‫آنچه گذشت...
‫از وقتی خوابت برد...
‫و چشمت کلا سفید شد، ‫فرق کردی.
‫فقط یادمه به عمرم...
‫اون‌قدر نترسیده بودم.
‫واقعا باید یه‌کم استراحت کنی.
‫بوید گفت خوابیدن دیگه عیبی نداره.
‫مشکلم اون نیست. مشـ...
‫حس می‌کنم یه چیزی ‫تحت نظرم داره.
‫کمکم کن.
‫تو... ‫تو پدر ویکتوری.
‫میراندا اسمش رو ‫درخت بطری گذاشته بود.
‫نسخه اصلیش تو پارک ‫چندتا شهر اون‌ورتره.
‫باید همین الان من رو ببری اونجا.
‫آخ!
‫اینجا کجاست؟
‫وسط جاده یه درخت افتاده.
‫مسیرمون رو عوض می‌کنیم!
‫- دور می‌زنیمش! ‫- باید به حرفم گوش کنین.
‫اینجا وایستادن تو تاریکی خطرناکه.
‫موجوداتی تو این شهر هستن ‫که اذیتمون می‌کنن.
‫- جیم! ‫- تابیتا.
‫خواهش می‌کنم کمکمون کنین!
‫- یه جعبه ابزار تو اتوبوس هست. ‫- من می‌رم.
‫سوئیچ رو پیدا نمی‌کنم!
‫دنبال این می‌گردی؟
‫ولی رندال پیش ما می‌مونه.
‫این دیگه چه وضعشه؟
‫- چی بود؟ ‫- نیکی تیر خورده!
‫خون‌ریزی داخلی داره. ‫نیکی، طاقت بیار.
‫انگار خیلی بهتری.
‫بیشتر غذا می‌خوری؟
‫آره.
‫بالاخره یه چیزی پیدا کردم ‫که بالا نمیارمش.
‫دانا؟
‫چرا این‌جوری می‌شه؟
‫چرا بس نمی‌کنن؟
دانلود فیلم و سریال با زیرنویس چسبیده ..:: MiraMovie.Top ::.. ..:: MyZed.Top ::..
‫همگی برین کنار.
‫برین کنار! ‫راه رو باز کنین!
‫چندتا حوله تمیز لازم داریم!
‫خیلی‌خب. باید این رو تکون بدیم.
‫خیلی‌خب، خیلی‌خب. ‫برین کنار. برین کنار.
‫خیلی‌خب. بخوابونش.
‫زود باشین!
‫- خواهش می‌کنم. خواهش می‌کنم! ‫- چی شد؟
‫- براش آب بیارین. ‫- ای خدا.
‫بگو چی لازم داری.
‫آروم باش.
‫بده من.
‫اِم، اِم، یه چیزی لازم دارم ‫که صورتش رو تمیز کنم و بخیه بزنم،
‫- باز هم حوله لازم دارم! ‫- چرا باید چنین کاری بکنن؟
‫بوید؟
‫عه، عه، عه، عه. ‫خیلی‌خب. باشه.
‫نه، نه. بس کن! خیلی‌خب. ‫نه، نه، نه. عه. چیزی نیست.
‫بس کن. آروم باش. ‫آروم باش. آروم باش.
‫نه، نه، نه. ‫بلایی سر خودت میاری.
‫آروم باش.
‫تقصیر تو بود. من رو اون بیرون ‫ول کردی بی‌شرف.
‫من رو اون بیرون ول کردی بی‌شرف!
‫تقصیر تو بود. ‫ولم کردی بی‌شرف!
‫«منشأ» ‫«فصل سوم، قسمت پنجم: روز روشن»
‫♪ وقتی پسرکی کم سن و سال بودم، ♪
‫♪ از پدرم پرسیدم: ♪
‫♪ «من چه‌کاره می‌شم؟» ♪
‫♪ «خوش‌تیپ می‌شم؟» ♪
‫♪ «ثروتمند می‌شم؟» ♪
‫♪ اون هم بهم گفت: ♪
‫♪ «که سرا، سرا» ♪
‫♪ «هرچی بشه، همون می‌شه» ♪
‫♪ «ما نمی‌تونیم آینده رو ببینیم» ♪
‫♪ که سرا، سرا ♪
‫♪ هرچی بشه، همون می‌شه ♪
‫♪ حالا خودم ♪ ‫♪ بچه‌دار شدم ♪
‫♪ از پدرشون می‌پرسن: ♪
‫♪ «من چه‌کاره می‌شم؟» ♪
‫♪ «خوشگل می‌شم؟» ♪
‫♪ «ثروتمند می‌شم؟» ♪
‫♪ من هم مهرآمیز بهشون می‌گم: ♪
‫♪ که سرا، سرا ♪
‫♪ هرچی بشه، همون می‌شه ♪
‫♪ ما نمی‌تونیم آینده رو ببینیم ♪
‫♪ که سرا، سرا ♪
‫♪ هرچی بشه، همون می‌شه ♪
‫♪ که سرا، سرا ♪
‫سلام، چی شد؟
‫اون دیگه از کدوم گوری اومده؟
‫- خیلی‌خب. آروم باش. ‫- شب پرماجرایی بود. بیاین.
‫- همه خوبن؟ ‫- آره.
‫کریستی! وای خدایا!
‫- چیزیم نیست. ‫- ای خدا.
‫خیلی‌خب. ممکن بود ‫خیلی بدتر بشه.
‫بیا. ‫بیا ببرمت تو.
‫- باشه. ‫- آخ، آخ.
‫- مواظب باش. ‫- بیا.
‫- من می‌برمش. ‫- باشه.
‫غذا کجاست؟
‫دیل و بقیه دارن می‌برن تو انبار.
‫دیشب چه خبر بود؟
‫بوید.
‫تابیتا برگشته.
‫چی؟
‫سوار آمبولانسه وارد شهر شد.
‫چه‌جوری؟
‫وارد یکی از اون درخت‌های عجیب و غریب ‫تو جنگل شد.
‫گفت به یه برج فانوس بردش.
‫امروز بعدازظهر تو غذاخوری جلسه داریم.
‫- آهای! ‫- عیبی نداره.
‫بذار بره.
‫بریم. خیلی‌خب.
‫خیلی‌خب.
‫گمون نکنم زیاد بهت بیاد.
‫بهم گفتن می‌تونم ‫این‌ها رو بگردم.
‫معلومه. ‫اموال ما اموال توئه.
‫مرسی.
‫اِم، چند نفر رو فرستادم ‫دنبال ویکتور بگردن.
‫شهر بزرگی نیست.
‫اگه می‌دونستم قراره ببینمش، لـ...
‫لباس بهتری می‌پوشیدم.
‫می‌دونی چیه؟
‫طبقه بالا یه کمدی هست ‫که لباس‌های خوب رو توش نگه می‌داریم.
‫چطوره بریم به سر و وضعت برسیم؟
‫خیلی ممنون می‌شم.
‫خیلی‌خب. بیا بریم.
‫بیا.
‫این بالاست.
‫مگه نگفتی جسپر تو تونل‌هاست؟
‫هست. ‫تجهیزات لازم داریم.
‫نباید بدون تجهیزات وارد تونل‌ها بشیم.
‫چه تجهیزاتی؟
‫باید مطمئن باشیم گم نمی‌شیم.
‫چی شده؟
‫دیشب... ‫شب بدی بود.
‫من بیرون منتظر می‌مونم.
‫سلام ویکتور.
‫کی مرده؟
‫اِم... نیکی.
‫آها.
‫رندال هم بدجوری مجروح شده.
‫الان درمانگاهه.
‫باید چندتا چیز از اتاقم بردارم.
‫اِم، ببین ویکتور.
‫بیا. بیا. ‫بیا. باهام بیا.
‫بیا. اِم...
‫دیشب اتفاق دیگه‌ای هم افتاد.
‫چی شد؟
‫- تابیتا برگشت. ‫- واقعا؟
‫یکی دیگه هم همراهش بود.
‫ویکتور، بابات اینجاست.
‫- امکان نداره. بـ... ‫- طبقه بالاست.
‫- نه. ‫- ببین، ببین.
‫می‌دونم هضمش خیلی دشواره.
‫- نه. نه. نه. ‫- ویکتور.
‫نه. نه. نه.
‫- ویکتور! ‫- نه!
‫چه زود اومدی. ‫برداشـ... عه.
‫ویکتور! ‫کجا می‌ری؟
‫ویکتور، می‌شه بهم بگی چی شده؟
‫مگه نگفتی می‌خوایم بریم دنبال جسپر؟
‫آهای، وایستا!
‫این کارت نامردیه.
‫خودت اومدی خونه من،
‫مجبورم کردی تو اون قلعه بشینم، ‫ولی الان...
‫دانا گفت بابام اینجاست.
‫چی؟ چه‌جوری؟
‫مهم نیست. ‫بهتره بری خونه.
‫اِم، بعدا می‌ریم دنبال جسپر.
‫خب، چه حسی داشتی؟
‫اِم، تـ...
‫راستش، ترسناک بود ‫که تو بیمارستان به هوش اومدم...
‫و نمی‌دونستم واقعیه ‫با هنوز دارم خواب می‌بینم.
‫یعنی واقعا با مامان‌بزرگ صحبت کردی؟
‫صحبت کردم.
‫اصلا... اصلا نمی‌فهمم.
‫چه‌جوری از یه برج فانوس تو جنگل...
‫به بیمارستانی تو مین رفتی؟
‫عزیزم، نمی... ‫نمی‌دونم.
‫کاش می‌تونستم توضیح بدم.
‫همین مهمه که برگشته...
‫و همه‌مون پیش همیم.
‫سلام!
‫- باید باهات صحبت کنم. ‫- عه. جلو نیا.
‫نه، نه، نه. نه.
‫جیم، عیبی نداره. ‫عیبی نداره.
‫خواهش می‌کنم.
‫بوید گفت...
‫بوید گفت وارد درخت شدی؟
‫اسمشون درخت راه‌دوره.
‫چندتاشون تو جنگل هستن،
‫ولی این یکی بطری داره.
‫برج فانوس.
‫همون برج فانوسی بود ‫که میراندا دنبالش می‌گشت؟
‫خب، حتما همونه دیگه.
‫می‌تونی بدون درخته برگردی اونجا؟
‫نمی‌دونم. ‫نمی... نمی‌دونم.
‫خیلی‌خب. پس باید بریم دم درخته.
‫خیلی‌خب. وایستا ببینم.
‫تازه برگشته، اون‌وقت تو می‌خوای چیکار کنی؟
‫نمی‌گم دوباره واردش بشیم، ‫ولی باید ببینمش.
‫من اونجا رفتم، خب؟
‫وقتی برنگشت، اول از همه ‫همون‌جا رو گشتم.
‫هیچ... ‫هیچ چیز جالبی نداره.
‫آها. به جز همون درخت جادویی دیگه؟
‫اِم...
‫خیلی‌خب. بطری داره. ‫بطری‌هاش چه‌جوری‌ان؟
‫المان خاصی نداشتن؟
‫چندتاشون رو برداشتم.
‫چند تکه کاغذ توشون بود ‫که اعدادی روشون نوشته بودن.
‫وای خدایا. یعنی به نظرت مهم نبود؟
‫به نظرم این شهر استاد...
‫خراب کردن ذهنمونه.
‫وایستا ببینم. نه. ‫این یکی فرق می‌کنه.
‫حتما فرق می‌کنه.
‫ببین. می‌فهمم این شهر ‫کلا می‌رینه تو مغز آدم، ولی...
‫ببخشید بی‌ادبی کردم.
‫ولی تابیتا رفته خونه، خب؟
‫این که حقه نیست. ‫این که خواب نیست!
‫واقعیه، چه به جواب رسیده باشین...
‫چه نرسیده باشین، ‫کل مردم شهر میان...
‫در خونه‌تون رو می‌کوبن و جواب می‌خوان. ‫من رو ببرین دم درخته.
‫ببینیم به جوابی می‌رسیم یا نه.
‫به بوید گفتم تو اون جلسه عمومی ‫شرکت می‌کنم.
‫ای بابا، ریدم تو جلسه عمومی! ‫ببخشید.
‫اِم، خیلی‌خب. ببینین.
‫چیزی به جلسه عمومی حل نمی‌شه،
‫ولی حداقل اگه بریم دم درخته،
‫شروع خوبیه.
‫مجبور شدیم یه سری از مواد غذایی رو ‫تو اون اقامتگاه بذاریم.
‫احتمالا باید قبل از بارش بعدی برف...
‫یه گروه دیگه اعزام کنیم.
‫آره. یه کاریش می‌کنیم.
‫بوید، یه چیزی اونجا هست...
‫که فرق می‌کنه.
‫هر دو دفعه صداش رو شنیدیم،
‫شب‌ها بیرون کلبه‌ها راه می‌ره.
‫خیلی‌خب.
‫اگه فقط راه می‌ره،
‫فعلا باید نگران چیزهای مهم‌تری باشیم.
‫بلایی که سر رندال آوردن...
‫چرا زنده گذاشتنش؟ ‫چرا نکشتنش؟
‫گمون کنم می‌خوان ببینیمش.
‫می‌خوان وقتی آفتاب درمیاد،
‫یادمون باشه شب چی می‌شه.
‫یکی از دلایل حفظ سلامت روان مردم اینجا...
‫همینه که می‌تونیم در طول روز...
‫وانمود کنیم در امانیم.
‫وقتی رندال با اون وضع بینمون باشه،
‫دیگه نمی‌تونیم وانمود کنیم.
‫گلوله رو در آوردم، ‫حالش وخیم نبود.
‫خوب شده بود،
‫ولی یهو دیگه خوب نبود.
‫ای خدا.
‫ببخشید.
‫خواهش.
‫خیلی‌خب.
‫ای خدا. معجزه است ‫که اصلا نشکسته.
‫- ماری. ‫- احتمالا رباطت آسیب دیده باشه.
‫باید بالا باشه. ‫یه بالش دیگه برات میارم.
‫ماری، خواهش می‌کنم یه لحظه بس کن.
‫ببین، دیشب خیلی سخت بود...
‫و تقصیر تو نبود، خب؟
‫آره، خب... ‫این‌ها رو به نیکی بگو.
‫دارم به خودت می‌گم.
‫ببین. حالت رو درک می‌کنم. فقط...
‫نمی... ‫نمی‌خوام تو...
‫چی؟
‫اگه خیال می‌کنی ‫قراره دوباره مصرف کنم...
‫و باز مرفین بدزدم...
‫- من... من که چنین حرفی نزدم. ‫- خب، لازم نبود بزنی.
‫ببین. بیا اینجا.
‫بیا اینجا.
‫ببین، الان تو بیمار منی.
‫می‌شه لطفا این‌قدر ‫نگران من نباشی...
‫و بذاری من نگران تو باشم؟
‫می‌شه جفتمون نگران همدیگه باشیم؟
‫باید برم.
‫- وایستا. ‫- یه‌کم استراحت کن، خب؟
‫- نه. بوید... ‫- فقط می‌خوام کمک کنم.
‫درک می‌کنم. ‫بوید، اگه اینجا باشی...
‫صرفا شرایط رو بدتر می‌کنی.
‫شرمنده‌ام.
‫نه. راست می‌گی.
‫ببین، مردم شهر بهت نیاز دارن.
‫باید تو جلسه شرکت کنی... ‫جفتتون باید شرکت کنین.
‫طاقت مردم هم حدی داره،
‫الان که تابیتا برگشته...
‫و واقعا رفته بود خونه...
‫- من باید... ‫- باشه.
‫آروم باش رندال. چیزی نیست.
‫دستم رو فشار بده. ‫الان معاینه‌ات می‌کنم.
‫- خیلی‌خب. ‫- باشه.
‫آره. ‫چیزیت نیست.
‫اکثر اوقات...
‫اینجا می‌مونه.
‫وای.
‫اِم، یه‌کم...
‫یه‌کم با اتاقش تو خونه خودمون ‫فرق می‌کنه.
‫طی چند سال اول،
‫هر بار که پیشرفتی حاصل می‌شد،
‫جرقه امید اندکی داشتم...
‫که شاید... شاید...
‫همه‌شون رو ببینم...
‫میراندا، الوییز، ویکتور.
‫اون‌ها هم لبخند بزنن ‫و بخندن.
‫همه‌مون بابت اون جدایی وحشتناک ‫گریه کنیم.
‫بعدش...
‫بدترین بخشش همون بود...
‫همون امید اندک بود.
‫طاقت اون اندک امید رو نداشتم.
‫سال به سال که می‌گذشت،
‫تونستم راحت‌تر به خودم بگم مرده‌ان.
‫از دنیا رفتن.
‫در نتیجه، همین کار رو کردم.
‫اون همه مدت، پسرک من ‫اینجا تک و تنها بود.
‫چه‌جور مردی بی‌خیال خانواده‌اش می‌شه؟
‫معلومه چرا نمی‌خواد باهام حرف بزنه.
‫یه‌کم بهش زمان بده.
‫راضی می‌شه.
‫شرمنده مزاحم شدم،
‫ولی همه‌مون داریم می‌ریم جلسه.
‫الان میام.
‫جلسه؟
‫مردم راجع به اتفاقات اخیر و تابیتا...
‫کلی سوال دارن.
‫منطقیه.
‫می‌شه گفت خروجش از اینجا ‫اتفاق خیلی مهمی بود.
‫زود باشین.
‫زود باشین!
‫خیلی‌خب، همگی بشینین.
‫- سلام، بفرمایین تو. ‫- اینجا بشینین. بیای.
‫همه بگیرن بشینن.
‫خیلی‌خب دوستان. ‫خیلی‌خب. خیلی‌خب.
‫خیلی‌خب. ببینین.
‫درک می‌کنم که همه‌تون جواب می‌خواین، خب؟
‫من هم می‌خوام، خب؟
‫ولی حقیقت از این قراره...
‫که هیچ‌کدوم این اتفاقات ‫توضیح ساده‌ای ندارن، خب؟
‫- هیچی نیست که... ‫- تابیتا کدوم گوریه؟
‫آره. آره.
‫داره میاد، خب؟
‫فقط سعی کنین یادتون باشه ‫که کلی سختی کشیده.
‫احترامت واجبه بوید، ولی همه‌مون ‫کلی سختی کشیدیم.
‫آفرین.
‫- درک می‌کنم. ‫- مطـ... مطمئنی؟
‫آخه من حس می‌کنم ‫اگه ذره‌ای درک می‌کردی،
‫الان تابیتا داشت جای تو حرف می‌زد.
‫آره.
‫ببین. همه‌تون دندون رو جگر بذارین.
‫راستی، چرا سوار آمبولانس بودین؟
‫خب، تصادف کرده بودیم.
‫داشتم تابیتا رو به پارکی نزدیک...
‫تابیتا اومد.
‫چی بگم؟
‫کافیه راستش رو بگی.
‫- مرسی که اومدین. ‫- خواهش.
‫خواهش.
‫واقعا وارد یه درخت شدی؟
‫ای بابا، بذار صحبت کنه دیگه.
‫عیبی نداره. اِم، وارد شدم. آره.
‫اِم...
‫گمون کنم بعضی‌هاتون می‌دونین،
‫ولی یه سری درخت تو جنگل هست...
‫که با باقی درخت‌ها فرق می‌کنن.
‫سلام. جلسه عمومی شروع شده‌ها.
‫آره. فقط باید یه چیزی بردارم.
‫کسی نیست؟
‫چرا من رو آوردی اینجا؟
‫چون می‌خواستم ببینی...
‫اگه آدم ارتفاع بگیره،
‫حتی کابوس هم شکل رویا می‌شه.
‫کسی اینجاست؟
‫سلام الجین.
‫وای خـ... ‫چه مرگته؟
‫خیلی شرمنده‌ام. خـ... ‫خیال کردم...
‫- وای خدایا. ‫- ببخشید.
‫حالت خوبه؟
‫نه. نه راستش. اِم...
‫- ببخشید. ‫- اِم، نه. وایستا.
‫اگه سرت شلوغ نیست،
‫بدم نمیاد همنشین داشته باشم.
‫چرا که نه؟
‫ویکتور؟ ‫چیکار می‌کنی؟
‫اینجا سرده.
‫هیچ‌وقت نقاشیش رو نکشیدم.
‫چی؟
‫وقتی اینجا تنها بودم، ‫هیچ‌وقت...
‫همیشه هرچی می‌دیدم رو می‌کشیدم،
‫آخه می‌دونستم با نقاشی ‫به یادشون میارم،
‫ولی هیچ‌وقت... ‫هیچ‌وقت نقاشی...
‫وقایع قبلش رو نکشیدم.
‫الان دیگه به خودم می‌گفتم ‫همه‌اش خواب بود و...
‫و بابام...
‫ویکتور...
‫این‌ها اصلا مهم نیست.
‫الان اینجاست.
‫پدرت یه‌جوری اومده اینجا...
‫و تو شهر منتظرته.
‫نه. نه. منتظر پسرکیه...
‫که خیلی وقت پیش ‫سوار ماشین شد و رفت.
‫وقتی من رو ببینه...
‫با خودش چه فکری می‌کنه؟
‫نمی‌دونم.
‫می‌دونم باید بهت بگم چیزی نمی‌شه...
‫و در هر صورت خیلی دوستت داره؛
‫ولی نمی‌دونم واقعا این‌جوریه یا نه.
‫اصلا این کارها رو بلد نیستی.
‫ببخشید.
‫من زیاد نمی‌شناسمت،
‫ولی ظاهرا آدم خیلی خوبی هستی...
‫و چنین خصوصیتی اینجا مایه افتخاره.
‫حاضرم به هر دری بزنم که دوباره ‫حس کنم آدم خوبی‌ام.
‫شاید...
‫شاید فقط خودت نمی‌ترسی.
‫شاید اون هم می‌ترسه ‫همون بابایی...
‫که اون پسرک یادش میاد نباشه.
‫یعنی حتی وقتی بیداری...
‫هم خانمه که کیمونو پوشیده رو می‌بینی؟
‫الان می‌بینم. آره.
‫خب، می‌خواد بلایی سرت بیاره؟
‫اولش خیال می‌کردم ‫می‌خواد بیاره،
‫ولی دیشب که دیدمش،
‫ازم خواست کمکش کنم.
‫که چیکار کنه؟
‫نمی‌دونم.
‫احتمالا اگه مامان‌بزرگم بود، بهم می‌گفت...
‫فرشته بوده.
‫«یادت باشه، بی‌دلیل نیست ‫که وقتی فرشته‌ها...»
‫«کسی رو می‌بینن، می‌گن نترسین.»
‫«حتی جبرئیل هم ظاهر ترسناکی داشت.»
‫عجب.
‫عجب کلاس «کتاب مقدس»ـی گذاشتی.
‫می‌خوای یه چیز تخمی بهت بگم؟
‫اون خانم ترسناک کیمونو پوش رو...
‫به صدای تو سرم ترجیح می‌دم.
‫چه صداییه؟
‫اکثر اوقات جیغ می‌کشه؛
‫ولی فقط...
‫فقط نمی‌شنوم. ‫انگار...
‫انگار حسش هم می‌کنم.
‫فقط با این ساکت می‌شه.
‫به والدینت چیزی نگفتی؟
‫می‌خوان چیکار کنن؟
‫الان با بقیه تو غذاخوری ‫دارن حرف می‌زنن تا ببینن...
‫اینکه مامانم تونست از اینجا ‫بیرون بره به چه معنیه.
‫به نظر خودت معنیش چیه؟
‫راستش به نظرم هیچ معنی خاصی نداره.
‫به نظرم هدف از وجود این شهر...
‫اینه که ما رو عذاب بده.
‫شاید واسه همین گذاشتن بره.
‫یعنی چی؟
‫تا با امید دادن ما رو عذاب بدن.
‫به نظرم هیچ‌وقت نمی‌ذاره بریم.
‫وقتی چت می‌کنی افسرده می‌شی‌ها.
‫ببخشید.
‫چشم روی هم گذاشتم،
‫آم، آمبولانس متوقف شده بود.
‫راننده گفت یه درخت وسط خیابونه،
‫بعدش هم که خودتون شاهد بودین.
‫بیا تو.
‫وقتی بیرون بودی...
‫با کسی حرف نزدی؟
‫به پلیس یا کس دیگه‌ای ‫در مورد اینجا نگفتی؟
‫- آره. ‫- عه، واقعا می‌خواستم بگم.
‫وای. شوخیت گرفته؟
‫- بفهم چی می‌گی‌ها. ‫- ولم کن.
‫- باورم نمی‌شه. ‫- آم، آخه متوجه نیستین.
‫اگه می‌گفتم هم باور نمی‌کردن.
‫تابیتا، تو که مطمئن نیستی.
‫ببینید، با کمال احترام، ‫وقتی اومد برام تعریف کرد،
‫فکر می‌کردم دیوانه شده باشه.
‫ولی شما باور کردین. ‫در نهایت حرفش رو باور کردین.
‫از حق نگذریم شرایط من...
‫تا حدی با یک فرد معمولی فرق داره.
‫ببینید، وقتی داشت التماسمون می‌کرد...
‫که دور بزنیم و برگردیم، ‫من خودم توی آمبولانس بودم،
‫فکر می‌کردیم رفتار هیستریکه.
‫اصلا این رو چرا آوردین؟
‫- همین خانم دیشب یکی رو کشت. ‫- آره.
‫- خیلی‌خب، عه، عه! ‫- بی‌خیال.
‫گوش کنین. ‫اون حادثه اتفاقی بود.
‫- اتفاقی بود؟ ‫- آره دیگه...
‫هر کسی که جنابعالی و ملکه زنبور ‫باهاش حال نکنید،
‫هر اشتباهی بکنه اتفاقی بوده.
‫ببخشید این‌طوری می‌گم، ‫ولی تو فرصتی داشتی...
‫که هیچ‌کدوم ما تا حالا نداشتیم، ‫همون هم خراب کردی.
‫- آره. ‫- عجب.
‫- ببخشید. ‫- ما که دست روی دست گذاشتیم.
‫خود شما بودی دقیقا ‫چیکار می‌کردی؟ ها؟
‫شما بودین چیکار می‌کردین؟
‫- آروم. ‫- من که حداقل...
‫نمی‌رفتم تو پارک قدم بزنم.
‫- آره، حداقل یه کاری می‌کردیم. ‫- اشتباه فهمیدین.
‫- من که نرفته بودم قدم بزنم. ‫- تو اون بیرون...
‫بین آدم‌های دنیای واقعی بودی ‫و می‌تونستی ازشون کمک بگیری.
‫چطوری از این فرصت استفاده نکردی؟
‫- آره. ‫- باشه، شاید فکر می‌کردن...
‫دیوونه شده باشی. ‫ولی اگه برعکسش بود چی؟
‫چی می‌شد اگه یه نفر باور می‌کرد؟
‫خب، یه نفر باور کرد دیگه. ‫ببینید سر از کجا در آورد.
‫کنار خودمون نشسته!
‫- تابیتا. ‫- ببینید، مطمئنم همه شما...
‫اگه جای من بودین ‫سود بیشتری می‌رسوندین،
‫واقعا هم معذرت می‌خوام ‫که این فرصت به شما نرسید.
‫ببخشید که جواب سوال‌هاتون رو ندارم.
‫مـ... معذرت می‌خوام.
‫نمی‌تونم. اصلا نمی‌تونم. ‫معذرت می‌خوام.
‫- تابیتا، نرو. ‫- ولم کن بابا!
‫الان وقتش نیست. بسه.
‫- نمی‌تونم. ‫- وای خدا.
‫گوش کنین. گوش کنین.
‫مهم‌ترین بخش کل این قضیه...
‫که هیچ‌جوره نباید...
‫حواسمون ازش پرت بشه، ‫اینه که تابیتا تونست بیرون بره.
‫چقدر هم که بهمون خیر رسوند.
‫نه، نه، ولی... ‫مسئله فقط این نیست...
‫که الان دوباره برگشته.
‫مسئله اینه که یه نفر ‫تونست برگرده خونه.
‫یعنی دیگه صرفا امیدوار ‫و مثبت‌نگر نیستیم.
‫الان سند موثق داریم که امکانش وجود داره.
‫عالی. درخته کجاست؟
‫- چی؟ ‫- همون رو بگو.
‫پرسیدم پس درخته کجاست؟
‫آره!
‫همه لطفا آروم باشین. ‫یه لحظه تند نرین.
‫باید فکر شده عمل کنیم، خب؟
‫در مورد چی فکر کنیم؟
‫تابیتا از توی درخت رد شد ‫و برگشت خونه، درسته؟
‫چرا همه‌مون صف نکشیم که از درخت رد بشیم؟
‫چون اونقدر ساده نیست، خب؟
‫نمی‌شه بریم وسط جنگل...
‫وارد هر درختی که دیدیم بشیم!
‫چرا نشه؟
‫چـ... جانم؟
‫آخه... ‫ببخشید بوید.
‫ولی من اصلا دلم نمی‌خواد ‫یک ثانیه بیشتر اینجا بمونم.
‫حتی... حتی اگه کمترین احتمالی ‫وجود داشته باشه...
‫که بتونیم با این درخت برگردیم خونه، ‫پس چرا باید دست روی دست بذاریم؟
‫- خیلی‌خب. ببینید جماعت... ‫- نه، نه، نه.
‫بابا، بابا. راست می‌گه، خب؟
‫نمی‌شه که بشینیم و صحبت کنیم...
‫بسه، بسه، بسه، بسه، بسه! ‫گوش کنین! آهای، آهای، آهای!
‫شما خیال کردین این درخت‌ها ‫مثل در جادویی عمل می‌کنن.
‫ولی این‌طور نیست.
‫من از داخل یکیشون رد شده بودم.
‫می‌دونین سر از کجا در آوردم؟
‫داخل یه دودکش تو دل زمین رفتم.
‫نزدیک بود خودم رو به کشتن بدم.
‫- ببینید. ‫- نمی‌شه که...
‫تابیتا که اصلا با درخت از اینجا نرفت.
‫خودش گفت از فانوس دریایی تونست بره.
‫عالی، پس بریم فانوس رو پیدا کنیم،
‫که بعدش بریم خونه.
‫- گوش کنین چی می‌گم، خب؟ ‫- نه، خودت گوش کن!
‫- دیل، شلوغش نکن! ‫- نه، نه، نه! دیگه بسمه!
‫به اینجام رسوندی! ‫از نقشه‌هات خسته شدم.
‫از امر و نهی کردنت خسته شدم!
‫می‌خوام برم خونه!
‫چرا تو جلسه نرفتی؟
‫بعدا که بزرگ شدی می‌فهمی...
‫هر جلسه‌ای که بیشتر از ‫سه نفر توش باشن به جایی نمی‌رسه.
‫- جید؟ ‫- چه سریع تموم شد.
‫نتیجه چی شد؟
‫عه، عه...
‫ها؟
‫خوب نشد.
‫دیدی گفتم؟
‫باید از تو درخت بریم.
‫- ایولا. ‫- وایستا ببینم، چی شد؟
‫هیچ جوابی ندارم بدم جیم. ‫راست می‌گن.
‫رفتم بیرون. ‫رفتم بیرون و برگشتم.
‫دست از پا درازتر برگشتم.
‫بهشون مدیونم.
‫بهشون «مدیونی»؟
‫- آره. ‫- تابیتا، تو تازه برگشتی.
‫حالا دوباره می‌خوای بری؟
‫حالا خودش که نمی‌خواد توی درخت بره.
‫- دقیقا. ‫- می‌شه تو دخالت نکنی؟
‫- من هم می‌خوام برم. ‫- نه، هیچ‌کس از تو درخت رد نمی‌شه.
‫جیم!
‫- باید باهات صحبت کنم... ‫- باشه.
‫یه دقیقه وقتت رو بده.
‫باید روی این تصمیمت فکر کنی.
‫کردم.
‫ما فکر کردیم مردی.
‫بچه‌هات فکر می‌کردن مردی.
‫فکر کردی برام مهمه ‫که نسبت به اون جماعت...
‫توی غذاخوری احساس دین داری؟
‫تو به بچه‌هات مدیونی که کنارشون باشی.
‫فقط می‌خوام جای درخت رو بهش نشون بدم.
‫همین و بس. ‫خودم توش نمی‌رم.
‫برمی‌گردم. قول می‌دم.
‫باشه، ولی ایتان... ‫باید اینجا پیش خودم بمونه.
‫می‌دونی وقتی غیب شده بودی، ‫فرار کرده بود تا پیدات کنه؟
‫واقعا می‌خوای با خودت ببریش...
‫بهش نشون بدی... ‫این درخت جادویی کجاست؟
‫- فهمیدم. ‫- آره.
‫- باشه. ‫- خوبه.
‫ایتان، تو باید پیش بابات بمونی، خب؟
‫- ولی می‌خوام کمک کنم. ‫- با اینجا موندن داری کمک می‌کنی.
‫زود برمی‌گردم. بریم.
‫بذار کتم رو بردارم.
‫بابا.
‫آهای!
‫وایستا بابا!
‫بی‌خیال. ببین، ببین!
‫معلوم هست چه مرگته؟
‫- جان؟ ‫- ما عملا...
‫روی بشکه باروت نشستیم...
‫بعد تو و فاطمه دارین کبریت می‌زنین؟
‫- خب ناراحته. ‫- جدی؟
‫محض اطلاعت همه ناراحتیم.
‫ولی وظیفه ما اینه که جو رو آروم کنیم.
‫یا شاید به یکی نیاز داریم...
‫که واقعا اقدام کنه. ‫جای اینکه دست روی دست بذاره...
‫و نگران اشتباهات احتمالی باشه.
‫به نظرت کارم اینه؟ یعنی...
‫دست روی دست گذاشتم؟ آره؟
‫شاید وقتش رسیده ‫شانسمون رو امتحان کنیم.
‫آها، پس می‌خواین ‫شانستون رو امتحان کنین. باشه.
‫کی... با کدوم می‌خوای ‫شانست رو امتحان کنی؟
‫جون کدومشون رو حاضری قمار کنی؟
‫تو که می‌دونی منظورم این نبود.
‫نه، نه! جوابم رو بده! ‫واقعا برام سواله!
‫نفر بعدی که می‌فرستیم کیه؟
‫ها؟ ها؟
‫می‌خوای اقدام کنی دیگه؟ ‫پس بگو! نفر بعدی کیه؟
‫کی بره؟!
‫دقیقا.
‫اتفاقی که اونجا افتاد... ‫خیلی خطرناکه.
‫خطرناکه...
‫نمی‌دونستم این پایین انقدر خرت و پرته.
‫آره، عه... ‫وسایل اضافه عجیب و غریب رو...
‫اینجا نگه می‌دارن.
‫عه. یه شب خوابم نمی‌برد...
‫اتفاقی این رو پیدا کردم.
‫وای خدا.
‫این انگار...
‫عین معدن طلای عتیقه‌جات می‌مونه.
‫نه، نه. فقط عتیقه نیست.
‫این خرت و پرت...
‫عتیقه دهه هشتاده.
‫قبول داری صحنه عجیبیه ‫که ملت با اسپندکس فلورسنت...
‫مشغول دویدن توی جنگل باشن؟
‫با اون مدل موهای لونه کفتری ‫که توی شاخ و برگ گیر می‌کنه.
‫عه. وایستا ببینم.
‫وای. باورم نمی‌شه.
‫وایستا، وایستا.
‫باحاله دیگه.
‫آره، دقیقا. دقیقا همینه.
‫باحاله، نه؟
‫اینجا رو باش.
‫شیک‌ترین تیپی که می‌شه ‫تو دنیای پساآخرالزمانی زد.
‫سلام.
‫نه، دیگه زیادی بود.
‫پشم‌هام.
‫وای. یعنی هنوز کار می‌کنه؟
‫وای.
‫نه، این مال منه.
‫- چی؟ ‫- آخه...
‫باشه.
‫این مال منه. چون...
‫نه. تو که یکی داری.
‫آهای. الجین.
‫اذیت نکن. خواهش کردم.
‫- اگه می‌خوای بیا بگیرش. ‫- انصاف داشته باش.
‫کلانتر بوید؟
‫چند لحظه وقت دارین؟
‫خواستم بابت اینکه ازم دفاع کردین تشکر کنم.
‫نمی‌تونم اّب ریخته رو جمع کنم.
‫خودم می‌دونم. ‫ولی به نظرم می‌تونم کمک کنم.
‫جدی؟ اون‌وقت چطور؟
‫توی جلسه امروز...
‫ببینید، اگه می‌خواین توجه مردم ‫از روی درخت برداشته بشه،
‫باید توجهشون رو معطوف ‫به چیز دیگه‌ای کنین.
‫مثلا یه پروژه یا...
‫پارسال یه طوفان بزرگ اومده بود.
‫کل منطقه ساحلی رو درگیر کرد،
‫نصف شهر تو سیل غرق شد،
‫برق ناحیه قطع شد.
‫مردم ترسیده بودن. عصبانی بودن.
‫واسه همین فرمانده منطقه...
‫از همه مردم خواست ‫دور بندر کیسه‌شن بذارن.
‫درسته که دیگه قرار نبود ‫سطح آب بالاتر بیاد،
‫ولی به مردم کاری داد... ‫که بتونن روش تمرکز کنن.
‫یعنی وظیفه‌ای بهشون داد ‫که حس کنن روی اوضاع کنترل دارن.
‫که این‌طور.
‫خب، پس با اینکه کمتر از یه روزه اینجایی،
‫هیچی نشده به راه حل رسیدی.
‫منظورم این نبود. فقط...
‫فکر کردی پشتت در اومدم؟
‫فکر کردی الان رفیق شدیم؟
‫تنها حرفی که باهاش موافق بودم ‫این بود که جای تو...
‫- توی اون غذاخوری وامونده نبود. ‫- اتفاق دیشب...
‫- زدی یکی رو کشتی! ‫- عه...
‫دو نفر دیگه رو هم توی آمبولانس ‫ول کردی تا بمیرن.
‫- می‌دونم! ‫- یک تازه یک نفر رو...
‫با دستبند به دیوار بسته بودی!
‫- شرمنده‌ام. ‫- خوبه!
‫بهتره بری شرمنده باشی. ‫سعی کن بقیه رو به کشتن ندی.
‫خودم بهتر از جنابعالی بلدم ‫چطوری شهر وامونده‌ام رو اداره کنم.
‫بفرمایید!
‫کثافت.
‫خدایا.
‫عشقم، چیکار... ‫چی شده؟
‫سلام، بحثتون چی شد؟
‫خوب بود. تو... چیکار می‌کنی؟
‫عه، اومده بودم یه سر ‫به آذوقه و محصولات بزنم...
‫عه، عه. وایستا، وایستا.
‫چیه؟ چی می‌خوای؟ چیه؟
‫من رو ببین. ‫می‌خوام ازت حمایت کنم.
‫- خب دیگه... ‫- خب؟
‫دلم می‌خواد... ‫دلم می‌خواد صبوری کنم.
‫ولی باید...
‫نمی‌تونی کمکم کنی.
‫- منظورت چـ... ‫- نمی‌تونی کاری بکنی!
‫ببین عشقم. ‫متوجه این حرف‌هات نمی‌شم.
‫- ببین! ‫- یعنی چی که نمی‌تونم کمک کنم؟
‫یعنی نمی‌تونی کمکی کنی!
‫این. فقط این رو می‌تونم بخورم.
‫چی؟
‫فکر کنم بچه... یه مشکلی داره.
‫فکر کنم بچه‌مون یه مشکلی داره.
‫این بچه مشکل داره.
‫به کجا نگاه می‌کنین؟
‫خب، عه... ‫اینجا تابلوی مسافرخونه داره.
‫استخر هم داره.
‫ولی خود مسافرخونه کجاست؟
‫شما بابای ویکتوری؟
‫خودم هستم.
‫گمونم تو هم ایتان باشی.
‫مامانت ازت تعریف کرده بود.
‫مرسی که مامانم رو برگردوندین.
‫عه. من که...
‫ولی قابلی نداشت.
‫دارم تا طویله می‌رم ‫که به حیوون‌ها غذا بدم.
‫شما هم میای؟
‫آم، حتما.
‫[مسافرخانه، ظرفیت تکمیل است]
‫هنوز ویکتور رو ندیدین؟
‫نه، فکر نکنم زیاد ‫از اومدنم خوشحال شده باشه.
‫چرا؟
‫مثلا اینکه...
‫وقتی فهمید من اینجام، یهو فرار کرد.
‫آها. بعضی وقت‌ها از این کارها می‌کنه.
‫خیلی بداخلاق می‌شه.
‫ولی فکر نکنم تو دلش چیزی باشه.
‫تو خوب می‌شناسیش، نه؟
‫رفیق صمیمیمه.
‫بعضی وقت‌ها انقدر بداخلاق می‌شه،
‫که می‌گه دیگه نباید با هم دوست باشیم.
‫ولی به نظرم این حرف‌ها رو ‫از روی ترس می‌زنه.
‫به نظرت از چی می‌ترسه؟
‫که من بمیرم.
‫چون همه عزیزهاش مردن.
‫می‌تونم باهات بیام.
‫اگه بخوای می‌تونم تا خانه اجتماعات بیام.
‫لازم نیست تنها...
‫جی شد؟
‫عه، ویکتور اونجاست.
‫هوم؟
‫چیزی نیست.
‫هیچی نیست.
‫ویکتور؟
‫ویکتور.
‫عه، عه. ببینمت.
‫نه، نه، نه.
‫وای خدا.
‫راه خونه رو بلد نبودم!
‫راه خونه رو بلد نبودم.
‫هیس. فدای سرت.
‫فدای سرت.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫اومدم، آم...
‫نمی‌دونم.
‫لابد می‌خوام وجدانم رو آروم کنم.
‫اتفاق دیشب تقصیر تو نبود.
‫ببخشید که توی جلسه ‫بیشتر ازت حمایت نکردم.
‫اهالی شهر حق دارن سوال بپرسن.
‫فقط از اینکه جوابی ندارم خسته شدم.
‫چیز خنده‌داری گفتم؟
‫ببخشید. آخه...
‫یهو شبیه خواهرم شدی.
‫همیشه...
‫آدمی بود...
‫که سخت تلاش می‌کرد ‫همه‌چی رو درست کنه.
‫در نهایت همیشه حس می‌کرد ‫که کار اشتباهی کرده.
‫- آها. ‫- هوم...
‫بقیه داشتن یه جور رفتار می‌کردن،
‫انگار تو بر خلاف همه نمی‌خوای بری خونه.
‫فقط نمی‌خوای کسی از روی هیجان ‫کار احمقانه‌ای ازش سر بزنه.
‫فقط اومدم بگم قول می‌دم ‫دفعه بعد هوات رو داشته باشم.
‫خوبه. مرسی.
‫بیا دیگه.
‫وای، کله پدرت! آخ!
‫احیانا نمی‌خوای بیای بالا...
‫یه کمک برسونی؟
‫فقط عدده دیگه.
‫نه، نه، نه. نگاه کن.
‫روی هر تیکه کاغذ چهار عدد نوشته شده، خب؟
‫آها.
‫اگه عدد نباشه چی؟
‫شاید تاریخه.
‫آخه این مثلا نوشته ۲۶۵۹.
‫نمی‌دونم جید. ‫شاید جیم درست می‌گه.
‫از کجا معلوم هر کاری که...
‫اون بچه‌های عجیب و غریب رو دیدم.
‫جدی؟ کجا؟
‫توی تونل بودم.
‫روزی که غیب شدی رفتم...
‫دنبال یه چیزی بودم جولی آروم بشه.
‫به جاش این رو دیدم.
‫کاشف به عمل اومد نماد نیست. ‫یه سوراخ توی سقف بود،
‫این شکاف‌ها ریشه بودن.
‫آها.
‫اون بچه‌ها روی تخته سنگ خوابیده بودن،
‫یه کلمه رو پشت هم تکرار می‌کردن.
‫«آنکویی».
‫به خدا ترسی که اون لحظه حس کردم،
‫در طول عمرم پیش نیومده بود...
‫بعد تازه در کسری از ثانیه...
‫صحنه‌ای رو دیدم... ‫که می‌دونستم واقعیه، ولی...
‫با وجود اینکه وحشت کرده بودم،
‫انگار واسه اولین بار،
‫حس کردم دارم رشته‌هایی رو می‌بینم،
‫که بالاخره دارن به هم متصل می‌شن.
‫چطوری متصل می‌شن؟
‫نمی‌دونم.
‫حل کردن این معما...
‫عین نگه داشتن آب توی دست می‌مونه.
‫آخه...
‫این اعداد توی این بطری‌ها...
‫شاید شبیه این درخت باشن.
‫هیچ‌جوره نمی‌شه منکر ‫قدرت این درخت‌ها شد.
‫تا یه نفر اومده وقت گذاشته،
‫این بطری‌ها رو درست کرده،
‫این اعداد رو داخلشون گذاشته.
‫آشوب چیزیه که آدم...
‫هنوز براش الگویی پیدا نکرده.
‫پس درخت مرموز همینه، نه؟
‫باورم نمی‌شه.
‫با بطری خوشگل شده.
‫اینجا چیکار داری؟
‫خودشه؟
‫از همین... ‫از همین‌جا باید برم؟
‫واقعا اگه جات بودم چنین کاری نمی‌کردم.
‫خب، حالا که نیستی.
‫واسه همینه که تو اینجا لم می‌دی،
‫هیچ غلطی نمی‌کنی، ‫ولی من قراره از این شهر برم،
‫تا واسه بقیه کمک خبر کنم.
‫آدم باهوش واقعی چنین کاری می‌کنه.
‫دیل. دیل! دیل...
‫دیل، دیل.
‫ببین، اول و آخر که یه نفر ‫باید از توش رد بشه، نه؟
‫اشکال نداره. ‫بعدا ازم تشکر کنین.
‫ببین بوید، اگه چیزی خواستی، فقط...
‫اینجاست!
‫آره! یکی اینجاست!
‫آره، آره، آره.
‫خب رفقا. همه برن عقب.
‫عقب. برین عقب.
‫یا خدا.
‫خیلی‌خب...
‫آم، عه...
‫می‌تونی کمکش کنی؟
‫هیس. خیلی‌خب.
‫خب، خب. بذار...
‫بذار، عه...
‫ببخشید دیل.
‫ببخشید که این بلا سرت اومد.
‫وای کثافت.
‫عه، عه...
‫خب. خیلی‌خب.
‫نفر... نفر بعد کیه؟ ها؟
‫هنوز می‌خواین از توی درخت رد بشین؟
‫برین دیگه!
‫نفر بعدی کیه؟!
‫ها؟!
‫به نظرتون من حاضرم برم؟!
‫به نظرتون من می‌خوام کسی باشم...
‫خیر سرم می‌خوام شما رو زنده نگه دارم!
‫متوجه نیستین؟!
‫اگه خودتون نذارین پس چطور کمکتون کنم؟!
‫اگه خودتون...
‫ببین...
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و پیج اینستاگرام : .:: @MiraMovie1 ::. .:: @myZedMovie ::.