‫«آنچه گذشت...»
‫ شما دشمن این ایالت تلقی شدین.
‫وایسین! ‫ اگه اون دشمنه پس منم دشمنم.
‫شما توی زمین‌ها کار می‌کنین، ‫ما هم روزی سه‌ وعده غذا بهتون میدیم.
‫هیچ مدرکی از بارداری همسرت ارائه نکردی.
‫- مدرک؟ ‫- هرتا!
‫وسط جنگ بازی می‌کنین.
‫کجای اینا با عقل جور در میاد؟!
‫آدام، ‫تو بهترین جاعلی هستی که داریم.
‫بچه‌های ورشو التماس می‌کنن ‫ بری به دادشون برسی.
‫بهت نیاز دارن، آدام. ‫من ندارم.
‫باید فوراً از کازابلانکا بریم.
‫بهش گفتم دارم باهات میام.
‫شرمنده حلقه ندارم، ‫اما عاشقتم الیسکا.
‫یهویی یهودی‌ها رو گرفتن ‫و شروع کردن به کتک زدن‌ـشون
‫- برمی‌گردم. ‫- توروخدا بمون، نرو.
‫آنا نمی‌تونم.
‫جوخه‌های مرگ.
‫می‌برن‌شون جنگل
‫تا کسی صداشون رو نشنوه.
‫ولی امیدوار بودم آدام اینجا باشه.
‫آخرین باری که دیدمش ‫ داشت میومد اینجا پیشت.
‫خداوند به همراه‌تون در سرزمین اسرائیل.
‫تو واسه دو نفر بکَن.
‫اون زن مادرته.
‫پس بدو فلیسیا! ‫بدو!
‫دیگه بسه! ‫نَکَنین...
‫لباس‌هاتون رو در بیارین!
دانلود فیلم و سریال با زیرنویس چسبیده ..:: MiraMovie.Top ::.. ..:: MyZed.Top ::..
‫«روش هشانا» زمانی برای انعکاسه. ‫(نمود شروع سال یهودی)
‫زمانی که درخواست بخشش می‌کنیم ‫و در پی بخشش دیگرانیم.
‫البته اصلاً نمی‌دونم ‫که الان چطوری می‌تونیم این کار رو بکنیم.
‫دعا می‌کنم که تو این تاریکی...
‫خانواده نور راه‌مان باشد.
‫مترجمین: «محمدعلی sm و iredprincess»
‫دعا می‌کنم که امسال
‫سالی خوب و پر از شادی باشه.
‫بیا. ‫خیلی گرونه.
‫سال نو مبارک.
‫مامان! ‫مامان!
‫ممنونم.
‫به غازهای پارک کوشوشکو فکر کن عزیزم.
‫- می‌تونی این کار رو بکنی؟ ‫- آره.
‫خوبه.
‫آره، ‫همینطوری خوبه.
‫«ما خوش‌شانس بودیم»
‫مسافرها پول بلیط‌ها رو دادن.
‫بهمون امید فروختن.
‫هی، بیا بغلم فِفه.
‫با «یودن‌رات» حرف می‌زنم. ‫باید مطلع‌شون کنیم. (شورای یهودی)
‫وقتی ازشون خواسته شد فهرست درست کنن،
‫- باید مطمئن باشیم که واسه چی‌ان. ‫- می‌دونستن فهرست‌ها واسه چی‌ان.
‫- باورم نمیشه حقیقت داشته باشه. ‫- پس داری به خودت دروغ میگی.
‫یودن‌رات‌ها آخرین خط دفاعی‌مون‌‌ـن.
‫بیدار شو پسر! اونا شریک جرمن ‫و تو هم نوکرشونی.
‫ما واسطه‌ایم.
‫می‌خوایم به این آشوب یکم نظم بدیم.
‫کدوم نظم؟ ‫شما کنترل‌مون می‌کنین،
‫با لباس‌های فرم و باتون‌هاتون ‫تو خیابون‌ها گشت می‌زنین،
‫- فهرست درست می‌کنین. ‫- من... من نمی‌دونستم
‫- که اینطوری میشه. ‫- فهرست‌ها واسه چی‌ان آیزاک؟!
‫من فقط خواستم بهتون کمک کنم.
‫و شرم بر من... ‫که قبولش کردم.
‫شرم بر من...
‫که جلوی سوار شدنش رو نگرفتم.
‫شرم بر من که متوجه نشدم.
‫میلا خواهش می‌کنم، ‫باید بدونی که تو و فیلیسیا چقدر برام مهمین.
‫من هیچوقت حاضر نمیشم تا...
‫تنها خواسته‌ام اینه که فعلاً صداش رو درنیارید.
‫بهتره دیگه حواس آلمانی‌ها رو ‫ به خودمون جمع نکنیم.
‫- برای امنیت خودتون. ‫- مگه کسی هم هست که جونش تو خطر نباشه؟
‫لطفاً از خونه‌مون برو بیرون.
‫ترسیده.
‫همه‌مون ترسیدیم.
‫وقتی زیرمون مدام درحال لغزشه... ‫چطوری می‌تونیم سر جامون وایسیم؟
‫می‌خوام یه چیزی بهت بدم.
‫همم.
‫می‌دونم مثل اون نمیشه.
‫ممنون ‫اما لازم نیست.
‫بذار باهاش یاد اون بیفتی، ‫همیشه باهات باشه.
‫امروز یه مرد و زن
‫و دوتا بچه‌هاشون رو دیدم که تیر خوردن، ‫پشت سر همدیگه.
‫بعد از دیدن همچین چیزی ‫چطوری باور کنم که سلیم هنوز زنده‌ست؟
‫« سیبری، آلتانای »
‫شنیدی آملیا چی شده؟
‫آره. ‫رافا برام تعریف کرد.
‫شیرش خشک شده.
‫بچه‌ش فقط دو هفته‌شه.
‫می‌دونم.
‫شدیداً هم کمبود وزن داره.
‫چیه؟
‫همین الانش هم داری به یه بچه‌ی دیگه شیر میدی، ‫یوزف هم هست.
‫نباید یادت بره ‫که باید مراقب خودت هم باشی.
‫من چیزیم نیست... ‫حالم خوبه.
‫چندتا قارچ پیدا کردم.
‫پر از مواد مغذیه.
‫واست خوبه، ‫واسه پسر کوچولوت هم خوبه.
‫به‌نظرم یه خبراییه. ‫هیتلر برعلیه استالین شده.
‫کارت رو بکن!
‫- از کی شنیدی؟ ‫- وانیا و بقیه.
‫به‌خاطر این با هم سر و کله می‌زنن ‫که ما رو چی‌کار کنن.
‫آتو... ‫اگه این راست باشه...
‫- یعنی باید آزادمون کنن. ‫- باید ما رو با آلمانی‌ها جایگزین کنن!
‫هنوز هم کلی راه به ذهنم می‌رسه ‫که ما به دردشون می‌خوریم.
‫هی، هی، هی. ‫این خبر خوبیه گنک.
‫خوشحال باش.
‫من میرم خونه‌ی آدام.
‫وقتی به آنا سر زدین، ‫تو آپارتمان هم رو می‌بینیم، خب؟
‫برین، برین.
‫آروم باش بلا، ‫آروم باش.
‫بوی چیه؟
‫آنا؟
‫حیوونا.
‫آنا؟
‫بلا، هیشکی تو ساختمون نمونده.
‫نه، ‫معلوم نیست.
‫شاید تو اتاق شیروونی ‫یا زیر خونه قایم شده باشن.
‫اون چیه؟ ‫چی نوشته؟
‫بگو، یاکوب.
‫«دارن می‌برن‌مون.
‫فکر کنم می‌خوان ما رو بکشن.»
‫وای خدا!
‫می‌خوای ژاکت جدیدت رو بپوشی، زِی؟
‫آره. وقتشه از این خراب‌شده بریم.
‫تناقضش رو نمی‌بینی؟
‫- میشه لطفاً بهش شیر بدی؟ ‫- حتماً.
‫ممنون.
‫داریم از اینجا میریم. ‫یعنی اتفاق خوبی نیست؟
‫بهش میگن «عفو عمومی».
‫اما دستور داریم ‫که اجباری عضو ارتش سرخ استالین بشیم.
‫تصور این که تو ‫لباس فرم شوروی رو بپوشی خیلی سخته.
‫شلوارهای تنگ‌تر لازم داری.
‫حتی یه ذره هم به این جماعت اعتماد ندارم.
‫بهمون دستور دادن ‫واسه سفر با قطار وسایل جمع کنیم.
‫سفر با قطار به کجا؟
‫انگار این صحنه رو قبلاً دیدم.
‫شاید با یه زن و بچه‌ی دیگه ‫با واگن دامداری رفتی سفر.
‫این قسمت بچه‌ش دیگه جدید بود.
‫فقط کاش می‌دونستم کجا داریم میریم.
‫کاش اشعار ریلکه همراهم بود.
‫چیزی نیست.
‫آروم باش.
‫حداقل بارون قطع شد.
‫این رو که دیگه نمی‌تونن ازمون بگیرن.
فیلیسیا چطوره؟
‫کنار اومده.
‫بیشتر اوقات که تو کارخونه کار می‌کنم ‫تو خونه آروم می‌مونه.
‫- جدیداً خیلی آروم شده. ‫- خوبه.
‫همین که آرومه خوبه.
‫آیزاک، سر و وضعت داغون شده.
‫ممنون بابت صداقتت.
‫اصلاً این چندوقت خوابیدی؟
‫شیمون عین گاو خر و پف می‌کنه.
‫دیگه پیش خونواده‌ات نیستی؟
‫آیزاک... ‫نمی‌دونستم...
‫خواهش می‌کنم میلا، ‫سر خدمت‌ـم.
‫خب اینقدر باهام سرد نباش.
‫از وقتی که هم‌سن فیلیسیا بودیم ‫همدیگه رو می‌شناسیم.
‫پدرم منظوری نداشت.
‫اگه بتونی به این که ‫ از پلیس استفعا بدی، فکر کنی...
‫نمی‌تونم استعفا بدم.
‫تو خونه‌مون یه جا واست هست.
‫حتی اگه کنارتون هم می‌موندم،
‫چه شرایطی داشت؟
‫دوستت می‌شدم؟
‫عموی فیلیسیا می‌شدم؟
‫تو خیلی واسه‌ی ما مهمی.
‫ما؟
‫آیزاک.
‫اشکالی نداره.
‫فراموشش کن.
‫این زن و بچه‌ها ‫چطوری دم دروازه‌های جهنم می‌رقصن؟
‫از نظر اونا ما وجود نداریم.
‫باید دیگه راه بیفتم.
‫باید به یه خونواده یه خبر بد بدم
‫چون پسرشون مدارکش همراهش نبوده.
‫این کشتارها دیگه از کنترل خارج شدن.
‫چندوقت دیگه گریبان خودمون رو هم می‌گیره.
‫دنبال چی می‌گردی؟
‫خواهرم گم شده.
‫نباید بری اونجا. ‫یه هفته‌ست مدام دارن تیر شلیک می‌کنن.
‫باید برگردیم سمت جنگل‌ها.
‫- نه، نمی‌تونیم. ‫- نه، شاید آنا و دنیل فرار کردن.
‫شاید تونستن یه جا مخفی شن.
‫ بلا، خودت هم می‌دونی که چقدر احتمالش کمه.
‫نه، ما فقط یه هفته‌س داریم می‌گردیم، ‫معلوم نیست.
‫- هیچی معلوم نیست. ‫- چرا، معلومه.
‫همین الانش هم خیلی اینجا موندیم.
‫وقتشه برگردیم رادوم.
‫نه... ‫الان نمی‌تونم برگردم...
‫ولف تونسته یه ماشین واسه‌مون جور کنه.
‫صبح زود یه وانت‌بار راه میفته سمت رادوم
‫ما هم باید سوارش شیم.
‫صبح زود؟
‫این همه صبر کردی ‫تا الان این رو بهم بگی؟
‫تازه قطعی شده.
‫یعنی تو دیگه بیخیال شدی؟
‫بیخیال آدام شدی؟
‫بیخیال نشدم.
‫اون به‌خاطر تو برگشت اینجا.
‫می‌دونم.
‫اما بلا، ‫اگه آدام بود می‌خواست کار درست رو بکنیم.
‫شهر اصلاً‌ ثبات نداره. ‫دوباره خشونت‌هاشون فوران می‌کنه.
‫- مطمئنیم. یه برنامه‌ی دیگه هم هست که... ‫- اون‌وقت می‌خواین برگردین پیش خونواده‌تون
‫و اون مدارک جعلی رو تحویل بدین.
‫اما بلا، ‫پدر و مادر خودت هم اونجان،
‫اگه به فکر خودت نیستی ‫به فکر اونا باش.
‫معلومه که به فکر اونام!
‫اگه بدون اون برگردم ‫چی باید بهشون بگم
‫بدون این که کامل مطمئن باشم؟
‫- نمی‌تونم این کار رو باهاشون بکنم! ‫- اون مُرده. مُرده.
‫خب؟
‫آنا مرده.
‫تک تک یهودی‌های اون ساختمون رو ‫ بردن استادیوم
‫بعدش هم بردن‌شون جنگل، ‫هیشکی هم برنگشته.
‫خب؟
‫- کوبا. ‫- نه.
‫نکن...
‫- نه، نه،‌ نه! ‫- بلا!
‫لطفاً ولم کن! ‫ولم کن!
‫پول حمل و نقل.
‫شرمنده.
‫داری تصمیم درستی می‌گیری که میری.
‫می‌دونم.
‫پس چرا حس می‌کنم دارم جا می‌زنم؟
‫اگه آدام بود ‫می‌خواست جات امن باشه.
‫آدام ایمان داشت.
‫همیشه بهم باور داشت، ‫به همه چیم.
‫اون مرد کیه؟
‫امروز پیداش شد. ‫فکر کنم از یه اردوگاه کار اجباری فرار کرده.
‫کدوم اردوگاه؟
‫اونی که تو خیابون یانووسکاس.
‫منظورت همونیه که آلمانی‌ها ‫همه‌ی مردهای سرحال رو بردن؟
‫اون فقط یه شایعه بود.
‫- می‌دونی که ما... ‫- بهش می‌خوره سرحال باشه.
‫ببخشید. ‫سلام.
‫اسم من هالیناس. ‫اسم شما چیه؟
‫اریک.
‫اریک... ‫از آشنایی باهاتون خوشحالم.
‫اشکالی نداره بپرسم که... ‫شما چطوری فرار کردین؟
‫از فاضلاب.
‫اریک... احیاناً...
‫وقتی اونجا بودین، ‫اسم آدام آیکن‌والد
‫به گوش‌تون نخورده بود؟
‫نه؟ بژوزا چی؟
‫یه مرد قدبلنده، ‫عینک گرد می‌زنه.
‫این مرد بهترین جاعل زیرزمینیه.
‫- اگه دیدیش... ‫- یه شایعاتی درمورد یه جاعل شنیدم ولی...
‫نه، نه. مطمئن نیستم. ‫چند روز غذا نخوردیم.
‫متوجهم.
‫ممنونم.
‫سوار شین.
‫این چیه؟
‫مدارک جعلی.
‫لطفاً بده به پدر. ‫من نمیام.
‫آدام ممکنه تو اون اردوگا‌ه‌ها زنده باشه.
‫شایعه شده که یه جاعل اونجاست.
‫به‌خاطر یه شایعه می‌خوای بمونی؟
‫می‌دونم.
‫- آدم دو رویی‌ام. ‫- نه، نمیشه بمونی.
‫- مجبورم. ‫ - اما...
‫اگه الان با ما برنگردی، ‫چطوری می‌خوای برگردی رادوم؟
‫خودت گفتی که... ‫اگه آدام بود می‌خواست کار درست رو بکنیم.
‫کار درست اینه؟
‫می‌تونه باشه، ‫اگه نجاتش بدم.
‫اگه ندی، چی؟
‫حداقل می‌تونم با خودم کنار بیام.
‫اگه زنده بمونی که با خودت کنار بیای.
‫تو این شهر بوی مرگ پیچیده.
‫عاشقشم.
‫خورشید داره طلوع می‌کنه. ‫باید راه بیفتیم.
‫باشه فقط یه کوچولو دیگه.
‫هالینا، ‫خواهش می‌کنم...
‫یاکوب... ‫باید بمونه.
‫باشه... ‫هرچی تو بگی.
‫نه.
‫« جزیره‌ی فلورس » ‫« برزیل، ریو دو ژانیرو »
‫یه قدم دیگه.
‫- ممنون. ‫- آفرین.
‫جرئت دارم بگم خوش‌اومدین؟
‫حالا از کجا اینقدر مطمئنی ‫که ازمون خوشامدگویی میشه؟
‫همین که پرت‌مون نمی‌کنن ‫تو آب کافیه الیسکا.
‫- قدردان این معجزه‌های کوچیک باش. ‫- هی، شما دونفر!
‫جدی میگم. ‫چرا نزدیک یه جزیزه پیاده شدیم؟
‫بندر ریو که اونجاست.
‫هی!
‫این سمت، ‫از سمت راست.
‫بجنبین. ‫عجله کنین. از این سمت.
‫برین. ‫عجله کنین.
‫لطفاً عجله کنین.
‫از این سمت. ‫از این سمت.
‫اینجا زندانه؟
‫ویزاهامون رو قبول می‌کنن؟
‫تا کی‌ می‌خواین نگه‌مون دارین؟
‫لطفاً اجازه بدین توضیح بدم.
‫اسم من ژرژیوس.
‫من به نمایندگی از
‫انجمن خیرخواهانه‌ی یهودیان ریو اومدم اینجا.
‫متاسفانه باید بهتون اعلام کنم که ‫ تمدید ویزاهاتون رد شده
‫و الان بازداشتین.
‫برادر من تو ریو زندگی می‌کنه. ‫اون حامی‌مون شده.
‫بله، ‫اسامی رو جمع می‌کنم.
‫به سربازخونه‌ها منتقل میشین، ‫زن‌ها و مردها هم جدا میشن.
‫ویزاهای ما توسط شخص جناب سفیر ‫سوزا دانتاس صادر شده.
‫حتماً میشه یه کاریش کرد.
‫وارگاس، سوزا دانتاس رو مجبور کردن ‫که زودتر از موعد بازنشسته شن.
‫می‌دونستم، می‌دونستم. ‫می‌دونستم نمی‌تونه کمک‌مون کنه.
‫- اون تنها چاره‌مون نیست. ‫- چه چاره‌ی دیگه‌ای داریم؟
‫- داییت عزیزم. ‫- می‌تونیم با هایاس تماس بگیریم.
‫ به‌نظرت یه سازمان یهودی تو کشوری که ‫از یهودی‌ها بدشون میاد، قدرتی داره؟
‫ای خدا، ‫چقدر تو ساده‌ای.
‫ساده نیستم، ‫اما اونقدری راه اومدیم .که امیدم رو از دست ندم
‫امید؟ یعنی میگی به‌خاطر امید تو ‫تا برزیل اومدم؟
‫- امید کوفتیت رو پرت می‌کنم تو اقیانوس! ‫- الیسکا.
‫دارن ناهار میدن.
‫چایی ماته هم هست.
‫مامانت میگه مزه خاک میده. ‫من که خوشم اومد.
‫گشنم نیست آدی.
‫اون وقت من فکر می‌کردم ‫وقتی نزدیک بود از اون قایق بیفتیم
‫و موقع رد شدن از تنگه‌ی جبل‌اطارق، ‫ غرق شیم، بدترین اتفاق بود.
‫نزدیک نبود غرق شیم.
‫اون ماهی‌گیر پیره که ‫ به دعا متوسل شده بود.
‫شاید همیشه دعا می‌خونه.
‫حق با توئه.
‫می‌تونیم از اون طرف ،براشون دست تکون بدیم
‫می‌تونن بفهمن ما اینجا نشستیم ‫اما با این حال ما رو نمی‌خوان.
‫رفیق صمیمیم، ترسا، ‫بهم حسودی می‌کرد
‫که دارم میام ریو.
‫به ساحل‌ها، آهنگ، کوپاکابانا،
‫اگه بفهمن انداختنم زندان ‫خندش می‌گیره.
‫نسبت به بقیه‌ی زندان‌ها ‫همچین بد هم نیست.
‫- زندان قبلیم که کلی عقرب داشت. ‫- باشه بابا، یادم نمیره که
‫بیشتر از من زجر شدی.
‫منظورم این نبود.
‫اشکال نداره. ‫ببخشید.
‫نمی‌دونم چم شده.
‫هیچیت نشده.
‫با مامانم حرف بزن ‫تا یه لیست بلند و بالا تحویلت بده.
‫خب، حتماً به چشم مامانِ من حرف نداری
‫جدی؟
‫- انقدر مطمئن نباش ‫- نخوما؟ شوخیت گرفته حتماً.
‫عاشق خانم‌های باهوش ‫و دنیا دیده‌؛ مثل خودشه.
‫انقدر با هالینا جور می‌شید ‫که تهِ‌ش من رو ول می‌کنی.
‫گنک از خوشگلیت تعریف می‌کنه
‫چون واقعاً قشنگی.
‫میلا... میلا دنبال اینه که ‫من خوشحال باشم و سر و سامون بگیرم.
‫یاکوب عاشقت میشه ‫چون کلا از همه خوشش میاد
‫راستی یاکوب می‌تونه ‫توی عروسی‌مون عکاسی کنه
‫بهت نگفتم؟ ‫عکاسی‌ش فوق‌العاده‌ست
‫اصلاً نمی‌دونم چرا ‫دانشکده‌ی حقوق رفته
‫اگه قرار باشه برادرت ‫عکاس عروسی‌مون بشه،
‫پس حالا حالا باید منتظر بمونم
‫خب... آم، البته...
‫همینطوری به ذهنم خطور کرد. ‫فکر مسخره‌ای بود.
‫ببخشید. نمی، نمی‌دونم. ‫ببخشید، آدی.
‫- من... ‫- نیازی به معذرت خواهی نیست
‫از مامانم بپرسی ‫بهت میگه چقدر گَنده‌دماغم.
‫گَنده‌دماغ نیستی، فقط روراستی.
‫آهای... با شمام!
‫من هالینا بژوزام.
‫متأسفانه همسرم رو ‫با یک آدم یهودی اشتباه گرفتید.
‫جدی؟
‫اینجاست.
‫اومدم دنبالش.
‫این‌ها رو لازم دارم.
‫اینجا کسی با اسم بژوزا نداریم.
‫شاید لازم باشه ‫دوباره فهرست‌تون رو چک کنید.
‫چی فکر کردی راجع به ما؟
‫حالم به‌هم می‌خوره... ‫می‌بینم همسرم رو با یکی از این
‫یهودی‌های لجن اشتباه گرفتید.
‫اجبارم می‌کنید ‫خودم رو اینطوری خوار و خفیف کنم؟
‫تحقیرآمیزه.
‫پس، لطفاً آبروی رفته‌ی من ‫و شوهرم رو به ما برگردونید...
‫و ما رو به حال خودمون رها کنید.
‫نقره‌ات رو ببینم.
‫باشه واسه وقتی که شوهرم رو بهم برگردوندید.
‫« بگرد ببین «بژوزا» داریم! »
‫فخا بژوزا... شب برگرد
‫در هر صورت، باید آمادگی ‫یه اتفاق ناگوار رو داشته باشی.
‫اگه افسرِ قصد بازداشت کردنـم رو داشت، ‫تا حالا کارش رو کرده بود.
‫این مردم‌آزارها رو نمیشه شناخت. ‫خدا می‌دونه تو فکرشون چی می‌گذره.
دارم به چند تا از دوستان زیرزمینی ملحق میشم.
‫قراره بریم توی جنگل، ‫چون امن‌تره.
‫امن‌تره؟
‫توی جنگل امن‌تره؟ ‫ولی از گرسنگی می‌میرید.
‫نه، یه جوری سر می‌کنیم.
‫اگه نقشه‌ات نقش بر آب شد، ‫بیاید پیش ما.
‫نمی‌تونم تا اونجاش فکر کنم.
‫این مال جدِّ مادری‌مون بود...
‫- «برگورست» ‫- مثل بژوزا، عجب شانسی!
‫باورش خیلی سخته که... سه سال پیش...
‫با همین نقره‌، ‫داشتیم عید پِسَح رو دور هم جشن می‌گرفتیم،
عجب ‫دغدغه‌های کوچیکی داشتیم.
‫همیشه برادرمون، آدی رو بخاطر اینکه توی پاریس ‫ زندگی درست و حسابی‌ای داشت، اذیت می‌کردیم...
‫وقتی‌که واقعاً آرزمون بود نصف روحیه‌اش ‫رو توی ماجراجویی می‌داشتیم.
‫از کجا معلوم؟ ‫شاید همین... باعث شد نجات پیدا کنه.
‫اون موقع کسی به این اندازه ‫روی این نقره حساب نکرده بود.
‫حالا مهم‌ترین چیز توی زندگیمه.
‫میگی خوش‌شانسم...
‫اما شاید شانس نسبی باشه.
« قزاقستان، آکتیوبینسک »
« ۱۱۲۶‏ کیلومتر تا سیبری »
‫فکر کنم کم کم زِی سینه‌خیز بره.
‫می‌خوای بری بغل بابایی؟
‫این روسی‌ها چطوری انتظار دارن بجنگیم...
‫وقتی انقدر ضعیف شدم ‫که حتی نمی‌تونم بچه‌ام رو بغل کنم؟
‫لعنتی
‫کجاییم؟
‫نمی‌دونم
‫درود، هم‌رزمان
‫کی گرسنه‌ست؟
‫سربازها لهستانی‌ان.
‫برو تا تموم نشده. بدو.
‫تجدید قوا کن، دوستِ من.
‫چی شده؟ چه خبره؟
‫ژنرال آندرس داره توی وروسکویه‌ی ازبکستان، ‫یه ارتش لهستانی جمع می‌کنه
‫برای جنگیدن در کنار ایشون ‫احضار شدید.
‫برای... برای لهستان بجنگیم؟
‫- کجاییم؟ ‫- قزاقستان. یه توقف کوتاه داریم.
‫خیلی مونده ‫تا به پیاده نظام ملحق بشید
‫نونش هنوز گرمه.
‫بده دهنم. بده دهنم.
‫همم!
‫همم
‫قهوه.
.‫وای، قهوه
‫همم
.‫هی، داریم نزدیک می‌شیم
‫« گتو رادوم »
‫بدو، بدو. بیا.
‫آنا کو؟
‫ببخشید. خیلی معذرت می‌خوام. ‫خیلی شرمنده‌ام.
‫یاکوب. وای.
‫نه، اون نیو...
‫اینجا نیست.
‫این مال توئه.
‫این هم مال تو. این مال تو.
‫خدای من، فوق‌العاده‌ست.
‫هالینا کو؟
‫« دو ماه بعد »
‫خوشمزه‌ست.
‫پیازچه واسه باغچه‌ی یتیم‌خونه‌ست؟
‫آره، بچه‌ها چیدن‌شون.
‫خاک بازی کنن یا یه چیزی بکارن...
‫به نظرم باعث میشه یادشون بره کجان.
‫خب، خوشحالم از شنیدنش.
‫خبری از هالینا نشد؟
‫نه هنوز، ولی... ولی هالینا ‫می‌تونه گلیمش رو از آب بکشه بیرون.
‫یه راهی پیدا می‌کنه.
‫حتماً مادر و پدر بیچاره‌ات دل نگرون‌ان.
‫آها راستی، خونواده‌ام برنامه دارن
‫فردا شب عید «روش هشانا» ‫رو جشن بگیرن
‫دلشون می‌خواد ‫شما هم تشریف بیارید.
‫- خطرناک نیست؟ ‫- بقیه هم انجام میدن.
‫شنیدم چند نفری می‌خوان ‫یه «شوفار» درست کنن، ‫(نوعی ساز بادی در آیین‌های یهودی)
‫پدرم معتقده باید همچین روزی رو جشن گرفت
‫محتاطانه پیش میریم.
‫ممنون، ولی...
‫نمی‌تونیم قبول کنیم.
‫ولی تو باید بری، عزیزدلم.
‫نه، مامان. می‌خوام پیش تو بمونم.
‫حق با سول‌ـه.
‫این رسم و رسومات مهم‌ان. ‫مخصوصاً الان.
‫انگار مادرت بهتر شده.
‫جدی؟
‫داشتم باهاش صحبت می‌کردم.
‫شنیدم کارخونه‌ی ای‌وی‌ال ‫کارگر لازم داره.
‫کارخونه‌ی ای‌وی‌ال؟
‫- منظورت... ‫- همونی که بیرون شهره.
‫همونی که پادگان داره؟
‫تو... تو که شاغلی.
‫- حالش چطوره امروز؟ ‫- از جاش پا نشده.
‫صبح خوبی نیست.
.‫- صبح بخیر، آدی ‫- صبح بخیر، فلیپ.
‫چطوری میشه آبمیوه گرفت؟
‫از تلگرافم به «هایاس» خبری نشد؟
‫خبرِ «وارگاس»... خبر خوبی نیست.
‫« مرکز سربازگیری » ‫« ازبکستان، وروسکویه »
‫شما واجد شرایط نیستید.
‫مرخصید.
‫- حتماً یه مشکلی پیش اومده. ‫- نه، شما صلاحیت ندارید.
‫ارتش لهستان، یهودی‌ها رو نمی‌پذیره.
‫ولی شنیدم سهمیه دارن. ‫خواهش می‌کنم جناب، من قصدم فقط جنگیدنه.
‫بعدی؟
‫بیاید جلو. نفر بعدی.
‫مدارکتون رو آماده کنید.
‫نفر بعدی.
‫به تو گفتن؟
‫نه، به یه بدبخت گفتن. ‫من هم دیگه واینستادم.
‫خب خوبه، پس هنوز کسی بهت چیزی نگفته.
‫- خب بالأخره اتفاق میفته. ‫- خب، ممکنه.
‫- ما به ارتش نیاز داریم. ‫- انتخاب با ما نیست، هرتا!
‫- سرِ من داد نزن. ‫- چرا، بخاطر بچه؟
‫- بخاطر این بچه‌ی خوابیده؟ ‫- گور سر بچه.
‫سرم داد نزن ‫چون کارت زشت و بی‌ادبانه‌ست.
‫حاضرم جونم رو بخاطرشون بذارم کف دستم
‫- بعد میگن ما رو قبول نمی‌کنن! ‫- من اینجام، گنک. می‌تونی با من صحبت کنی؟
‫- کون لق‌شون! ‫- کون‌لقِ کی؟ کون‌لقِ ارتش؟
‫نخیر، این حرف‌ها به ما نیومده.
‫قبول‌مون نکنن، باید دست از پا درازتر، ‫بریم وسط بیابون سرگردون باشیم
‫برگردیم لهستان، می‌میریم.
‫برگردونن‌مون سیبری، ‫زِی نمی‌تونه یه زمستون دیگه رو تاب بیاره.
‫نمی‌تونیم ارتش رو بذاریم کنار، گنک. ‫نمی‌تونیم همچین تصمیمی بگیریم.
‫تصمیمش رو برامون گرفتن!
‫- گوش میدی چی میگم؟ ‫- نه! خسته شدم از حرف‌هات!
‫خسته شدم از حرف‌هات و غرزدن‌هات، ‫از تصمیم‌هات،
‫از اون غرورِ کوفتی‌ات. ‫دیگه حالم به‌هم می‌خوره.
‫درست مثل وقتی‌ که حاضر نشدی ‫بخاطر یه تیکه کاغذ بگی اهل شوروی هستیم،
‫- و باعث شدی بریم «گولاگ». ‫- مجبورت نبودی بیای. ‫(اردوگاه‌های کار اجباری در نواحی دور افتاده اتحاد جماهیر شوروی)
‫معلومه که مجبور بودم.
‫بعدش اصرار داشتی با نگهبان‌ها ‫سرِ جیره‌ی بیشتر چک و چونه بزنی.
‫بهت گفتم نکن، ولی به حرفم گوش نکردی ‫و تولد زی پیشش نبودی.
‫- چند دقیقه دیر کردم. ‫- کتک خورده بودی، داشتی می‌مُردی!
‫امکان داشت زیر کتک بمیری ‫و کلاً دیگه سر و کله‌ات پیدا نشه.
‫وای
‫بعد از تولد زی، از دستت دادم.
‫اون خری هم که عاشقش شدم ‫از دستم در رفت،
‫دیگه نمی‌تونم تاب بیارم.
‫دیگه نمی‌تونم تنهایی ‫بار مسئولیت‌ها رو به دوش بکشم.
‫بهت نیاز دارم. پس خودت رو جمع و جور کن ‫و یه راهی پیدا کن.
‫واسه‌م هم مهم نیست ‫لهستانی‌ها
‫یکی مثل توی بخت برگشته رو نمی‌پذیرن،
‫ما باید یه جوری وارد ارتش بشیم.
‫آره
‫آره. آره، می‌دونم.
‫می‌دونم، می‌دونم. می‌دونم.
‫آدی! آدی!
‫حل شد! ما میریم، آدی!
‫مورد عفو عمومی قرار گرفتیم. ‫می‌ذارن بریم ریو!
‫وای! تا یه ساعت دیگه، ‫یه قایق میاد دنبال‌مون.
‫- چی؟ غیرممکنه. ‫- نه، معجزه‌ست.
‫آم، ولی... ولی... ولـــی وارگاس ‫گفته یهودی‌ها «ناخوشایند» و
‫- «غیرقابل‌تحمل»ان. ‫- دقیقاً همینطوره.
‫ما آخرین نفراتی هستیم که وارد می‌شیم. ‫بعد از ما دیگه راهی به برزیل وجود نداره.
‫- آخرین نفرات؟ ‫- بخشی از قرارداد جوش خورده.
‫فوق‌العاده نیست، عشقم؟
‫نه.
‫نه، نه، نه، نـــه.
‫هفت ماهِ آزگاره دنبالشیـم.
‫- چرا نه؟ ‫- خیلی‌ها هنوز دارن می‌جنگن.
‫می‌دونم ولی ما که مسئول ‫مشکلات کل دنیا نیستیم.
‫درسته، ولی مسئولیتِ خونواده‌ام که با منه.
‫خونواده‌ات چه ربطی به این جریان دارن؟
‫توی کشوری عفو عمومی بخورم ‫که ورود خونواده‌ام غیرمجازه؟!
‫اصلاً روحت هم خبر نداره ‫خونواده‌ات کجان.
‫آدی، آدی... گوش کن بهم.
‫باید به مشکلی نگاه کنی ‫که امروز میشه حلش کرد.
‫باید جشن بگیریش.
‫- اگه مادرت بود، همچین خواسته‌ای ازت داشت. ‫- تو چه می‌دونی مادرم چیه و کیه.
‫درسته ولی مشخصاً بودن مادرت رو ترجیح میدی.
‫پس چرا برنمی‌گردی اروپا؟
‫- خب اصلاً همچین منظوری نداشتم. ‫- منظورت چی بود پس، آدی؟
‫یا می‌خوای بخاطر اینکه دستت ‫از همه‌جا کوتاهه، من رو تنبیه کنی؟
‫- تنبه‌ات کنم؟ ‫- بله!
‫تو همش داری بخاطر ‫اینجا گیر کردن‌مون تنبیه‌ام می‌کنی.
‫ای خدا! شرمنده که نمی‌تونم ‫از زندونی بودن لذت ببرم!
‫اینجا که اصلاً واقعاً زندون نیست
‫توی رنج و عذاب واقعی، ‫یه لحظه هم دووم نمیاری!
‫- چون مامانم پولداره؟ ‫- بخاطر اینکه لوسی
‫خب، انگار زیاد نگران پولم نیستی
‫وقتی میشه خیلی راحت باهاش ‫از اسپانیا خارج بشیم.
‫به نظرت خودم دوست داشتم ‫زیر بار منت کسی برم؟
‫نه، از نظرم به غرورت برخورده.
‫من همچین فکری می‌کنم.
‫تو از کجا می‌دونی من چی کشیدم تو زندگیم؟ ‫تو که اصلاً چیزی از من نمی‌دونی.
‫- از چی حرف می‌زنی؟ ‫- بدبختی!
‫فکر کردی هیچکس جز آدی جون بدبختی نکشیده، نه؟
‫من هم غم و غصه دیدم، آدی.
‫فقط همیشه‌ی خدا نمی‌کنم توی چشم تو.
‫انتظار داری بیست چهاری ‫ واست به‌به و چه‌چه بکنم؟
‫نخیر، انتظار دارم رو به جلو باشی.
‫انتظارم همچین چیزیـه، ‫وارد مرحله‌ی بعدی زندگیت بشی.
‫من باید توی مرحله‌ی بعدی زندگیت باشم.
‫هستی، الیسکا.
‫پس گذشته رو بنداز دور!
‫«روش هشانا» زمانی برای انعکاسه.
‫زمانی که درخواست بخشش می‌کنیم
‫و در پی بخشش دیگرانیم.
‫البته اصلاً نمی‌دونم ‫که الان چطوری می‌تونیم این کار رو بکنیم.
‫دعا می‌کنم که تو این تاریکی...
‫خانواده نور راه‌مان باشد.
‫دعا می‌کنم که امسال
‫سالی خوب و پر از شادی باشه.
‫آمین.
‫تعداد زیادی از عزیزان‌مون...
‫امشب در کنار ما نیستن.
‫خیلی‌ها رو از دست دادیم.
‫به قدری که تحمل داغ‌شون ‫به تنهایی ممکن نیست،
‫بخاطر همین هم هست که ‫همگی دور این میز جمع شدیم.
‫اما... یکی از ما که واقعاً در کنار ما نیست،
‫یه راهی پیدا کرده ‫تا حضورش رو به ما نشون بده.
‫قبل از اینکه دور هم جمع بشیم، ‫یه نامه از هالینا به دستم رسیده.
‫چی؟
‫هالینا و آدام حال‌شون خوبه.
‫- چطور تونستی از من پنهونش کنی؟ ‫- گفتم که، تازه به دستم رسیده!
‫- چی؟ ‫- چی؟
‫- بذار ببینیم. ‫- خیلی‌خب.
‫خیلی بدجنسی.
‫- خاله‌جون هالینا، حالش خوبه. ‫- خیلی بدجنسی.
‫خوشحالیم چون حالش خوبه.
‫- خب؟ ‫- میشه ببینیمش؟
‫کجاست؟
‫خیلی‌خب، خیلی‌خب. ‫«مادر و پدر عزیزم»
‫وای!
‫- چیزی نیست. طوری نیست. ‫- ببخشید.
‫- خیلی معذرت می‌خوام. ‫- بلا.
‫ببخشید.
‫بلا. صبر کن. صبر کن. وایسا.
‫خواهش می‌کنم وایسا. وایسا. ‫اشکالی نداره.
‫اشکالی نداره، عشق من. ‫چیزی نیست.
‫خونواده‌ام درکت می‌کنن.
‫اشکالی نداره. هی.
‫خیلی براشون مهمی.
‫خب؟
‫بیا برگردیم داخل، خب؟
‫دنبال اون شغلم.
‫- چی؟ ‫- کارخونه‌ی ای‌وی‌ال.
‫می‌خوام اونجا کار کنم.
‫می‌خوام اونجا زندگی کنم.
‫اینجا هیچ آسایشی برای ‫خونواده‌ام فراهم نمی‌کنم.
‫- باری‌ام به دوشِ پدر و مادرم، تو. ‫- نیستی. باری به دوشم نیستی.
‫نیستی. ‫خونواده‌ات بهت احتیاج دارن.
‫من بهت احتیاج دارم.
‫آنا... همه‌جا هست.
‫- فردا پیگیر اون شغلِ میشم. ‫- نه، بلا. خواهش می‌کنم.
‫- توروخدا... ‫- بس کن. داری بدترش می‌کنی.
‫برو پیش خونواده‌ات باش.
‫لطفاً از دورهمی‌تون لذت ببر.
‫خیلی بخاطر هالینا و آدام خوشحالم.
‫می‌خوای بهت یاد بدم... ‫چطوری کاتولیک باشی؟
‫چند تا دعا یادم بده. ‫جوری باشه که باورشون بشه.
‫تنها راهیه که می‌تونم ‫به ارتش لهستان ملحق شم.
‫می‌تونم بهت یاد بدم، ‫ولی برات سخت نمیشه؟
‫باورت بشه یا نه، ‫ولی همیشه بخاطر حافظه‌ام تشویق می‌شدم.
‫- گمونم بتونم اونقدری حفظ کنم که سر کنم. ‫- نه، نه، نه، نه. منظورم این نیست.
‫اگه... اگه ازم می‌خواستن ‫که به سمت یه خدای دیگه دست به دعا بشم...
‫- نه، نه، تاوان زیادی داره. ‫- ببین، من مدرسه‌ی عبری رفتم.
‫«بر میتصوا» شدم. ‫دعاها رو آموزش دیدم. ‫(جشن تکلیف یهودی‌ها)
‫پدرم اهمیت می‌داد.
‫خوشم میومد بهم افتخار می‌کرد، ‫ولی هیچوقت...
‫هیچوقت از اعماق وجودم حسش نکردم.
‫- چقدر بد. ‫- چرا؟
‫شاید باعث تسلی دلت بشه.
‫من تسلی دل لازم ندارم.
‫حقوق لازم دارم.
‫جورج؟! ‫وای، جورج!
‫خدای من!
‫خیلی منتظر این ملاقات بودی. برو.
‫برو پیش داییت. شب قشنگیه.
‫دوست داری بیای؟ ‫مطمئنم داییم ازت استقبال می‌کنه.
‫نه. نه. من...
‫میرم یه هتل پیدا کنم، ‫یه آب نارگیلی هم بزنم تو رگ.
‫پول داری؟
‫آره
‫آره، معلومه که آره.
‫فرانک‌هام رو پس‌انداز کردم.
‫چیزیم نمی‌شه. برو.
‫برو.
‫جا پیدا کردی، خبرم کن.
‫جایی برای موندن داری؟
‫بیا.
‫عید روش هشانا رو ‫با خونواده‌ی من جشن بگیر.
‫«برای خانواده‌ی عزیزتر از جانم»
‫«معجزه شد که تونستم ‫آدام عزیزمون رو پیدا کنم
‫و از آزادیش مطمئن بشم.»
‫«بلاهایی که از دستِ ارتش آلمان متحمل شده،
‫غیر قابل تصوره.»
‫«دیگه لووف امنیت نداره، بنابراین ‫راهیِ حومه‌ی شهر شدیم
‫و با جمعی از دوستان، آسایش پیدا کردیم.»
‫«بهبودیِ آدام زمان بُرد،
‫ولی ذره‌ای روحیه‌ی مصمم ‫و لطیفش متزلزل نشد.»
‫«احترام زیادی براش قائلم.»
‫«هرگز حاضر نیستم ازش جدا بشم ‫و آدام هم هرگز حاضر نیست از من دست بکشه.»
‫«احترام زیادی برای دوستان شجاع‌مون ‫در جنگل قائل هستیم،
‫اما مسیرمون ازشون جداست.»
‫«توی ورشو یه زندگی جدید رو رقم می‌زنیم.»
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و پیج اینستاگرام ما : .:: @ZedMoviecom ::. .:: @MiraMovieSite ::.
‫«لطفاً اگه می‌تونید، ‫یه راهی برای ملحق شدن به ما پیدا کنید.»
‫«ما آماده‌ایم و هروقت که تونستید ‫سفر کنید، ما منتظر شما هستیم.»
‫«جواب سوالی که توی ذهن همه‌ست رو بدم...
‫که به روش خودمون، ‫ رابطه‌مون رو رسمی‌اش کردیم.»
‫«آدام و هالینا بژوزا»
‫«با عشق، هالینا»
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و پیج اینستاگرام ما : .:: @ZedMoviecom ::. .:: @MiraMovieSite ::.
‫می‌خوام که کمکم کنی یه پالتوی جدید بدوزم.
‫برای چی؟
‫می‌خوام برم.