاریمش، ‫درخت حیات...
‫تو خاکشون رشد نمی‌کنه.
‫به یغما می‌بردش، ‫تغییر شکل می‌ده و به چیزی...
‫هیولاپیکر بدل می‌شه؟
‫انسان‌ها هم یه پا هیولان.
‫حقشونه که ما هم هیولاهامون رو ‫به دنیاشون بیاریم...
‫و بلایی که سرمون آوردن رو ‫سر خودشون بیاریم.
‫ما توافق کردیم تعادل رو برقرار کنیم،
‫ولی انتقام تعادل رو خیلی به هم می‌زنه.
‫آنثیا، انسان‌ها خبیثن، ‫حتی با خودشون هم دشمنن.
‫- نه، همه‌شون نیستن. ‫- همه‌شون هستن.
‫خواهر، متأسفانه خشمت بهت چیره شده.
‫واسه چی؟
‫انسان‌ها نابودی و خرابی به بار آورده...
‫و به درگاه خدایان دعا می‌کنن ‫که ببخشنشون.
‫واقعا دعا می‌کنن نظم و صلح برقرار بشه،
‫ولی همیشه خرابی به بار میارن.
‫آنثیا، ازت می‌خوام سیبه رو برداری...
‫و تو باغمون بکاریش.
‫معلومه که به خودش می‌گی.
‫اگه پدر اینجا بود، ‫از کار جفتتون روسیاه می‌شد.
‫تو دیگه از کجا پیدات شد.
‫- سلام! ‫- هسپریدس، بیشتر دوستش داری،
‫ولی ببین چطوری بهمون خیانت می‌کنه.
‫به سزای اعمالش برسونش خواهر.
‫- نه! ‫- بکشش!
‫اون چیه؟
‫سوال خوبیه. ‫اصلا نمی‌دونم.
‫ولی توجهتون رو جلب کرد دیگه.
‫بیلی!
‫- وای! ‫- وای.
‫عصات!
‫آها! شرم!
‫- ایول! ‫- نه!
‫خب، ما کلی حرف داریم.
‫کالوپسو، چوبدستی رو بده من.
‫تو لایق نگه‌داشتنش نیستی.
‫از تو لایق‌ترم.
‫دم دستت بود، ولی کاری نکردی.
‫تنها هدفمون گرفتن انتقام پدرمونه،
‫ولی همه‌تون ضعیف شدین.
‫ای لادون دنیاخور،
‫از سیاه‌چالت بیا بیرون!
‫بریم، بریم، بریم!
‫کاپیتان قدرت‌تمامه! ‫داره کجا می‌ره؟
‫این دیگه...
‫ویکتور؟
‫ویکتور، بیدار شو.
‫سلام. وای خدا، زن. چیه؟
‫بابا. باید بریم!
‫- باید از اینجا بریم. ‫- باید همین الان بریم!
‫بامزه است، مگه نه؟ ‫خودم می‌دونم چطور جلوه می‌کنه.
‫دروغ گفتم. اصلا نمی‌دونم ‫چطور جلوه می‌کنه.
‫فقط وحشت نکنین.
‫گفتم وحشت نکنین! ‫من رو ببینین، منم، بیلی.
‫رزا، بیلی، خب؟ ‫ایشون هم یوجینه،
‫- اون هم فردیه... ‫- منم.
‫ایشون دارلائه، ‫ایشون هم ماریه، معلومه دیگه،
‫پدرو هم که پدروی عادیه.
‫بچه‌ها، فرصت مخفی‌کاری نداریم، خب؟
‫باید راستش رو بهشون بگیم.
‫- ما ابرقهرمانیم. ‫- من همجنسگرام.
‫آره، خودمون می‌دونیم رفیق.
‫- می‌دونستین؟ ‫- آره.
‫- عجب.
‫- من هم جادوگرم. ‫- آها، ایشون جادوگره.
‫جادوگریه که اسمش «جادوگره»؟
‫خیلی‌خب، زود باشین لباس بپوشین. ‫بجنبین، عجله کنین.
‫این لباس‌ها رو بپوشین.
‫خیلی عجیبه.
‫آره، آره.
‫«ناکامان فیلادلفیا» شمایین؟
‫خیلی‌خب. به هیچ وجه نمی‌خوام ‫اون اسم مسخره رو تأیید کنم،
‫ولی آره، خودمونیم. ‫حالا می‌شه عجله کنیم؟
‫باید بریم. ‫اژدهائه اومده اینجا!
‫اژدها؟
‫خوبی؟
‫خیلی‌خب.
‫خودم می‌دونم هضمش خیلی دشواره،
‫ولی قول می‌دم بعدا ‫همه‌چی رو توضیح بدم.
‫چی رو توضیح بدی؟
‫همین رو که بچه‌هامون ابرقهرمانن ‫و خدایان یونانی دنبالشونن...
‫و با اژدها خونه جدیدمون رو ‫نابود کردن، توضیح بدی؟
‫- آره. ‫- وایستا ببینم، خونه رو خریده بودیم؟
‫آره.
‫فرار کنین! بجنبین!
‫وای نه.
‫پناه بگیرین.
‫خیلی‌خب، دیگه بسه!
‫دوباره؟
‫فردی!
‫آهای، آهای! ‫دنبال همینی، مگه نه؟
‫بیاین، چیزیمون نیست.
‫فعلا در امانیم. ‫بیاین بریم. بیاین بریم.
‫ماری!
‫نه.
‫سلام. حالت خوبه؟
‫خوبی؟
‫خیلی‌خب.
‫حالا بگین اژدهائه کجاست؟
‫اینجا باغ مناسبی می‌شه.
‫[خیابان هدگرو]
‫[مرکز شهر فیلادلفیا]
‫وای، وای، وای!
‫بریم! بجنبین، بجنبین!
‫وای خدا، دارم سر می‌خورم! ‫دارم سر می‌خورم!
‫کفشم!
‫ای وای.
‫راستش، اصلا گمون نمی‌کردم ‫راجع به اژدها چنین حرفی بزنم،
‫ولی الان مشکلات خیلی مهم‌تری داریم.
‫دنیاتون از این واقعه ‫جون سالم به در نمی‌بره.
‫آره، معلومه مرلین خان!
‫درست می‌گه.
‫آن!
‫- حالت خوبه؟ چیزیت شده؟ ‫- خوبم، چیزیم نیست.
‫این درخت تو دنیای خدایان...
‫نماد زیباییه.
‫نماد صلحه.
‫مال خاک این دنیا نیست...
‫و به خاطر کسی که کاشتش، ‫هیولاپیکر شده.
‫اصلا ایشون طرف کیه؟ ‫شما...
‫باید سعی کنم نظر هسپریدس رو عوض کنم.
‫فقط خودش می‌تونه خواهرمون رو رام کنه.
‫یا تمام تلاشم رو می‌کنم، ‫یا در این راه می‌میرم.
‫بمیری؟ نه، تقریبا مطمئنم...
‫می‌تونیم راه‌حلی جز مرگ پیدا کنیم.
‫فردی عزیزم، ‫اگه لازم لاشه، آماده‌ام.
‫عمر درازی داشتم.
‫یعنی چی که «عمر درازی داشتم»؟
‫ما که هم‌سنیم. ‫تو جوانی. ما جوانیم.
‫من بیش از شش هزار سالمه.
‫واقعا؟
‫خیلی خوب موندی.
‫وای.
‫یهو به نظرم کار مناسبی نیست.
‫موافقم.
‫نباید بذاریم بمیره. ‫بهم گفت عزیزم!
‫باید راه‌حلی پیدا کنیم.
‫قدرت‌هام رو پس بگیر.
‫- نه بیلی! ‫- نه، نه، نه.
‫ببین، قدرت‌هام رو پس بگیر.
‫خودت بهم دادیشون، پس می‌تونی ‫پسشون بگیری، مگه نه؟
‫من دیگه قهرمان نیستم. ‫خودتی!
‫خیال می‌کنی من بلدم حلش کنم،
‫ولی واقعا بلد نیستم، خب؟
‫من اصلا اون خواهران یونانی رو نمی‌شناختم.
‫مجبور شدم گوگلشون کنم. ‫ولی تو می‌شناسیشون،
‫یعنی بلدی چیکار کنی.
‫ضمنا، درست می‌گفتی.
‫قهرمانت رو اشتباه انتخاب کردی.
‫واسه همین همیشه می‌گم ‫«یا همه می‌ریم، یا اصلا نمی‌ریم»، مگه نه؟
‫آخه بدون خانواده‌ام، هیچی نیستم.
‫راستش رو بخوای، اصلا نمی‌فهمم ‫دارم چیکار می‌کنم.
‫نه.
‫تو مغزت...
‫ذره‌ای خرد نداری.
‫ولی دلت خردمنده.
‫دلت می‌دونه دقیقا باید چیکار کنی.
‫من هزاران سال دنبال قهرمان لایقی بودم،
‫ولی کسی لایق چیزی ‫که خودم قبلا...
‫با خواهران و برادران شریک بودم، نبود.
‫ولی تو موقع تقسیم قدرتت...
‫تأمل نکردی.
‫از نظر تو، اگه به هر کسی فرصت بدیم،
‫می‌تونن لایق باشن.
‫حالا برو در راه خانواده‌ات مبارزه کن.
‫برو در راه دنیا مبارزه کنه.
‫موقع انتخابت، ‫درست انتخاب کرده بودم.
‫بیلی؟
‫بیلی، می‌خوایم چیکار کنیم پسر؟
‫کار همیشگیمون رو می‌کنیم فردی. ‫دنیا کـ... کوفتی رو نجات می‌دیم.
‫خب، من می‌رم اون چوبدستی رو بگیرم،
‫شما هم باید تا به خدمت اژدهائه می‌رسم،
‫این موجودات رو از استادیوم دور کنین، خب؟
‫وایستا، وایستا، وایستا، ‫بیلی، بیلی.
‫می‌شه قبل از رفتنت ببینمت؟
‫این نسخه‌ات رو نمی‌گم.
‫خودت رو می‌گم.
‫بیلی خودم رو می‌گم.
‫شزم!
‫واسه همین همیشه آذرخش ‫به خونه‌مون می‌خوره؟
‫سلام.
‫قول می‌دم بعد از این ماجرا،
‫اگه اژدها من رو نخوره،
‫مجبورتون نمی‌کنم من رو نگه دارین.
‫- خب؟ ‫- چی؟
‫خودم می‌دونم به زودی ‫به سن قانونی می‌رسم.
‫بیلی.
‫پسر شجاع، مهربون و خارق‌العاده‌ام.
‫سنت هیچ‌وقت از زندگی ‫تو خونه خودت نمی‌گذره.
‫هیچ‌وقت.
‫حالا لطفی در حقم بکن،
‫واقعا از ته قلبم می‌گم،
‫برو به خدمتشون برس، خب؟
‫خیلی دوستت دارم مامان.
‫من هم خیلی دوستت دارم.
‫شزم!
‫کمی طول می‌کشه بهش عادت کنم.
‫همگی سوار واگن جنگی بشین!
‫واگن جنگی؟
‫دارم سعی می‌کنم روحیه‌ام رو ‫تطبیق بدم.
‫نمی‌فهمی داری چه به سر این مردم میاری؟
‫می‌فهمم.
‫ولی چنین کاری عدالته.
‫هسپریدس، نگاهی به این درخت بنداز.
‫پزمرده شده. ‫اینجا طبیعی نیست.
‫ما سوگند خوردیم دنیای خودمون رو ‫عین اولش کنیم،
‫نخواستیم دنیای دیگه‌ای رو نابود کنیم.
‫بالاخره خدایی دعاهاشون رو اجابت کرده.
‫حد خودشون رو بلد نبودن،
‫واسه همین من دارم یادشون می‌دم.
‫لحن متعصبانه‌ات من رو ‫یاد هادس، عمومون، می‌اندازه.
‫نه. به کارت خاتمه می‌دم.
‫هسپریدس.
‫نه!
‫هسپریدس.
‫آن، اگه احساساتت به انسان‌ها لطیف شده،
‫شاید بهتر باشه انسان باشی.
‫یکی کمک کنه!
‫خیلی‌خب، حالا چی می‌شه؟ ‫من که نمی‌تونم...
‫کل مینوتورها رو با این ون زیر کنم.
‫آهای استیو.
‫هیولاها از چی می‌ترسن؟
‫«از سلطان موجودات وحشی.»
‫شیر رو می‌گه؟
‫تک‌شاخ رو می‌گه.
‫واقعا؟ من عاشق تک‌شاخم.
‫ولی تک‌شاخ عاشق تو نیست.
‫بچه‌ها، تک‌شاخ وجود نداره.
‫چی؟
‫- وای خـ... ‫- آخ!
‫گمون کنم اون‌قدرها ‫هم باورنکردنی نیست.
‫تک‌شاخ ترسناک‌ترین موجود دنیای خودشه.
‫بی‌رحم و سنگدله،
‫عین کره‌اسب‌های کتاب‌هاتون نیست.
‫از انسان‌ها متنفرن.
‫از چیزی خوششون نمیان؟
‫«از غارهای تاریک و آمبروزیا خوششون میاد»؟
‫آمبروزیا در حکم شهد خدایانه.
‫می‌گن عین عسل شیرینه.
‫فکری به ذهنم رسید.
‫بریم، بریم! بجنبین، بجنبین.
‫بچه‌ها، تا می‌تونین ملت رو ‫به جای امنی ببرین.
‫بچه‌ها؟
‫- بریم. ‫- بجنبی، بریم!
‫جادوگر؟
‫باهاش می‌رم.
‫فردی؟
‫آن؟
‫آن!
‫واقعا مطمئن نیستم الان ‫چطوری مادری کنم.
‫آهای! کالیسی خانم!
‫یوهو! خیلی چسبید.
‫به تو هم چسبید؟
‫ایول.
‫خیلی دوستت داریم تاندرکرک.
‫حرف نداری کاپیتان مارول.
‫- ایول، حرف نداری ولتاژ بالا خان! ‫- عه، چطوری داداش؟
‫راستش اسمم ولتاژ ماکسیممه، ‫البته اسامی دیگه‌ای هم دارم.
‫هنوز انتخاب نکردم، اینه که...
‫خیال می‌کردی شکست‌ناپذیری.
‫ولی نه‌خیر.
‫آتشش جادوییه.
‫جادو می‌تونه موجودات جادویی رو بکشه.
‫آره، آره، آره، ‫«جادو موجودات جادویی رو می‌کشه.»
‫خودم خیلی زودتر فهمیدم خانم.
‫صرفا چون تا حالا ندیده بودم ‫لباسم این شکلی بسوزه...
‫حواسم پرت شده بود.
‫ضمنا، کسی حق نداره ‫شهر من رو خراب کنه!
‫فهمیدین؟
‫خواهر خائنم رو شکست دادم.
‫خدا بود.
‫خیال کردی تو رو نابود نمی‌کنم؟
‫چوبدستیه داره همه‌اش رو جذب می‌کنه.
‫عین باتری می‌مونه.
‫درسته.
‫فرار کن!
‫فکر افتضاحیه.
‫وحشی‌گری و بی‌رحمیشون رو درک نمی‌کنین.
‫وای نه.
‫- سلام. ‫- نه.
‫چیزی نیست. بیا اینجا.
‫دارلا...
‫چیزی نیست. چه دختر خوبی.
‫- وای، مواظب باش! ‫- وای!
‫دارلا!
‫طعم رنگین‌کمون رو بچش.
‫خوشمزه است، مگه نه؟
‫طعمش خیلی شبیه آمبروزیاست.
‫چه دختر خوبی.
‫وای!
‫باز هم «اسکیتلز» لازم داریم.
‫طعم رنگین‌کمون رو بچش مادر...
‫نه، نه، نه.
‫خانم، خانم، نباید بمیری!
‫بجنبی بیلی، بجنب! ‫قدرت، قدرت، قدرت.
‫قدرت طبی. نه. ‫قدرت احیای مردگان.
‫آماده‌است؟
‫وای! خیلی‌خب! ‫یه بار دیگه. آماده است!
‫بس کن! بس کن!
‫خواهش می‌کنم بذار با خیال راحت ‫به دنیای زیرین برم.
‫وای، خانم، خانم، ‫ببین چی می‌گم، خب؟
‫نمی‌خوام کس دیگه‌ای بمیره.
‫نه خانواده‌ام، نه آنثیا، ‫نه بقیه بمیرن،
‫ما هم می‌تونیم نجاتشون بدیم.
‫منشأ کل این وقایع یه درخته، درسته؟
‫گمون کنم بدونم چطوری می‌شه...
‫درخته و اژدهائه رو با هم نابود کرد.
‫قدرت لادون خیلی زیاده پسر.
‫خب، اگه بتونم چوبدستیه رو ‫این‌قدر با آذرخش پر کنم...
‫- که کم بیاره چی؟ ‫- یعنی بمب بشه؟
‫در حد کشتن اژدها هست؟
‫توانش بیش از این حرف‌هاست.
‫در اون صورت...
‫کل محیط داخل گنبد رو نابود می‌کنی.
‫خب، پس باید لطف دیگه‌ای ‫هم در حقم بکنی.
‫بجنبین، بجنبین. ‫بجنبین.
‫پناهگاه جلوتره.
‫بجنبین.
‫قدم بزنین، ندوین. ‫پناهگاه جلوتره.
‫بجنبین، بجنبین.
‫حرکت کنین. حرکت کنین!
‫آن!
‫بجنبین. فرار کنین.
‫اون پشت رو بپا.
‫بریم، بریم، بریم!
‫برین عقب!
‫فرار کنین، فرار کنین، فرار کنین!
‫آن!
‫لادون،
‫خائنه رو بکش.
‫امکان نداره.
‫جلوش تعظیم کن!
‫از دستم رفت. فردی، از پسش برنمیام.
‫خدا بدون قدرتش چی محسوب می‌شه؟
‫قدرتمندانه‌ترین خصوصیت تو...
‫خودتی.
‫خودت بهم یاد داده بودی.
‫بکششون!
‫بوم!
‫حتما آبروت پیش بقیه اژدهایان می‌ره.
‫البته اگه واقعا اژدها باشی.
‫آخه پرواز می‌کنی، ‫نفست آتشینه،
‫ولی جنست هم چوبیه ‫که ادای غیرعادی...
‫و اگه راستش رو بخوای، ‫نقص طراحی بزرگیه.
‫فردی، آنثیا، نه!
‫آها، مجبور شدی نگاه کن!
‫وای خانم، فعلا دو بار شد.
‫تازه، این دفعه ویولن شعله‌ور هم لازمم نشد.
‫چوبدستیه رو می‌خوای؟ ‫بیا بگیرش.
‫حالا وقتشه هسپریدس.
‫وقتشه. وقتشه.
‫نه.
‫نه! نه!
‫گنبد رو باز کن.
‫تا وقتی نفسم بالا بیاد،
‫گنبده موندگار می‌مونه.
‫دیدارمون به اون دنیا خواهر.
‫بیلی!
‫- از اونجا بیا بیرون. ‫- نمی‌تونم.
‫بیلی.
‫باید این کار رو بکنم.
‫بیلی، داری چیکار می‌کنی؟
‫تو که نباید اون تو باشی.
‫چرا، باید باشم.
‫قبلا خیال می‌کردم ‫هیچ کار درستی نمی‌کنم...
‫و لایق قدرت‌هام نیستم،
‫ولی کاری از دستم برمیاد.
‫نه.
‫می‌تونم همه‌تون رو نجات بدم.
‫ولی یا باید همه بریم، یا کلا نریم!
‫آره.
‫کل خانواده‌ام زنده می‌مونن ‫و بلایی سر هیچ‌کدومشون نمیاد.
‫فردی، من هیچ‌وقت خانواده نداشتم. ‫خودت که می‌دونی.
‫تک‌تک عزیزانم ولم کردن.
‫مامانم، بابا، همه ولم کردن.
‫واسه همین وقتی شما رو پیدا کردم، ‫مجبور شدم بهتون بچسبم،
‫ولی اخیرا خیلی بهتون چسبیده بودم.
‫نه.
‫بهتر بود می‌ذاشتم به کار خودت برسی.
‫دیگه وقتشه پرواز کنی.
‫خودت چی می‌شی؟
‫من کاپیتان قدرت‌تمام کوچولوئم.
‫یادت نره‌ها.
‫الان تمومش می‌کنیم.
‫آره. تمومش می‌کنیم.
‫آفرین بیلی.
‫از پسش برمیاد. از پسش برمیایم.
‫از پسش برمیاد. از پسش برمیاد.
‫بیلی.
‫پرواز کن.
‫بیلی.
‫یالا عزیز دلم. ‫یالا، بریم تو کارش!
‫نه!
‫وای!
‫آخ.
‫شزم!
‫بیلی.
‫بالاخره...
‫واقعا خدا شدی.
‫موفق شد.
‫باید بریم.
‫بیلی؟
‫بیلی!
‫بیلی، کجایی؟
‫بیلی!
‫بیلی؟
‫بیلی! بیلی.
‫بیلی!
‫بیدار شو پسر. موفق شدی.
‫خیلی‌خب. باید بیدار شی دیگه.
‫الان وقتشه که بیدار بشی،
‫چشمت رو باز کنی، بخندی...
‫و باید بگی خوب دستم انداختی، ‫آخه واقعا خوب دستم انداختی.
‫پسر. دیگه شوخی بسه پسر.
‫بیلی!
‫بیلی. بیلی، بیدار شو دیگه.
‫فردی.
‫چیکار کردی؟
‫بیدار شو بیلی.
‫- بیلی؟ ‫- همین‌جاست!
‫بیلی.
‫ای بی‌شعور!
‫ما عضو یه گروهیم! ‫عضو یه گروهیم!
‫وای بیلی.
‫بیلی.
‫وای عزیز دلم. نه.
‫قهرمان بود.
‫هم قهرمان بود، هم خدا بود.
‫باید عین قهرمانان ‫و خدایان به خاک سپرده بشه.
‫بیا رفیق.
‫این زمین اصلا احیا می‌شه؟
‫جادوی چوبدستیه ته کشیده.
‫فقط جرقه یه خدا می‌تونه ‫قدرتش رو احیا کنه،
‫ولی خدایی باقی نمونده.
‫یکی باقی مونده.
‫چی؟
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و پیج اینستاگرام ما : .:: @ZedMoviecom ::. .:: @MiraMovieSite ::.
‫وای.
‫زامبیه!
‫بچه‌ها!
‫یعنی چی؟
‫خاکم کرده بودین؟
‫دو دقیقه‌ای خاکم کردین؟
‫وای بیلی!
‫سلام.
‫وای پسر. دلم براتون تنگ شده بود بچه‌ها.
‫سلام. سلام.
‫وای خدایا. سلام.
‫چرا کسی نگفته بود...
‫سلام. ببخشید، ببخشید، ‫ندیـ...
‫ندیده بودمتون، ‫داشتم، اِم...
‫اون موقع مرده بودم.
‫خب، اِم...
‫نامه پرنده‌ایم به دستتون رسیده بود؟
‫آها، اِم...
‫گمون کنم یه چیزی اینجاست...
‫اینجا...
‫کجاست... آها.
‫چی؟
‫عنکبوت بود.
‫ببخشید، خیلی چندشه.
‫خیلی هم خجالت‌آوره.
‫آره، خجالت‌آوره.
‫ولی کارت شگفت‌انگیز بود.
‫فداکاریت شگفت‌انگیز بود.
‫این دنیا رو مجددا احیا کردی.
‫شاید خدایان و انسان‌ها این دفعه...
‫یاد بگیرن در صلح زندگی کنن.
‫آره.
‫قدرت زئوس رو عاقلانه به کار بگیر.
‫به سلامت بیلی بتسون.
‫راستی، ببین، ‫صرفا چون قدرت پدرت...
‫تو جسم منه،
‫دلیل نمی‌شه واقعا فامیل باشیم، متوجهی؟
‫من هم پنج ماه دیگه...
‫هجده ساله می‌شم، خلاصه...
‫به فکر نجات دنیا باش بچه.
‫باشه، راستش، خیلی... ‫باشه، ایول.
‫می‌بینمت.
‫چرا پسرهامون عاشق زنان پیرتر می‌شن؟
‫بچه‌ها.
‫کی می‌خواد قدرتش رو پس بگیره؟
‫می‌تونیم قدرتشون رو پس بدیم، مگه نه؟
‫- آره. ‫- باشه. خیلی‌خب، خوبه.
‫خوبه، خوبه، خوبه.
‫ترجیح می‌دم خونه‌مون سالم بشه.
‫می‌شه سالمش کنیم؟
‫- شام حاضره! ‫- اومدم.
‫آخی. ممنون که واسه شماره‌دوزیمون ‫احترام قائل می‌شین.
‫[منزل خانواده شزم]
‫آنثیا.
‫هنوز تصمیم نگرفتی می‌خوای...
‫دنیای خدایانتون رو چیکار کنی؟
‫خب، راستش، فعلا تا بهبود پیدا کنه، ‫مدتی به خودم مرخصی دادم.
‫مدتی پیش مردم عادی می‌مونم.
‫مقداری با دنیاتون آشنا بشم...
‫و ببینم چطور می‌شه ‫از همدیگه درس بگیریم.
‫اولین نشانه خرد همینه:
‫آدم باید اعتراف کنه همیشه ‫می‌شه بیشتر یاد گرفت.
‫دارم کم‌کم قبول می‌کنم.
‫من جواب می‌دم.
‫وای.
‫اِم، بچه‌ها؟
‫بچه‌ها!
‫جادوگره.
‫- وای خدایا! ‫- امکان نداره!
‫- ایول. ‫- آقا رو باش!
‫آقا رو باش، چه خوش‌تیپه.
‫خیلی خفن شدی، جریان چیه؟
‫- ظاهرت حرف نداره. ‫- خیلی خوش‌تیپ شدی!
‫خب، داشتم رد می‌شدم...
‫و صرفا می‌خواستم قبل از رفتن،
‫ازتون سپاس‌گزاری کنم.
‫شرمنده. زنگمون خرابه. ‫راستش، همه‌چیزمون خرابه.
‫همه‌چیزتون خراب نیست.
‫داشتی رد می‌شدی؟
‫خیلی‌خب. ‫اومده بودم دنبال چوبدستی.
‫شاید بهتر باشه فعلا دست خودم باشه.
‫ضمنا، می‌خواستم قبل از تبدیل شدن...
‫به خاکستر، چهره همه‌تون رو ‫واسه آخرین بار ببینم.
‫- وایستا ببینم، چی؟ ‫- نه!
‫دارم شوخی می‌کنم. ‫«اوبر» منتظرمه.
‫راستی...
‫خیلی وقته که من تو سنگ‌ها ‫و زندان‌ها اسیر بودم.
‫وقتشه دنیا رو ببینم.
‫تماشای اوج گرفتن همه‌تون...
‫موهبت و مایه افتخارم بود.
‫راستش، جادوگر بدی نیستی‌ها.
‫ممنون جف.
‫اصلا بس نمی‌کنه.
‫راستی،
‫اسم ابرقهرمانی من چیه؟
‫اسمت...
‫شزمه.
‫- معلومه دیگه. ‫- آره.
‫هنوز هم به نظرم ‫می‌تونیم شکستش بدیم.
‫«سکانس پس از تیتراژ رو از دست ندین.»
‫پام درد می‌کنه. ‫چقدر دیگه مونده؟
‫تقریبا ده ثانیه کمتر...
‫از آخرین باری که ازم پرسیدی مونده.
‫عذر می‌خوام، آخه حس می‌کنم...
‫می‌تونستیم کمی نزدیک‌تر پارک کنیم.
‫خبر نداره داریم میایم،
‫من هم نمی‌خواستم بترسونمش.
‫«بترسونیمش.» ‫طرف ابرقهرمانه، گوزن که نیست.
‫خیلی‌خب، بیا بریم.
‫بعدش می‌تونی به والر بگی ‫با این که...
‫از نظر خودش ممکن بود ‫عضو خوبی واسه گروهمون باشه،
‫اصلا باهاش آشنا نشدیم،
‫آخه تو کفش مناسب قدم زدن نپوشیده بودی.
‫خیلی‌خب، اولا، چکمه پوشیدم،
‫نامناسب هم نیست، جدیده.
‫- ولی هنوز فرصت نبوده جا باز کنه. ‫- خفه شو.
‫والر گفت طرف خیلی قدرتمنده،
‫ولی مقداری نابالغه.
‫وای، چه عالی.
‫یوهو!
‫- بیلی بتسون. ‫- بله؟
‫یعنی نه.
‫به عمرم اسم چنین شخصی رو نشنیدم.
‫نمی‌دونم با کی کار دارین.
‫ولی ترجیح می‌دم باهاش آشنا بشم،
‫آخه ظاهرا آدم خیلی باحال و بامزه‌ایه.
‫بااستعداد هم هست. ‫خیلی هم خوش‌تیپه،
‫ولی ترسناک جلوه می‌کنه.
‫چرا چرت و پرت می‌گی؟
‫آروم باش. ما می‌شناسیمت.
‫- از کجا؟ ‫- نگران اونش نباش.
‫شما کی هستین؟
‫نگران اونش هم نباش.
‫ببین، ما شاهد توانایی‌هات بودیم.
‫الان هم اومدیم بهت پیشنهادی بدیم.
‫نظرت چیه که عضو...
‫- گروه «جامعه...» ‫- آره!
‫معلومه که آره!
‫وای خدا جون! ‫چند وقته خوابش رو می‌بینم.
‫خب، دقیقا این شکلی نبود.
‫آخه معمولا واندر وومن رو...
‫تو خوابم می‌بینم، ولی...
‫- ایشه. ‫- ها؟
‫خب، چه راحت بود.
‫به «جامعه عدالت» خوش اومدی.
‫ایول! چه باحـ... وایستین ببینم، چی؟
‫«جامعه عدالت»؟
‫با «لیگ عدالت» فرق می‌کنه؟
‫آره. «جامعه عدالت»...
‫با «لیگ عدالت» فرق می‌کنه،
‫آخه کلمات با هم فرق می‌کنن.
‫من فقط می‌خوام تو گروه واندر وومن باشم.
‫- گروه خودتونه دیگه، نه؟ ‫- نه.
‫واسه چی این‌قدر شیفته واندر وومنی پسر؟
‫شوخی می‌کنه دیگه، نه؟
‫- نه؟ ‫- خیلی‌خب. من رفتم.
‫من به خاطر کفشم همین‌جا می‌مونم.
‫می‌شه بیای دنبالم؟
‫راستی، انتقاد سازنده‌ای بکنم.
‫آدم خیلی گیج می‌شه...
‫که دو گروه ابرقهرمانی مجزا هستن،
‫هیچ ربطی به هم ندارن،
‫ولی تو اسم جفتشون «عدالت» هست، متوجهین؟
‫مثلا اصلا به ذهنتون خطور نکرده ‫اسمتون رو عوض کنین؟
‫آخه کافیه تو سایت «تساروس» ‫جست‌وجو کنین...
‫و کلی گزینه براتون میاره.
‫مثلا «جامعه اقتدار»، ها؟
‫اِم، اِم، «جامعه رمزی». ‫خیلی مسخره است.
‫این‌ها عبارات قانونی‌ان.
‫«جامعه انتقامجو.»
‫نمی‌دونم چرا از این یکی خوشم اومد.
‫«همچنان سکانس پس از تیتراژ رو از دست ندین.»
‫خب، خب، سلام دکتر. ‫دوباره همدیگه رو دیدیم.
‫کدوم گوری بودی؟
‫دکتر، اگه آدم بخواد ‫نقشه بی‌نقصی پیاده‌سازی کنه،
‫باید صبور باشه.
‫منظورت چیه؟
‫دو سال گذشته‌ها!
‫آره. ولی مگه زمان چیزی ‫بیش از حقه ذهنیه؟
‫اندازه‌گیری بی‌معناییه.
‫ببین. من پنجاه و هفت ساله‌ام.
‫تو جعبه‌ای بتنی گیر افتادم ‫و اطرافم مشتی روانی‌ان...
‫و منتظرن کرمی نقشه محوی رو...
‫خودم هیچ خبری ازش ندارم، ‫عملی کنه؟
‫خیلی طول می‌کشه من جابه‌جا بشم، خب؟
‫نه پا دارم، نه بال دارم،
‫فقط بی‌پایان می‌خزم.
‫ولی به زودی شرایط عوض می‌شه.
‫همه‌چی رو بهم بگو.
‫فقط کافیه یه کار دیگه هم بکنم.
‫چی؟ نه!
‫وای، امان از دستت!
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و پیج اینستاگرام ما : .:: @ZedMoviecom ::. .:: @MiraMovieSite ::.