دانلود فیلم و سریال با زیرنویس چسبیده ..:: MiraMovie.Top ::.. ..:: MyZed.Top ::..
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و پیج اینستاگرام ما : .:: @ZedMoviecom ::. .:: @MiraMovieSite ::.
« سارقان زمان » « فصل ۱، قسمت ۵ »
‫الان دوران بدبختیه، دوستانم. ‫دوران بدبختی.
‫درسته.
‫شرمنده رفقا. امشب چوب می‌خوریم.
‫حقیقتاً این یکی از ‫حقیرانه‌ترین نقاط زندگیمه.
‫واقعاً. این حقیرانه‌ترینشونه.
‫نشستیم داریم چوب می‌خوریم.
‫اما برای بعدش یه خوراکی خوشمزه دارم.
‫- جدی؟ چی هست؟ ‫- شاخه.
‫نه، شاخه که خوراکی نیست.
‫وقتی چوب بخوری شاخه هم خوراکیه.
‫ویجیت، کی می‌تونیم از اینجا بریم؟
‫خب همونطور که می‌بینی ‫تیر سردر الان قابل‌ استفاده‎ست.
‫که یعنی به زودی پورتال‌ها ‫باید برامون باز شن
‫تا ازشون عبور کنیم.
‫یک یا چندتا از این پورتال‌ها ‫باید بتونن ما رو...
‫به زمان یا مکان تو یا همون نزدیکیا ببرن.
‫باشه. اگه ویجیت درست گفته باشه ‫پس کوین رو می‌رسونیم خونه،
‫والدینش رو نجات می‌دیم ‫و غذاشون رو می‌دزدیم.
‫خب می‌تونید غذا رو همونجا بخورید.
‫نه، ما می‌خوایم بدزدیمش.
‫باشه.
‫بعدش فرار می‌کنیم.
‫- همیشه فرار می‌کنیم. ‫- کارمونه.
‫یعنی می‌خواین به فرار کردن ‫از دست قادر مطلق ادامه بدین؟
‫تا ابد؟
‫خب، ما چندین بار دورش زدیم.
‫- دو... دو بار. ‫- دو بار.
‫و به این کار ادامه می‌دیم.
‫اون هیچ‌وقت بهمون نمی‌رسه.
‫من قادر مطلقم.
‫از من بترسید!
‫از من وحشت کنید!
‫- من یه نقشه دارم! ‫- فرار؟
‫- بازم فرار؟
‫ما همیشه فرار نمی‌کنیم ‫ولی باید سریعاً عقب‌نشینی کنیم.
‫شما به من خیانت کردین.
‫باید چیزی که مال منه رو برگردونید.
‫- جودی، عقب نشینی می‌کنیم... ‫- و حالا بترسید.
‫- نه جودی! ‫- بترسید.
‫چه اتفاقی داره میفته؟
‫- از من بترسید. ‫- به نمک تبدیل می‌شی ها جودی!
‫- از من دور شو. ‫- بچه‌ها، فکر نکنم این...
‫من قادر مطلقم.
‫از من وحشت کنید.
‫من قادر مطلقم.
‫قادر مطلق اونه؟
‫نه یکی از یاورهای درب و داغونشه، کسپر.
‫- جسپر. ‫- حالا هر چی.
‫نقشه رو بهش ندین. ‫نقشه نباید به دست قادر مطلق برسه.
‫جودی، این روانشناسی معکوسه؟
‫جریان چیه؟
‫حقیقتش درست نمی‌دونم.
‫اون داره یه نقشه‌ی خیلی خیلی بد می‌کشه.
‫- چی... یعنی چی؟ ‫- یعنی چی؟
‫نمی‌تونم بهتون بگم. بده دیگه. اون...
‫- چی؟ ‫- اون چی؟
‫از من نشنیده بگیرین. ‫شتر دیدین ندیدین.
‫- چی؟ ‫- پورتال.
‫نذارید دستش به نقشه برسه.
‫از اینجا برید.
‫نقشه رو بردارید و برید.
‫نذارید دستش به نقشه برسه!
‫جسپر چی داشت می‌گفت؟
‫ببخشید مامان.
‫مطمئن باش یه جور حقه‌ی ذهنی بود.
‫- انگار از یه چیزی عصبانی بودن. ‫- آره، اونا از من می‌ترسن.
‫چرا باید از تو بترسن؟ ‫تو که فقط فرار می‌کنی.
‫من همیشه فرار نمی‌کنم.
‫شاید انقدر دوییدن پاهاشون درد گرفته.
‫من همیشه فرار نمی‌کنم.
‫نمی‌دونم چطور همچین تصوری از من ایجاد شده.
‫- خونه‌ت اونجاست. ‫- نه. تو که خونه‌ی من رو دیدی.
‫توی یه کوچه‌ی بن‌بسته.
‫خب من که نمی‌دونم بیرونش چه شکلیه، می‌دونم؟
‫این هیچ شباهتی بهش نداره.
‫شاید والدینت بازسازی انجام دادن.
‫انگار داخل مهمونیه.
‫اونجا خونه‌ی من نیست.
‫اوه آره. ‫نه راستش یه چند مایل اونورتر اومدم.
‫- ویجیت؟ می‌خواستم بدونم... ‫- بله؟
‫و یه چند قرن اون‌ورتر.
‫انگار تو دوره‌ی جرج انگلستانیم.
‫خب باز دمم گرم که حداقل ‫توی کشور درستی اومدیم.
دوره‌ی جرج انگلستان؟ واقعاً؟
‫نمایش‌ها تا چند ساعت ادامه دارن.
‫مردم از کیلومترها اونورتر میان ‫که توشون شرکت کنن.
‫- فوق‌العاده‌ست. اومدم خونه. ‫- گرسنه‌مه.
‫- آره منم گرسنه‌مه. ‫- آره منم گرسنه‌مه.
‫آره. خب هر جا که مهمونی باشه ‫غذا هم هست.
‫آره.
‫نمی‌تونید با این لباس‌ها بیاین اینجا.
‫اوه کازانووا.
‫کازانوواست.
‫اوه.
‫جناب کازانووا.
‫خیلی خب، شماها یه در پشتی پیدا کنین
‫و ما یه چندتا لباس می‌دزدیدم.
‫ای وای. انگار خیلی گرمتونه... ‫بذارید برش دارم.
‫اون یه سگ سیخ‌چرخانه.
‫من نمی‌خوام اون سگ عجیب و غریب رو بخورم.
‫- من سگ سیخ‌چرخان نمی‌خورم. ‫- نه، خوردنی نیست.
‫اون چرخ همستر رو راه میندازه ‫و باعث می‌شه غذا بطور یه دست بپزه.
‫کوین الان وقت چرت زدن نیست.
‫اوه!
‫اوه موش.
‫برید برید برید.
‫می‌خوام مطمئن شم که ‫می‌ریم مهمونی. آلتو؟
‫خوبی؟ چیزی نیست، آروم باش.
‫بیا رفیق. آزاد باش.
‫کوین، هیچکس اون سگ عجیب و غریب رو نمی‌خوره.
‫بیا اینجا.
‫آره.
‫آره؟
‫افرادم.
‫خدای من. ‫شما هم چیزی که من می‌بینم رو می‌بینین؟
‫- قرن ۱۸؟ ‫- کلاه گیس؟
‫- احساسات سرکوب‌شده؟ ‫- این که هیچکس شبیه من نیست؟
‫غذا. یادتونه که چرا اینجاییم؟
‫- غذا. ‫- محض رضای خدا...
‫چی کار می‌کنی پسر؟
‫متاسفم. قصدم این نبود.
‫قصد نداشتی یکی از ساندویچ‌هام رو بخوری؟
‫همه‌ی این ساندویچ‌ها مال شمان؟
‫می‌دونم این مهمونی آناناسه،
‫اما این برای جذب کردن مردم ‫به این مهمونیه.
‫وقتی که برسن اینجا ‫اختراع جدیدم که گوشت رو...
‫لای نون می‌ذارم هوش از سرشون می‌پرونه.
‫- - پس تو ارل ساندویچی. ‫- پس من رو می‌شناسی.
‫بله، اسم من رو روی اختراعم گذاشتن. ‫ارل ساندویچ.
‫نوش جان کن تا همه چی رو ‫درموردش برات بگم.
‫دارم اسب‌سواری می‌کنم.
‫دستم پره، چون سوار اسبی‌ام ‫که افسار داره.
‫روباه داره می‌دوئه. عاعووو!
‫وای چه زیبا.
‫شکمم خالیه. چی کار باید بکنم؟
‫جای نگرانی نیست.
‫به لطف ساندویچ می‌تونم ‫همزمان اسب‌سواری کنم و غذا بخورم.
‫حالا من سر میز ورق بازی‌ام.
‫دلم بازی می‌خواد اما گرسنه‌م هم هست.
‫چرا یه چیزی ردیف نکنم ‫و سر همون میز غذا نخورم؟
‫با این دست باید بزنم رو میز
‫و بگم «مرحبا!» در حالی که دارم ‫پول اون فلک‌زده رو برمی‌دارم.
‫یه ضربه‌ی آشکار، ولنتاین.
‫من دوباره زنم رو پس گرفتم.
‫خوشبختانه من همراهم...
‫- ساندویچ داری. ‫- دقیقاً. تا اینجا سوالی نیست؟
‫خب بعضی‌ها می‌گن که در واقع ‫ساندویچ اختراعِ...
‫اختراع کیه؟
‫- شما. ‫- بله.
‫معمولاً آدما بیشتر از این ‫تحت تاثیر این قرار می‌گیرن
‫که من یه غذای راحت اختراع کردم.
‫بگذریم، باید برم.
‫چیزی به وقت آناناس نمونده.
‫اون کی بود؟
‫اون ارل ساندویچه.
‫ادعا می‌کنه ساندویچ رو اختراع کرده.
‫آره منم آب رو اختراع کردم.
‫آره.
‫راست می‌گه؟
‫راز بازیگری اینه که آدم خودش رو ‫بدون کلمات ابراز کنه.
‫مثلا «هم-فلت»ِ بارد.
‫آدم می‌تونه فقط با ابروهاش ‫هم-فلت رو نشون بده.
‫به این می‌گن بازیگری واقعی.
‫نمایش.
‫بودن یا نبودن:
‫مسئله این است.
‫آیا شایسته‌تر آن است
‫که به تیر و تازیانهٔ تقدیرِ جفاپیشه
‫ تن در دهیم،
‫یا این که ساز و برگ نبرد برداشته،
‫ به جنگ مشکلات فراوان رویم.
‫تا آن دشواری‌ها را از میان برداریم؟
‫مردن، خفتن... خفتن.
‫و شاید خواب دیدن.
‫آه، مانع همین‌جاست.
‫احسنت!
‫من حرکات ابروی مناسب شکسپیر رو ‫ خوب تشخیص می‌دم.
‫بازیگر خوبی هستی.
‫منم نظرم همینه. ‫بالاخره یه نفر دیگه این حرف رو زد.
‫باید خودمو معرفی کنم. من مارتا هستم.
‫مدیر اپرای سالن نمایش رویال دروری لین.
‫بریم سر اصل مطلب: ‫من دارم یه نمایش برگزار می‌کنم.
‫یه نقش واسه تو دارم. هیچکس به خوبی تو ‫ نمی‌تونه حق مطلب رو ادا کنه.
‫باید تو باشی.
‫- چه نقشی؟ ‫- بهترین نقش.
‫فردا صبح توی تمرین می‌بینمت.
‫ تا اون موقع...
‫- بله؟ ‫- بدرود عزیز.
‫- خدا نگهدارتون. ‫- خداحافظ.
‫خداحافظ.
‫برو کنار.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫عجیبه. معمولاً این کار جواب می‌ده.
‫- سلام کردن؟ ‫- بله.
‫اما هنوز هشیاری.
‫اون یارو فکر کرده کیه؟
‫اون کازانوواست.
به چی معروفه؟
‫اغوا کردن هزاران زن.
‫غش کرد.
‫- دیگه چی؟ ‫- همین.
‫چه جوری تونست انقدر معروف بشه ‫که اغواشون کنه؟
‫با اغوا کردنِ صدها زن.
‫اما اولش چه جوری اغوا شدن؟
‫نمی‌دونم چی بگم بیتلیگ.
‫من بزرگترین عاشق دنیام.
‫یعنی یه لیستیه که خودت درست کردی
‫یا یه نفر دیگه؟
‫من جذب خانمایی که من رو می‌خوان نمی‌شم.
‫اما تو داری کاری می‌کنی چیزی رو ‫احساس کنم که قبلاً احساس نکردم.
‫بیا بیتلیگ. می‌خوام یه چیزی نشونت بدم.
‫اوه.
‫مرسی ویجیت.
‫بنگرید، یه نقشه‌ی عادی و خارق‌العاده.
‫حالا می‌بینیدش...
‫وای دیگه نمی‌بینید.
‫ویجیت.
‫- اوناهاش. ‫- باید این کارو یادم بدی.
‫الان لبخند زدی؟ ‫داری لبخند می‌زنی کوین؟
‫متوجه شدم که تازگیا یه کم غمگینی.
‫- آره. ‫- دلیلش چیه؟
‫والدین من مردن.
‫آهان آره.
‫خب من بهترین افرادمو گذاشتم ‫روش کار کنن.
‫واقعاً؟ بهترین افرادت؟
‫آره ما.
‫آهان آره آره.
‫آره، آناناس بخور. بفرما.
‫مرسی.
‫کوین، قاشق موردعلاقه‌م رو نشونت دادم؟
‫آرزو نمی‌کنی کاش پنج تا بودن؟
‫- آماده‌ای؟ ‫- ایول.
‫- عجبا! ‫- من اینا رو می‌دزدم.
‫- بازم قاشق پیدا کنید. ‫- بازم پیدا کنیم؟
‫برای دزدیدن.
‫- بیا. ‫- بزرگ‌هاش رو بدزد.
‫- قاشق بزرگ؟ ‫- آره.
‫مرسی.
‫همگی قاشق بدزدین.
‫قاشق. اونا کلید سفر در زمان و مکان رو دارن
‫و ازش برای قاشق دزدی استفاده می‌کنن.
‫حالا چاقو و چنگال یه چیزی. ‫اونا تیزن.
‫لبه دارن.
‫آخ.
‫آره می‌دونم. از قاشق‌ هم می‌تونه شرور باشه.
‫آره مثلاً وقتی که می‌شوریش.
‫دیدی جهت آب عوض می‌شه...
‫و پخش می‌شه همه جا؟
‫آره من... فکر کنم قاشق هم ‫می‌تونه شرور باشه.
‫من تجسمی از خودِ ترسم. ‫هیچ‌وقت غلطمو نگیرید.
‫اوه من غلطتون رو نگرفتم.
‫من داشتم...
‫همگی سکوت.
‫درک لطفاً.
‫دوباره منم.
‫ارل ساندویچ، مخترع ساندویچ.
‫وقتشه که به آناناس... ‫فقط نگاه کنیم.
‫دنبالم بیاین.
‫- ببخشید. ‫- هوم؟
‫چرا بهش می‌گن مهمونی آناناس؟
‫اینجا آناناس واقعی دارن.
‫ببخشید. اشتباهی رفتم. ‫خونه‌ی بزرگ و این حرفا دیگه.
‫وحشت، وحشت.
‫این جرم شنیعیه.
‫قرار بود آناناس نخوریم؟
‫اون یه میوه‌ی فوق‌العاده کمیاب...
‫و باارزشه که فقط مخصوص نمایش دادنه.
‫م‌دونم گرونه اما این فقط یه آناناس سفته.
‫فقط یه آناناسه؟
‫ما کل پس‌اندازمونو خرج اون کردیم.
‫ما اون آناناس رو اجاره کرده بودیم.
‫حالا من توی زندان بدهکارها می‌میرم ‫و چوب‌های تیز در بدنم فرو می‌کنن
‫و همه بهم می‌گن بی‌آبرو و خیارخور.
‫من فقط می‌خوام شفاف‌سازی کنم.
‫یعنی آناناس توی دوران جرج خیلی گرونه؟
‫- آره ابله. ‫- اما ما خوردیمش.
‫- پرواضحه. ‫- مطمئنم می‌تونیم یکی دیگه جاش بذاریم.
‫یکی دیگه جاش بذارید؟
‫شما با این لباس‌های پاره‌ای ‫که آغشته به آرد و سبزیجاته.
‫باید باور کنم که پولتون به آناناس می‌رسه؟
‫ظاهراً، نیل گرووز توی مهمونی با تم استواییش
‫ پنج تا آناناس داشت.
‫نیل گرووز، نیل گرووز...
‫تو خودت پنج تا آناناسِ نیل گرووز رو دیدی؟
‫من دعوت نبودم.
‫نه. اینجا هم دعوت نبودی.
‫فکرش رو بکن! من، ارل ساندویچ ‫این بچه‌ی شوریده رو دعوت کردم
‫که اختراع معرکه‌م، ساندویچ رو نوش جان کنه.
‫اگه اختراع تو باشه.
‫ببخشید؟
‫بعضیا فکر می‌کنن وقتی نون پیتا و کاناپه رو
‫توی سرزمین مدیترانه‌ای دیدی ‫این ایده رو کپی کردی.
‫یه نفر آستینام رو بالا بزنه.
‫متشکرم.
‫تو دو بار به اهالی خونه‌م توهین کردی.
‫به من گفتی دروغگو.
‫و از اون بدتر آناناس من رو خوردی.
‫بدین‌وسیله من تو را ‫به یک دوئل فرا می‌خوانم.
‫بیخیال اون بچه‌ست دیگه. ‫هیچکس دلش نمی‌خواد این صحنه رو ببینه.
‫اون هیچی بلد نیست.
‫یعنی می‌گی نمی‌تونم کسی که به من
‫توهین کرده رو به دوئل فرابخونم؟
‫این یه توهینه، پس من تو رو ‫به یه دوئل فرامی‌خونم.
‫یه دقیقه صبر کن. ‫شاید خودش تونست.
‫پست‌فطرت.
‫فردا بعدظهر توی میدان دوئل می‌بینمت آقا.
‫- حالا فرار کنیم پنه‌لوپه؟ ‫- آره.
‫آره. فرار کن ترسو.
‫اوه.
‫به من می‌گی ترسو؟
‫آره گفتم.
‫پس چالشت رو می‌پذیرم و من ‫به یه دوئل دعوتت می‌کنم.
‫من از قبل به دوئل دعوتت کردم. ‫نمی‌تونی دوباره دعوت کنی.
‫- دارن همدیگه رو دعوت می‌کنن. ‫- آره.
‫- نادونیت خیلی برام خنده‌داره. ‫- باشه پس بخند.
‫فردا ظهر دوئل داریم آقا.
‫پنه‌لوپه...
‫تو نمی‌تونی توی این دوئل بجنگی.
‫نه من باید توی این دوئل بجنگم.
‫پای... پای شرف وسطه.
‫من فکر نمی‌کنم تفکرات ساختگی...
‫مثل شرف یا ترسو بودن ‫ارزش مردن داشته باشن.
‫اگر هم بمیری اون‌وقت والدینم می‌میرن
‫و... خیلی... غیرقابل‌تحمله.
‫اما اگه تو رو به دوئل دعوت کرده بودن ‫چی کار می‌کردی؟
‫خب به معلم یا بزرگترم می‌گفتم.
‫باشه عالیه. ‫منم به یه بزرگتر دیگه می‌گم.
‫- آهای ویجیت. من قراره توی دوئل بجنگم. ‫- ایول.
‫پنه‌لوپه، خشونت همیشه جواب نیست.
‫فکر می‌کنم باید بریم.
‫بریم؟ هنوز نمی‌تونیم بریم. ‫من کار پیدا کردم.
‫فردا بعدظهر توی سالن نمایش رویال.
‫مردم اینجا خیلی عاشق تئاترن.
‫زود شروع می‌شه و ساعت‌ها ادامه داره.
‫همه‌تون باید بیاین.
‫آره... آلتو، تو داری ما رو ‫به یه نمایش خیلی طولانی دعوت می‌کنی
‫و انتظار داری واقعاً بیایم؟
‫زیباست. معرکه‌ست.
‫همین یه باری که یه کم حمایت لازم دارم ‫«ببخشید، ما دوئل داریم.»
‫من ۵ تا صندلی براتون رزرو می‌کنم ‫و انتظار دارم همه اونجا باشین!
‫خوشش میاد سخنرانی کنه نه؟
‫پنه‌لوپه، واسه هیچکس مهم نیست جا بزنی.
‫فکر کردم ما همیشه فرار می‌کنیم. ‫فکر کردم کارمون همینه.
‫گوش کنید، نمی‌دونم شماها ‫نگران چی هستین خب؟
‫من فقط باید قبل از اون بهش شلیک کنم.
‫بوم! نه!
‫لعنتی، یخبندونه!
‫کوین!
‫خدای من. بدبخت شدم.
‫فیانا، چه پیشرفتی داشتی؟
‫هنوز نگرفتمشون اما جنبه‌ی مثبتش اینه
‫که کلی جای جدید رفتم.
‫اوه خوش به حالت.
‫اما به این سارق‌ها نزدیکی مگه نه؟
‫آره تقریباً. ‫یه میون‌بر زدم...
‫خب نمی‌خوام دیگه میون‌بر بزنی،
‫مگر این که بخوای عاقبتت ‫مثل جان بشه.
‫می‌خوای عاقبتت مثل جان بشه؟
‫نه، احتمالاً نه.
‫قطعا نمی‌خوای مثل جان بشی.
‫نقشه رو واسه‌م بیار.
‫جودی.
‫منم، کازانووا.
‫- الان یه اسب از دستم غش کرد. ‫- باشه.
‫تو درخشان و فوق‌العاده و بسیار جالب هستی.
‫نسبت به من هم بی‌تفاوتی ‫و این خیلی جذابه.
‫بچه‌ها لطفاً. ببینید، من سعی دارم بخوابم.
‫باید به واکنش‌ها استراحت بدم خب؟
‫بازیگریم رو شارژ کنم.
‫زیبایی این ابروها باید به خواب بره، خب؟
‫پیشاپیش ممنونم. ‫فقط جفتتون ساکت باشین.
‫جودی، با من فرار کن.
‫باید کپه‌ی مرگم رو بذارم. ‫اون هم روی علف...
‫اوه گوین.
‫- اینجا یه ناهنجاری هست. ‫- فکر می‌کنی از قبل اونجا بوده خانم؟
‫آره. فکر می‌کنم سارقان زمان اینجا بودن ‫و نقشه دستشونه.
‫آره... خب معلومه که نقشه دستشونه.
‫اگه نقشه دستشون نبود چه جوری اومدن اینجا؟
‫اونا پورتال‌ها رو باز می‌ذارن. ‫همه چی تو زمان‌های مختلف سرگردونه.
‫خطرناکه. خیلی خطرناکه.
‫باز گذاشتن پورتال‌ها فاجعه‌ست. ‫حتی منم اینو می‌دونم.
‫باید فوراً به قادر مطلق خبر بدیم.
‫آره. آره می‌تونیم این کارو هم بکنیم.
‫اون مخصوصاً ما رو فرستاده
‫تا یافته‌هامون رو گزارش بدیم ‫تا سارق‌ها رو پیدا کنه.
‫باید از دستوراتش تبعیت کنیم.
‫منم می‌گم می‌تونیم کاری که ‫می‌خواد رو هم انجام بدیم.
‫معلومه که می‌تونیم.
‫خب چه کار دیگه‌ای می‌تونیم بکنیم؟
‫یه کسایی هستن که فکر کنم ‫باید اول باهاشون حرف بزنی.
‫چه کسایی؟
‫کسایی مثل من.
‫کسایی که از مو به مو اجرا کردنِ ‫ حرف بقیه خسته شدن.
‫ولی اگه کاری که بهمون می‌گن ‫رو انجام ندیم پس چی کار کنیم؟
‫خواهی دید.
‫ویجیت، دیشب بعد این که خوابیدم
‫تصاویری از آسمون و کسایی رو دیدم ‫که کارهای جادویی می‌کردن،
‫اما چشمام بسته بودن.
‫خواب دیدی.
‫من... می‌تونستم ببینم ‫ولی نمی‌تونستم لمس کنم.
‫آره. گفتم که خواب دیدی.
‫قادر مطلق نمی‌ذاشت ما خواب ببینیم.
‫عجب.
‫اما می‌دونی، همه‌ش هم خوب نبود. ‫می‌تونستم چیزهای بدی هم ببینم.
‫خب آره. بهش می‌گن کابوس بیتلیگ.
‫به نظرت منظور جسپر همین بود؟
‫این که اگه نقشه رو به قادر مطلق بدیم
‫کابوسم به واقعیت تبدیل می‎‌شه؟
‫فکر کنم منظورش یه چیزی ‫خیلی بدتر از کابوس بود،
‫اما به نظر میومد جسپر ترسیده.
‫اوه ویجیت، من نمی‌خوام دیگه کسی بمیره.
‫اون هم بعد سوزان.
‫نه. منم نمی‌خوام. ‫قرار نیست کسی بمیره بیتلیگ.
‫اما پنه‌لوپه چی؟
‫- اوه پنه‌لوپه. بیا. زود باش. ‫- وای نه.
‫اسطوره‌ی من. اسطوره‌ی من.
‫نقش خیلی ویژه‌ای برات دارم. ‫براش آماده‌ای؟
‫واسه این کار به دنیا اومدم.
‫نه راستش، بیشتر به وجود اومدم.
‫ماها اینطور حس می‌کنیم نه؟
‫بخونش یاد بگیرش و اون رو اجرا کن. ‫یه ساعت دیگه می‌ری رو صحنه.
‫باشه.
‫دوباره سلام به همگی. سکوت کنید.
‫چون بنده، ارل ساندویچ، مخترع ساندویچ،
‫اینجام تا با شخصی که بهم توهین کرده ‫مقابله کنم.
‫سلاحت رو انتخاب کن آقا.
‫سلاحتون رو انتخاب کنید آقا.
‫می‌شه حرف زدن رو انتخاب کنم؟
‫البته آقا. ‫اما ارل ساندویچ از تفنگ استفاده می‌کنه.
‫اوه. چطوره من فرار کنم؟
‫البته که می‌تونید فرار کنید.
‫گمونم آخرین کسی که سعی کرد فرار کنه
‫از پشت تیر خورد آقا.
‫- خیلی خب باشه. ‫- پس شاید تفنگ بهتر باشه؟
‫- اوهوم. اوه. ‫- آقا تفنگ رو انتخاب کردن.
‫انتخاب فوق‌العاده‌ایه آقا.
‫می‌دونی من یه زنم ‫پس احتمالاً نباید بهم بگی...
‫البته آقا.
‫بیا جلو ترسو.
‫بیا شروع کنیم.
‫- باشه. ‫- قوانین دوئل رو می‌دونی؟
‫بطور سربسته.
‫ده قدم برمی‌داریم، برمی‌گردیم ‫و شلیک می‌کنیم.
‫- همین. شروع کن. ‫- باشه.
‫بعد از ده قدم یا سر قدم دهم...
‫یک دو سه چهار پنج...
‫شش هفت هشت نه ده.
‫چی... واقعاً می‌خواستی بهم شلیک کنی؟
‫خب آره دیگه، چون دوئله.
‫می‌خواستی من رو به قتل برسونی؟
‫چرا داشتی به آسمون شلیک می‌کردی؟
‫دیگه توی دوئل کسی به قصد کشت ‫شلیک نمی‌کنه.
‫اگه این کارو می‌کردیم که ‫هیچکس توی جامعه‌ی متمدن باقی نمی‌موند.
‫برای خطا زدن هدفگیری می‌کنی.
‫خب باشه. من نمی‌دونستم. ‫کسی بهم نگفته بود.
‫این مسخره‌بازی‌ها کافیه آقا. ‫تو یه پست‌فطرتی.
‫این که خواستی بهم شلیک کنی ‫انقدر برام توهین‌آمیز بود
‫که بدین‌وسیله تو رو به یه دوئل دیگه ‫دعوت می‌کنم.
‫بسیار خب.
‫همه به جای خود لطفاً.
‫پنج دقیقه.
‫محض شفاف‌سازی می‌پرسم...
‫یک دو سه چهار پنج شش ‫هفت هشت نه ده.
‫وایستید!
‫ببخشید، وسط یه کاری بودیما!
‫ما هم وسط یه کاری هستیم.
‫ما وسط یه دعواییم،
‫چون شاید من آرزوی خودم رو ‫نسبت به جون دوستم در اولویت دونستم.
‫و بابت همین متاسفم.
‫شما می‌خواین مشخص کنین حق با کیه،
‫اما خشونت هیچ‌وقت درست نیست.
‫بخشش و سازش راه‌های سخت‌تری هستن
‫اما در نهایت باعث می‌شن
‫که افراد کمتری عزیزانشون رو ‫از دست بدن.
‫اگه امروز اینجا برنده شه ‫چیزهای خیلی بیشتری از دست رفته.
‫یه رهبر، یا یه نفر با توانایی رهبری.
‫مخترع ساندویچ!
‫یه روح از دنیا می‌ره،
‫شعله‌ای خاموش می‎‌شه، ‫یه حلقه‌ی ابدی به هم می‌ریزه،
‫دوستِ یک نفر ‫دیگه در این دنیا نخواهد بود.
‫- آره آره. ‫- ممنون.
‫وای.
‫جودی.
‫حالا باعث شدی فراموش کنم کجای کار بودیم.
‫باید از اول بشمریم. خیلی ممنون.
‫چی؟
‫بیخیال.
‫- خیلی خب. برگرد. من... ‫- یک دو...
‫سه چهار پنج شش هفت هشت نه.
‫- فیانا. ‫- اوه فرار. حالا فرار می‌کنیم.
‫دیدین؟ ترسوها، ‫همه‌شون دارن فرار می‌کنن...
‫به چه جرئتی بی‌اجازه ‫ وارد میدان دوئل من شدی؟
‫- من تو رو به یه دوئل فرا می‌خونم. ‫- چی؟
‫دوئل... دیگه توی این دنیا ‫شرفی باقی نمونده؟ دوم.
‫حالا ده قدم برمی‌داریم، برمی‌گردیم...
‫حرکت بزدلانه‌ای بود، اما مهم نیست.
‫گلوله به قلبم نخورد.
‫چون من توی جیب سینه‌ام...
‫یه ساندویچ قایم کردم.
‫فکر نکنم اون جلوی گلوله رو بگیره آقا.
‫اوه بله. کاملاً درسته.
‫اشتباه کردم.
‫نمی‌تونی آرومش کنی؟
‫همیشه مشکل همین بود.
‫اون خیلی ترسناکه.
‫فکر کنم گممون کرد.
‫- جودی، منم. کازانووا. ‫- تو اینجا چی کار می‌کنی؟
‫من نمی‌تونم بدون تو زندگی کنم.
‫کاش می‌تونستی اونجور که ‫من می‌بینمت خودت رو ببینی.
‫فقط می‌خوام بدونی که چقدر ‫دوست‌داشتنی هستی.
‫- لطفاً اینجا پیشم بمون. ‫- من باید برم.
‫ما داریم از دست یه شیطان فرار می‌کنیم!
‫مگه همه‌ی ما از مشکلاتمون فرار نمی‌کنیم؟
‫من تا همیشه منتظرت می‌مونم.
‫تو تنها عشق منی.
‫اوه تو کی هستی؟ چقدار جذاب.
‫من به بیشتر زن‌ها علاقه‌ای ندارم ‫اما تو خیلی خاصی.
‫چشمات می‌درخشن.
‫اوه.
‫یالا دیگه... سنگ‌های مسخره.
‫- گممون کرد. ‫- چی؟ آخیش.
‫- کجاست؟ باید نزدیک باشه. ‫- ویجیت.
‫خب آلتو، نمایش چطور بود؟
‫انجامش ندادم.
‫حداقل نمایش‌های دیگه‌ای اجرا کردی.
‫راستش من تا حالا بازی نکردم.
‫فقط یه برگه برداشتم و هم-فلت رو دیدم
‫و گفتم «یه روزی این کارو می‌کنم.» ‫و واقعاً هم یه روزی انجامش می‌دم.
‫فکر نکنم اسمش هم-فلت باشه.
‫اوناهاشو بازه. برید تو سارق‌ها.
‫پنه‌لوپه، بهت افتخار می‌کنم که فرار می‌کنی.
‫من توی بقا پیدا کردن خیلی حرفه‌ایم.
‫احتمالاً دلیلش اینه.
‫برو تو!
‫انگار یه جای کار می‌لنگه!
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و پیج اینستاگرام ما : .:: @ZedMoviecom ::. .:: @MiraMovieSite ::.