‫هیس، هیس، هیس، هیس، هیس.
‫صبح شده؟
‫نه، بخواب.
دانلود فیلم و سریال با زیرنویس چسبیده ..:: MiraMovie.Top ::.. ..:: MyZed.Top ::..
‫عجب آدم لاشی‌ایه.
‫پلاکت رو دیدم، عوضی.
‫‏50 بی‌تی8، از دست این لنزهای کوفتی
‫بی‌تی... چی گفتم؟
‫دفعۀ بعد گیرش میندازیم
‫بله؟
‫باشه، خودم رو می‌رسونم.
‫مایکی.
‫خب، خانم کول‌فیلد می‌گن که...
‫- منو متهم کرده. ‫- دیزی.
‫چیه؟ اون حرف‌هاشو زده، حالا نوبت منه.
‫- کوتاه بیا، سرجمع پنج‌تا کلمه هم نگفته. ‫- راستش، به‌نظرم نباید به زنی که...
‫توی محیط مدرسه از عبارت ‫«نافارغ» استفاده می‌کنه اعتماد کنیم.
‫اونم یه دبیر متخصص.
‫ایشون اذعان کردن ‫که دیزی ایشون رو هل داده.
‫- آخ! ‫- درد نداشت.
‫تو که نمی‌تونی بگی درد داشت یا نه.
‫یعنی چی که هل داد؟
‫به‌طور فیزیکی، ‫روبه‌روی کلاس دو دستی هلش داده.
‫- راست می‌گه؟ ‫- نخیرم.
‫سعی کردم دستشویی برم ‫که حق انسانی منه،
‫اونم با بدن زشت خودش سد راهم شد.
‫خودتون برین از هرکی که می‌خواین ‫توی کلاس بپرسین، از بیلی بپرسین.
‫همه‌شون بهتون می‌گن که من ‫سه‌بار با احترام ازش درخواست کردم.
‫واقعاً گفتش که نمی‌تونم برم!
‫خب باید چیکار می‌کردم؟
‫می‌خوای همین‌جا روی صندلی بشاشم؟
‫- خب دیگه! ‫- بعد تو میای تمیزش می‌کنی؟
‫در ضمن، من هلش ندادم.
‫هل دادن این شکلیه: «پتیاره، بکش کنار!»
‫- هی! ‫- هی!
‫من اینجوری کردم:
‫«می‌شه اون بدن چندشت رو ببری کنار، لطفاً؟»
‫به کیر نداشته‌م.
‫ماریا، من واقعاً متأسفم.
‫حالا تعلیقه یا...
‫واسه درگیری فیزیکی با معلم...
‫از مدرسه اخراج می‌شه.
‫می‌رم یه سری بهش بزنم.
‫نه، خودم می‌رم، تو بمون.
‫متأسفم، دن.
‫می‌دونم همین‌جوریش هم کلی بدبختی دارین.
‫ببین... کاری از دست‌مون ساخته‌ست؟
‫خدمات عام‌المنفعه، نامۀ عذرخواهی؟
‫می‌تونم کلیه‌امو بهتون اهدا کنم؟
‫چون شهریۀ «سنت مری»...
‫شاید بتونم تحت شرایط موجود،
‫با خانم کول‌فیلد یه صحبتی بکنم،
‫و اگه خودش تمایلی داشته باشه، ‫که البته بعید می‌دونم،
‫شاید بشه اخراج دیزی رو...
‫به تعلیق دو هفته‌ای تغییر داد.
‫خیلی ممنون.
‫هنوز با ایشون صحبت نکردم.
‫تا الانش هم خیلی به دیزی فرصت دادیم.
‫این دیگه آخریشه.
‫با اون تراپیستی که پیشنهاد دادم تماس گرفتین؟
‫نمی‌دونم چه غلطی باید بکنیم.
‫بیخیال، وسط خیابون راه نرو!
‫شوخیت گرفته؟
‫به‌نظرت بفرستیمش ‫یکی از اون مدارس نظامی؟
‫فقط از این بدم میاد که ببینم ‫یکی داره سرش داد می‌زنه.
‫ماریا گفت اگه با مشاور صحبت کنه،
‫می‌تونه جای اخراج، تعلیقش کنه.
‫خیلی‌خب، پس باید همین کارو کنیم.
‫ولی چطوری راضیش کنیم؟
‫- چیکار می‌کنی؟ ‫- هی!
‫یـوهـو!
‫هی.
‫هی، آهای!
‫کِی این مسخره‌بازی‌تون تموم می‌شه؟
‫تا ساعت 6 هستیم.
‫صدا به صدا نمی‌رسه!
‫من راستش کاره‌ای نیستم.
‫می‌شه کمتر صدا بدین؟
‫راستش... فکر نکنم.
‫از این بهتر نمی‌شد. ‫حالا چیکار کنیم؟
‫چرا نیشت بازه، مشنگ؟
‫گندش بزنن
‫- دیر کردی. ‫- و حالا...
‫هیس.
‫انجمن نمایش‌های فوق‌العادۀ خانم مولر.
‫هیس.
‫از بین این بچه‌ها یه ستاره هم بیرون نمیاد.
‫من وقتی عصبانی می‌شم، ‫پایکوبی میکنم تا از یادم بره.
‫من وقتی عصبانی‌ام، ‫سه‌تا نفس عمیق می‌کشم و...
‫به مامانم می‌گم: «عصبانی‌ام.»
‫من وقتی عصبانی‌ام، ‫فوتبال بازی می‌کنم چون حال میده.
‫اگه قراره فقط خودم تماشا کنم،
‫می‌شه یه چیز دیگه بذارم؟
‫- منم دارم می‌بینم. ‫- دارم نگاه می‌کنم.
‫خب...
‫این سریال‌های جنایی ناراحت کننده‌ان.
‫امروز توی جوئل خانم پروت رو دیدم.
‫پیشنهاد داد یه نگاهی ‫به آهنگ‌های «آدری» بندازی.
‫امسال توی آزمون ‫نمایش موزیکال شرکت نمی‌کنم.
‫چرا؟
‫چون کسشعره.
‫- هی! ‫- هی!
‫- شاید حالا نظرت عوض شد. ‫- عوض نمی‌شه.
‫هرکی رو می‌بینی که ‫نباید سوار کنی، خنگ خدا.
‫بخشکی شانس، ‫جلسۀ فردامون با وکیل...
‫درست وسط شیفت کاریمه.
‫می‌تونیم عقب بندازیمش.
‫نه، نه. دیگه بیشتر از این نه.
‫می‌تونه به خودمون زمان بیشتری بده.
‫که چی بشه؟
‫ببینیم واقعاً می‌خوایم...
‫شکایت رو پیگیری کنیم یا نه.
‫چرا نباید بخوایم...
‫واو.
‫اگه تو نمی‌خوای این کارو کنی...
‫هوم؟
‫اگه دلت با این کار نیست، ‫همین الان بهم بگو.
‫بهش زنگ می‌زنم می‌گم.
‫دن.
‫به ماشین‌ها راه بده.
‫هی، مایکی. من باید برم...
‫برمی‌گردم.
‫- سلام، جیم. ‫- سلام، عزیزم.
‫الو، ببخشید یکم اینجا شلوغه.
‫خیلی‌خب، خبرها دست‌مون رسید، ‫دستت درد نکنه.
‫چی؟ چی؟
‫- آرون؟ ‫- چی؟
‫- هی، آرون؟ ‫- صدامو می‌شنوی؟
‫- نمی‌تونی یهو ول کنی بری! ‫- وایسا و تماشا کن، حیوون وحشی.
‫- ...اون شهادت‌نامه. ‫- هی، کوری مگه؟
‫حواست باشه کجا می‌ری.
‫می‌شه دکمۀ...
‫- الو؟ ‫- صدامو داری؟
‫هی، احمق، از وسط جادو برو کنار!
‫کُندذهنی مگه؟
‫نمی‌فهمی چی می‌گم؟
‫آره، همین‌جوری توهین کن، پفیوز.
‫حالا شد.
‫چه غلطی می‌کنی؟
‫- می‌خوای پیاده شی؟ ‫- چه گهی می‌خـ...
‫- اون با من. ‫- چه غلطی می‌کنی؟
‫خفه شو، بس کن، بس کن، فقط بس کن!
‫خب، می‌رم پاکش کنم.
‫دیدی چیکار کرد؟
‫دیدی؟ فیلم گرفتی؟
‫امروز روز آخرته، دیوث.
‫حالا باید بری یه جای دیگه حمالی کنی.
‫رفیق.
‫هی، هی.
‫سلام.
‫به کمکت نیاز دارم.
‫گندش بزنن.
‫بیا دیگه.
‫این... این دیگه چیه؟
‫راه رستگاریت.
‫شوخی می‌کنم. ‫داریم یه نمایشی رو تمرین می‌کنیم.
‫همگی، ایشون...
‫دن هستم.
‫دن قراره جای آرون بازی کنه.
‫جای هرکسی رو می‌شه پر کرد.
‫بیا همین‌جا بشین، عزیز.
‫- نه، من... ‫- بیا دیگه.
‫من... من بازیگر نیستم.
‫سواد که داری؟
‫ازش تست گرفتی؟
‫تک‌گویی‌ای نداری ببینیم؟
‫یه کاری که کلاسیک باشه.
‫من بهتره که...
‫کجا؟ کسی منتظرته؟
‫بگیر بشین، ‫یه یک ساعتی رو نقش بازی کن،
‫- بعدش هم می‌تونی... ‫- آره.
‫بری سراغ زندگیت.
‫« دیالوگ‌های رومئو و ژولیت ‫برگرفته از برگردانِ علاءالدین پازارگادی »
‫- بزنیدشان! ‫- کتک‌شان بزنید!
‫احمق‌ها جدا شوید، ‫شمشیرها را غلاف کنید.
‫نمی‌دانید چه می‌کنید.
‫آرامش؟ من از این کلمه و...
‫لوشان، تا همین‌جا. ‫خودت می‌دونی دیگه.
‫جهنم و تمام مونتاگوها بیزارم.
‫- آه... ‫- اوه!
‫و لرد کپیولت وارد می‌شود. ‫(کپیولت: پدر ژولیت)
‫اینجا رو باید بخونی.
‫اینه.
‫- این سر و صدا... ‫- بلندتر.
‫یادت باشه، جوری که کل سالن بشنون.
‫این سر و صدا برای چیست؟
‫شمشیر بلند مرا بیاورید، آهای!
‫خیلی‌خب.
‫خداوکیلی؟
‫سخت‌ترین قسمت درست ادا کردن دیالوگ اوله!
‫بعدش رو دور میفتی.
‫- گوشی‌ها خاموش، خدایا! ‫- گوشی‌ها رو روی بی‌صدا بذارید، لطفاً.
‫- سلام، خانم. ‫- سلام، عزیزم.
‫چطور... چطور پیش رفت؟
‫تازه تموم شد.
‫تاریخ شهادت‌نامه تعیین شد، ‫‏12ام ماه آینده‌ست.
‫- صدامو داری؟ ‫- آره.
‫چه خبر خوبی.
‫کجایی؟
‫اینجا دیگه کارمون تمومه.
‫هی، هستی یا نه؟
‫مایکی بود؟
‫توی راه یه بطری شامپاین می‌گیرم.
‫و پایان پر‌دۀ دوم.
‫خدایا، چطور هنوز انقدر عقبیم؟
‫خیلی‌خب، پردۀ سوم هم واسه فردا. ‫لطفاً همه سروقت بیاین.
‫به جمع ما خوش اومدی، قربان.
‫- کارت امروز خوب بود، دنیل. ‫- من فکر نکنم دیگه...
‫خب، زمان تمرین، ‫ما شب‌ها و آخرهفته‌ها تمرین می‌کنیم،
‫چون اینجا همه سرکار می‌رن.
‫امیدوارم بهت گفته باشن اینجا پولی نیست.
‫- خب، منم نمی‌خوام... ‫- در واقع...
‫تهش ضرره.
‫خانواده‌ای داری؟ ‫اگه نداشته باشی بهتره.
‫فقط اومدم امشب کمک‌تون کنم.
‫منم سه سال پیش همین حرف رو زدم.
‫دوست داری مسئول نورپردازی باشی؟
‫گفتم شانسم رو امتحان کنم.
‫- از آشناییت خوشوقتم، دِیو. ‫- وسایل روی صحنۀ بقیه.
‫فقط یه شمشیر پلاستیکیه. ‫من که...
‫چه ربطی داره؟ ‫کاری به پلاستیکی بودنش نداریم.
‫نباید به وسایل صحنۀ بقیه دست بزنی.
‫نباید با وسایل بازی کنی.
‫باشه، باشه.
‫شمشیر بلند مرا بیاورید، آهای!
‫آهای، های!
‫های های.
‫- بازم می‌خوای؟ ‫- نه، حالم به‌هم می‌خوره.
‫نمی‌دونم چطوری اینو می‌خورن.
‫جیم گفت... قبل از جلسۀ شهادت‌نامه،
‫باید چند جلسه واسه آمادگی بریم...
‫تا هر سؤالِ احتمالی رو مرور کنیم.
‫منم باید شهادت بدم؟
‫شهادت همه‌مون رو می‌شنون.
‫- این شد یه چیزی. ‫- تو نیازی نیست چیزی بگی.
‫ببین، ببین. ‫ما فقط کافیه که راستش رو بگیم.
‫دل تو دلم نیست، کیری آماده‌ام.
‫- هی. ‫- ادبت کجا رفته!
‫دیگه صبرم سر اومده، ‫حق بیرون رفتن نداری.
‫از قبل هم نداشتم.
‫پس تا 18 سالگیت همین آشه و همین کاسه.
‫یه کت و شلوار زنونه برام می‌خرین؟
‫فکر نکنم لباسِ مناسبی واسه دادگاه داشته باشم.
‫لباسی که توی مراسم جی‌جی پوشیدی چی؟
‫نه، اون جای اینکه ‫نشون بده چه سلیطه‌ای‌ام،
‫منو یه دخترِ غم‌زده نشون می‌ده.
‫- هی، هی. ‫- بیخیال.
‫یالا، بده‌ش من.
‫یه قلپ بیشتر نمی‌خواستم.
‫می‌دونم باهاش چجوری صحبت کنم.
‫بهش می‌گم: «بسه دیگه، منو نگاه کن.»
‫باشه، عزیزم.
‫بیا تو.
‫- شب بخیر، عزیزم. ‫- شب بخیر.
‫می‌گم... نمایش «رومئو و ژولیت» رو بلدی؟
‫«دو خاندانی که هردو ‫از لحاظ شأن و مقام هم‌تراز بودند،
‫در شهر ورونا ‫که نمایش ما در آن برگزار می‌شود،
‫کینه‌های خود را به فتنه‌های تازه‌ای کشانده،
‫و خونی که در آن به زمین می‌ریزد، ‫دستان پاکی را آلوده می‌سازد.»
‫«سرنوشت این بود که نطفۀ دو عاشق،
‫که سرنوشت‌شان بر ستارگان حک شده بود، ‫در این دو خاندان کینه‌توز بسته شود،
‫وقایع ناگوار و رقت‌انگیزی رخ داده،
‫و به مرگ آنها منتهی گردیده، ‫و به مجادلۀ پدرانشان پایان بخشد.»
‫واو!
‫باید واسه انگلیسی پیشرفته یاد می‌گرفتیم.
‫من تابحال ندیدمش.
‫واقعاً؟ فیلمش شاهکاره.
‫قدیمیه، ولی می‌دونی، خوبه.
‫[شبح اُپرا]
‫لئوناردو دی‌کاپریو الان دیگه ‫زمین تا آسمون با اینجا فرق داره.
‫خیلی جَوون‌ان.
‫همسن و سال خودم‌ان.
‫سلام.
‫بهت که گفتم پسره خیلی خودشیفته‌ست.
‫بابا.
‫احتمالاً جامعه‌ستیزی چیزیه.
‫وقتی بقیه خمیازه می‌کشن ‫دهنش تکون هم نمی‌خوره.
‫آخرش چی شد؟
‫نمی‌دونی؟
‫می‌دونم که به هم می‌رسن.
‫توی مقدمه که بهت گفتم.
‫بذار کمکت کنم.
‫اسمش «تراژدی»ـه.
‫اوه، آره. ‫درصد کمی هم نیست!
‫یعنی از هر 10 نفر یکی‌شون.
‫می‌شه صداشو قطع کنی؟
‫بلد نیستم.
‫بابا، اینجا واسه بچه‌هاست.
‫دیزی، لطفاً بیا داخل.
‫منم نیازه بیام؟
‫بعضی از والدین میان. ‫بستگی به خودتون داره.
‫یه ساعت دیگه برمی‌گردم.
‫مثل جزیرۀ اسباب‌بازی‌های ناهمگونه، نه؟
‫تکون بده، تکون بده، تکون بده، تکون بده.
‫تکون بده، تکون بده.
‫واقعاً آدم‌های خوبی‌ان. ‫من تنها دیوث گروه‌ام.
‫ولی شبیه دیوث‌ها نیستی.
‫نگفتم بازیگر خوبی هستی!
‫چیزی نمونده بود باورم بشه.
‫چند وقته که...
‫نمایش کوتاه کار می‌کنین؟
‫یه چند سالی می‌شه.
‫قبلاً به صورت حرفه‌ای این کارو می‌کردم،
‫ولی وقتی برگشتم زادگاهم ‫نمی‌خواستم کنار بذارمش.
‫همه‌ش شکسپیر نیست، می‌دونی.
‫خب... موفق باشی.
‫هی، دن. می‌دونی چرا خواستم بهم کمک کنی؟
‫چون به قول خودت سواد دارم.
‫حس کردم می‌خوای واسه یه مدتی...
‫این فرصت رو داشته باشی ‫که کسِ دیگه‌ای باشی.
‫چطور بود؟
‫گفت اگه بخوام می‌تونیم...
‫کلِ اون یه ساعت رو ساکت بشینیم.
‫شرط می‌بندم کسی تابحال این کارو نکرده بود.
‫ولی دفعۀ بعد باید باهاش صحبت کنی.
‫نخیرم.
‫واسه هر جلسه 150 دلار هزینه می‌کنیم.
‫- خدایی؟ ‫- بله.
‫- خب دیگه پول نده. ‫- دست ما نیست.
‫به‌نظر من که دارین پول‌تون رو دور می‌ریزین.
‫راستی یه چیزی برات کشیدم.
‫رفیقم، آناستازیا، رو می‌شناسی؟
‫کلِ خانواده‌شون باهم تراپی می‌رن.
‫می‌گه خفّت‌باره ولی کمک‌شون می‌کنه.
‫می‌گه گروهی می‌رن،
‫و باهم راجع‌به احساسات‌شون صحبت می‌کنن.
‫چون فقط مشکل از اون نیست.
‫داره چیکار می‌کنه؟
‫بابا؟
‫بابا!
‫این چه کاریه؟ چیکار می‌کنی؟
‫هوم دیپو تخفیف پایان فصلی گذاشته بود.
‫گفتم چه خوب می‌شه اگه یه باغچه بزنیم.
‫الان که اینجا چیزی نمی‌تونی بکاری.
‫به ماه نکشیده یخ می‌زنه.
‫پس یه ماه حیاط‌مون قشنگ می‌شه.
‫نه، نه، نه، نه، نه. ‫این کارو نمی‌کنیم.
‫- دن! ‫- نه، قبلش ازم نپرسیدی.
‫نمی‌دونستم باید اجازه بگیرم.
‫- آره. ‫- بابا، نه. به‌نظرم کار قشنگیه.
‫- نه. ‫- مامان، کار خوبی کردی.
‫می‌دونی... دوست ندارم دائم چشمم بهش بخوره.
‫اگه چندتا گل وحشی بکاریم...
‫- از اونجا گم شو بیرون! ‫- دن!
‫حالا واسه خودت می‌ری؟
‫عزیزم، اشکالی نداره.
‫نه، سرتاپا اشکالـه!
‫دیزی.
‫دست‌تون رو روی دیافراگم بذارین و...
‫با دم و بازدم انبساط خودتون رو حس کنین.
‫دن، خوش اومدی.
‫نظرت چیه دراز بکشی؟ ‫داریم باهم تمرین تنفس می‌کنیم.
‫- دم و بازدم. ‫- خودشه.
‫دم و...
‫و برای بازدم، همگی باهم...
‫یه آهِ بزرگ و دسته‌جمعی می‌کشیم.
‫شروع کنین.
‫خیلی‌خب، فقط برقصین، فقط برقصید.
‫به ظاهرتون فکر نکنین.
‫خنگ، سکسی یا احمق به‌نظر بیاین.
‫کی اهمیت می‌ده؟
‫فقط واسه بیان احساس‌تون ‫از بدن‌تون استفاده کنین.
‫یالا، دن. بیشتر!
‫بیشتر... تکون بده.
‫خوبه، خیلی‌خب.
‫بخشی از شغل‌مون به عنوان ‫یه بازیگر داشتن هوش هیجانیه،
‫اینکه بتونیم احساسات افراد رو شناسایی کنیم،
‫بذاریم اون احساسات ما رو متأثر کنن،
‫و همچنین بتونیم ‫احساسات خودمون رو بیان کنیم، خب؟
‫اسم این تمرین «سؤالات تحریک‌آمیز»ـه.
‫اوه، من عاشقشم.
‫و دوتا داوطلب می‌خوام.
‫لوشان و... دن.
‫لطفاً اینجا وایسین ‫که روبه‌روی هم‌بازی‌تون باشین.
‫خب، هم‌بازی‌تون همۀ زندگی‌تونه.
‫اونا اکسیژن شمان، ‫و کسِ دیگه‌ای جز اونا وجود نداره.
‫- به من نگاه نکن. ‫- به اون نگاه نکن.
‫خیلی‌خب، دن، قراره در ابتدا...
‫از لوشان سؤالی بپرسی...
‫که توی واقعیت محاله بپرسی،
‫سؤالی که به قصد تحریک احساساتش باشه، خب؟
‫و زمانی که دیدی ‫یک احساسی درونش اوج گرفته،
‫با توصیف چیزی که می‌بینی ‫این رو براش شرح می‌دی.
‫مثلاً چطوری؟
‫مثلاً می‌گی: «عصبانی‌ای!» ‫البته اگه عصبانی باشه.
‫واضح بود؟
‫از پسش برمیام. ‫می‌تونی باهام رُک باشی.
‫- مطمئن نیستم که بتونم. ‫- منو نگاه نکن، خب؟
‫- به اون نگاه نکن، منو ببین. ‫- خیلی‌خب.
‫خیلی‌هامون با سرکوب احساسات‌مون ‫به زندگی ادامه می‌دیم،
‫چون بیرون از اینجا، ‫برامون دردسرسازن.
‫ولی اینجا توی مکان امنی هستیم.
‫و می‌تونیم در جهت خوبی ‫از این احساسات استفاده کنیم.
‫پس قراره...
‫یه سؤال تحریک‌آمیز بپرسی.
‫از مایکل جوردن خوشت میاد؟
‫- الان چیکار... ‫- احساساتش رو بگو.
‫- نمی‌دونم این چه احساسیه. ‫- ناامیدی.
‫- ناامید شده بودم. ‫- ببین، خیلی‌خب.
‫- منم دیدم. ‫- خیلی‌خب، خیلی‌خب، باهمدیگه،
‫این یه سؤال تحریک‌آمیز بود؟
‫- نه، نه، نه. ‫- ضعیف بود، ضعیف.
‫خیلی‌خب، لوشان. نوبت توئه.
‫خیلی‌خب.
‫وقتی خودارضایی می‌کنی، ‫به این فکر می‌کنی که...
‫نوک سینه‌هاتو بدی ‫طرف انقدر بخوره تا خون بیان؟
‫چی؟ نه! چی می‌گی...
‫- جواب نده. ‫- معذب شد.
‫- نباید جواب بدی. ‫- معذب شد.
‫دن، تکرار کن: «معذب شدم.»
‫معذب شدم.
‫آفرین.
‫هی، آفرین.
‫حالا یکم عمیق‌تر می‌شیم.
‫لوشان، ازت می‌خوام ‫سؤالات آسیب‌پذیرانه‌تری از دن بپرسی.
‫اوهوم.
‫تنهایی؟
‫تعجب کردی.
‫تکرار کن.
‫تعجب کردم.
‫دیدی؟
‫دیدی؟ این همون حقیقته.
‫آره.
‫- خودشه. ‫- هـو!
‫بیا بغلم.
‫دیزی.
‫برو پی کارت.
‫می‌خوای بریم چندتا توپ بزنیم؟
‫- داشتی؟ ‫- از اون ضربه‌های هوم‌ران بود.
‫آره، خودشه. کجا رفت؟
‫اون یکی هنوز پشتته.
‫اوه، زدم ولی نرفت.
‫- خیلی‌خب... ‫- خب، فقط...
‫به این حالت وایسا.
‫خودشه. آفرین.
‫چیه؟
‫- خوشحالی. ‫- باشه، خل‌وچل.
‫- بازم می‌زنی؟ ‫- آره.
‫- بیا باهم بزنیم. ‫- خیلی‌خب.
‫باید بهتون می‌گفتم. فقط واسه...
‫شهادت‌نامۀ اصلی لباس رسمی نیازه.
‫- نگفتم! ‫- اشکالی نداره.
‫یه جمعۀ معمولیه.
‫همسرم عاشق...
‫نمایش تغییر مد لباسه.
‫خب، روند کارمون به این شکله که...
‫یه مروری به اتفاقات،
‫پروسۀ شهادت و غیره می‌کنیم.
‫همچنین باهاتون سؤالاتی رو تمرین می‌کنم...
‫تا اون روز راحت‌تر باشین.
‫خوشبختانه فقط...
‫به یک الی دو مورد ‫از این جلسات نیاز داریم.
‫می‌دونم که قراره هزینۀ کمتری ‫واسه این جلسات کنین.
‫و منم وکیل گرونی‌ام.
‫اونم میاد؟ کریستین؟
‫نمی‌دونیم.
‫آیین دادرسی مدنی ایالت ایلینوی...
‫مانع حضورش نمی‌شه.
‫اگه تصمیم به شرکت بگیره، احتمالاً...
‫والدینش هم میان.
‫ردیفه پس.
‫این مدت براتون چطور گذشت؟
‫برام... دشوار بود.
‫بدتر از دشوار حتی.
‫می‌دونم شدنی نیست، ولی فقط ‫می‌خوام که دوباره خانواده‌مو داشته باشم.
‫تا همین‌جا کافیه، خانم مولر، ممنون.
‫تمومه. بی‌نظیر بود، بسیارعالی.
‫واضح و بدون پرخاشگری بود.
‫احساس زیرپوستی‌ای داشتین، ‫ولی تحت کنترل بود.
‫دیگه جونش رو ندارم.
‫کی می‌خواد نفر بعدی باشه؟
‫دیزی، خیلی‌خب.
‫خب.
‫دیزی، می‌شه بهم بگی...
‫اولین‌بار کِی کریستین هاتورن رو دیدی؟
‫روز شکرگزاری بود.
‫شام رو باهم بودیم.
‫و چه رابطه‌ای با برادرت داشت؟
‫در پیچ و تاب یک رابطۀ عاشقانه بودن.
‫- ساده‌تر بگو. ‫- کریستین دوست‌دخترش بود.
‫آمم...
‫شما ادامه بدین.
‫من باید برم دستشویی.
‫- ادب سرش نمی‌شه! ‫- مهم نیست.
‫- اگه بخوای با خشونت جواب بدی... ‫- نه، اصلاً چی داری می‌گی؟
‫- این حرفت بی‌احترامیه! ‫- دیزی.
‫من پرخاشگری نمی‌کنم.
‫هی، چی شده؟
‫جوری حرف می‌زنه انگار تقصیر برایان بوده.
‫وکیل مدافعِ اونا هم همین کارو می‌کنن.
‫سعی می‌کنن از شرت خلاص شن.
‫- اگه پرخاشگرانه جواب بدی... ‫- تو داری پرخاشگرانه صحبت می‌کنی.
‫- واسه همینه داریم تمرین می‌کنیم. ‫- من حالت تدافعی نگرفتم.
‫دیزی.
‫باید عادت کنی ‫که خون‌سردیت رو حفظ کنی.
‫وقتی راجع‌به این قضیه صحبت می‌کنم ‫نمی‌تونم مثل ربات باشم.
‫نمی‌فهمم شما دوتا چطور می‌تونین!
‫می‌خواین این جلسه رو همین‌جا تموم کنیم؟
‫داریم پولش رو می‌دیم.
‫باید از زمان‌مون استفاده کنیم.
‫دن؟
‫- خیلی‌خب، پس... ‫- فکر می‌کنم واسه دیزی هم شده...
‫باید جلسه رو متوقف کنیم.
‫اگر با این دست ناقابل...
‫به این معبد مقدس بی‌حرمتی کنم، ‫گناهی بخشودنی مرتکب شده‌ام.
‫و تایلر، دستت رو به سمتش دراز کن.
‫لبانم چون دو زائر شرمسار،
‫حاضرند آن رفتار خشن را ‫با بوسه‌ای نرم جبران کنند.
‫ببخشید، دهنت بوی سیگار می‌ده.
‫- من حساسیت دارم. ‫- به بو؟
‫فقط ادامه بدین. ریتا، لطفاً.
‫ای زائر محترم، تو به دست خود ‫زیاده از حد ظلم روا می‌داری.
‫از زیبایی ادبیات لذت نمی‌بری؟
‫آره، کاش فقط می‌فهمیدم چی می‌گن.
‫منم همین‌طور.
‫چون شخص مقدس دستی دارد ‫که دست زائر می‌تواند آن را لمس کند،
‫زمانی که دست‌ها همدیگر را لمس کردند، ‫آنگاه حکم بوسۀ مقدسی را دارند.
‫چرا که لب‌های شخص مقدس ‫باید برای دعا به‌کار برود.
‫پس بگذار لب‌ها کار دست‌ها را کنند، ‫آنها دعا می‌کنند و تو اجابت کن.
‫و اینجا همدیگه رو می‌بوسین.
‫ببخشید، مسئول هماهنگی ‫صحنه‌های عاشقانه نداریم؟
‫- توی اتحادیه همیشه یکی داشتیم. ‫- مسئول هماهنگیِ چی؟
‫مثل طراح سکانس‌های رزمیه،
‫ولی واسه روابط فیزیکی.
‫- به گوشم هم نخورده بود. ‫- جای تعجبی هم نداره.
‫توی مجلۀ تامیز راجع‌بهش خوندم.
‫نیازی به اون نداریم. ‫خودمون از پسش برمیایم.
‫خب... استاندارد صنعت هنره.
‫شاید زمانی که تو یه بازیگر ‫حرفه‌ای بودی اینجوری نبود.
‫قراره طراح سکانس‌های رزمی بیاریم؟
‫- نه. ‫- نه.
‫تماشاچی‌ها ما رو می‌بینن.
‫ما بهشون یه نمایش واقعی رو مدیونیم.
‫من این کارو نمی‌کنم.
‫در ضمن...
‫حرف دلت رو بزن، تایلر.
‫هرچی که می‌خوای بگی، ‫اینجا یه مکان امنه.
‫فکر می‌کنم تفاوت سنی اینجا مشکل‌سازه.
‫کس دیگه‌ای هم هست ‫که به‌نظرش عجیب باشه...
‫که ژولیت همسن مامانمه؟
‫رومئو و ژولیت باید جَوون باشن.
‫- هدف اصلاً همینه! ‫- تایلر...
‫این‌ها بازیگرهایی‌ان که داریم.
‫این‌ها کسایی‌ان که تست داد.
‫و ریتا به‌خاطر توانایی بی‌نظیرش ‫توی خوانش، نقش ژولیت رو گرفت.
‫اون یه بازیگر فوق‌العاده ماهر و حرفه‌ایه.
‫که دیگه واسه این نقش پیره!
‫لاشی‌بازی درنمیارم.
‫بچه‌ها عجول و بی‌فکرن.
‫اگه ژولیت 50 سالش باشه...
‫این دیگه اون داستان نمی‌شه.
‫فکر می‌کردم اینجا قراره باهم صادق باشیم.
‫- اوه! ‫- ریتا!
‫خدای من!
‫- خدا لعنتت کنه. ‫- آخ!
‫تایلر، تایلر، گندش بزنن.
‫من واقعاً متأسفم.
‫دیگه این اتفاق نمیفته. احتمالاً!
‫ماجرای جدید!
‫دستت چطوره؟
‫می‌دونستی جَوون که بودیم،
‫توی تست بازیگری باید لب می‌گرفتیم؟
‫نمی‌دونی چندتا بازیگر بزرگ‌تر از خودم...
‫اون زبون چندش‌شون رو توی حلقم فرو کردن.
‫و همه‌ش هم روی صحنه نبود.
‫- من سنتی‌ام. ‫- منم همین‌طور.
‫و پیرم.
‫منم همین‌طور.
‫تمام زندگیم می‌خواستم ‫نقش ژولیت رو بازی کنم،
‫ولی هرگز... هرگز اونقدر ظریف نبودم.
‫هرگز اونقدر لاغر نبودم.
‫خب، همه‌ش نقش بازی کردنه دیگه، مگه نه؟
‫تازه‌شم، کارِت خوبه.
‫- تایلر. ‫- نه.
‫من مدیر برنامه دارم.
‫ریتا، می‌تونم باهات صحبت کنم؟
‫هی، بذار یه چیزی ازت بپرسم.
‫توی نمایش‌های مدرسه ‫چطور اون همه دیالوگ رو حفظ می‌کنی؟
‫هیچ‌وقت واسه اجرا دست‌پاچه نمی‌شی.
‫بابا، اولین سؤالی که ‫از یه بازیگر می‌پرسن...
‫اینه که چطور دیالوگ‌هاش رو حفظ می‌کنه.
‫حفظ دیالوگ‌ها قسمت آسون ماجراست.
‫قسمت سختش اون سفر عاطفی‌ایه که داری.
‫اینکه صادقانه توی ‫یه شرایط خیالی زندگی کنی،
‫و از اینجور چیزها.
‫اگه ریتم داشته باشه آسون‌تره.
‫اون‌وقت می‌تونی فکر کنی که یه آهنگه.
‫آثار شکسپیر هم ریتم دارن؟
‫بادا، بادا، بادا، بادا، بادا.
‫«دو خاندانی که هردو ‫از لحاظ شأن و مقام هم‌تراز بودند.»
‫به همین راحتی.
‫که این‌طور.
‫بادا، بادا، بادا، بادا، بادا.
‫- هی، مایک. ‫- چی شده؟
‫نه که شارون سؤالی بپرسه، ‫ولی اگه احیاناً پرسید،
‫می‌تونی بهش بگی که امشب ‫باهم بیرون رفتیم آبجو خوردیم؟
‫وکیل‌مون می‌خواد شهادتم رو مرور کنه،
‫و منم نمی‌خوام بهش بگم،
‫چون هربار که پیش وکیل برم ‫هزینۀ بیشتری واسه‌مون داره.
‫آه، رومئو کجاست؟
‫امروز او را ندیدی؟
‫بسیار خوشحالم که او در این غوغا نبود.
‫خانم، یک ساعت پیش از آنکه آفتاب...
‫اوه، وایسین.
‫اینجوری نمی‌شه.
‫لوشان، نمی‌تونی هم رومئو باشی و هم بن‌ولیو.
‫اینجوری صحنه‌هایی که ‫با پسرته رو نمی‌تونی اجرا کنی.
‫نه، نه. واسه اونم برنامه دارم.
‫داشته باش. ‫صبح بخیر، پسرعمو.
‫- آیا هنوز اوایل روز است؟ ‫- نه.
‫می‌شه به منم کلاه بدین؟
‫- سکوت رو رعایت کنین. ‫- دیالوگ رو بخون.
‫- توی اوج بودم. ‫- همون‌جوری بمون.
‫دیالوگ رو بگو.
‫این پدرم بود که با شتاب از اینجا دور شد؟
‫بانو، بانو جان...
‫اوه، ای داد بی‌داد.
‫کمک، کمک، بانوی من مرده.
‫- آه، چه روز اسفناکی. ‫- چه شده است؟
‫ای روز اندوه‌بار!
‫خدایا، فرزنم،
‫تنها امید زندگی‌ام، بیدار شو،
‫به من نگاه کن، ‫واِلّا باتو خواهم مُرد.
‫خیلی‌خب.
‫- دن، نوبت توئه. ‫- ببخشید.
‫بگذار او را ببینم.
‫مرده، افسوس. بدنش سرد شده.
‫خونش منجمد و اعضای بدنش سخت شده‌اند.
‫مدت‌هاست روح با لبان او وداع گفـ...
‫- گفته... ‫- گفته، گفته...
‫و مرگ چون یخبندان نابهنگامی...
‫- بر روی زیباترین گل تمام... ‫- اوه.
‫- صحرا و بوستان نشسته. ‫- آه، چه روز اسفناکی.
‫ای روزگار نکبت‌بار.
‫گِرگ، انقدر وسط دیالوگم نیا!
‫مرگی که او را درربوده،
‫زبان مرا هم بسته ‫و مانع سخنانم شده است.
‫خیلی‌خب، تا همین‌جا خوبه.
‫ریتم نمایش رو حسابی یاد گرفتی.
‫وقتی مثل آهنگ می‌خونیش ‫خیلی توی یادگیری کمک می‌کنه.
‫باشه، ولی حالا بیا واقعی اجرا کنیم، خب؟
‫بیا اینجا.
‫فرزند داری؟
‫چندتا؟
‫- دوتا. ‫- خیلی هم عالی.
‫می‌خوام اینی که بهت می‌گم رو تصور کنی. ‫چشم‌هاتو ببند.
‫فرض کن جسد بچه‌ت رو پیدا می‌کنی.
‫جسدش رو می‌بینی، ‫بچه‌ته ولی دیگه خودش نیست.
‫پوستش رو لمس می‌کنی و سرده.
‫سعی می‌کنی تکونش بدی تا بیدار شه، ‫ولی دست و پاش سفت و سخته.
‫برات مثل یه کابوسه.
‫می‌خوای بیدار شی ولی نمی‌تونی.
‫می‌تونی تصورش کنی؟
‫بی‌نظیره، عالیه.
‫خیلی‌خب، فردا دوباره تمرین می‌کنیم، خب؟
‫خب، همگی، می‌خوام برگردیم ‫به سکانس شخصیت پاریس.
‫می‌خوام اون قسمت رو حذف کنم.
‫- نه. ‫- لوشان، لوشان.
‫اگه انقدر دوست داری که ‫سکانس پاریس رو اجرا کنی، می‌دونی چیه؟
‫می‌تونی گوشه‌های صحنه اجراش کـ...
‫واقعاً می‌خوای قسمت پاریس ‫رو از نمایش حذف کنی؟
‫- آره، می‌خوام حذف کنم. ‫- نه، آخه...
‫- کسی بهش اهمیتی نمی‌ده. ‫- من بهش اهمیت می‌دم.
‫فقط بیخیالش شو.
‫عزیزم؟
‫[ریتا: لوشان می‌خواد راجع‌به ‫سرگذشت شخصیت‌هامون صحبت کنه]
‫بیا تو، دیزی.
‫دن، نظرت چیه توام بیای؟
‫دیزی خواست اگه می‌شه ‫سه‌تایی جلسه رو شروع کنیم.
‫به‌نظرم فکر خیلی خوبی بود.
‫تو مشکلی نداری، دن؟
‫خب، هفتۀ گذشته، ‫بیشتر زمان جلسه رو...
‫صرف صحبت راجع‌به برایان کردیم.
‫تجربۀ وحشتناکی...
‫برای یه خانواده‌ست.
‫- بابام راجع‌بهش حرفی نمی‌زنه. ‫- اصلاً این‌طور نیست.
‫خوب نیست که سر اتفاقی انقدر گیر کنیم.
‫اولش دیزی هم همین رو گفت.
‫ولی اخیراً بیشتر راجع‌بهش صحبت می‌کنه،
‫نه فقط در مورد مرگش، ‫بلکه توی زندگیش چطور آدمی بود.
‫دردناکه، می‌دونم.
‫- ولی در نهایت... ‫- بهت کمک می‌کنه، بابا.
‫ما جوری وانمود می‌کنیم ‫که انگار هرگز وجود نداشته.
‫نخیر، همیشه راجع‌بهش حرف می‌زنیم.
‫همین حرف زدنش هم...
‫- برای کلی هزینه‌بردار بوده. ‫- خدای من...
‫این دوتا ربطی به‌هم ندارن.
‫دیزی، نظرت چیه ‫با اون لحنی که باهم تمرین کردیم،
‫به پدرت بگی که چه حسی داری؟
‫من فقط...
‫حس می‌کنم که حق ندارم ناراحت باشم.
‫و همیشۀ خدا ناراحتم.
‫ولی اگه من یا مامان راجع‌بهش حرفی بزنیم...
‫می‌ترسم که کاسۀ صبرت ‫لبریز شه و ترک‌مون کنی.
‫دلم خیلی براش تنگ می‌شه.
‫و نمی‌دونم که احساس گناه می‌کنی ‫یا عصبانی‌ای.
‫نمی‌دونم که چه حسی داری.
‫خب دیگه، من باید برم به کارم برسم.
‫نمی‌تونم اینجا بمونم...
‫کار خودت رو بکن.
‫به اون کمک کن.
‫می‌دونستم اینجوری می‌شه.
‫- هی. ‫- چه‌خبر؟
‫پاتریک کارت داره.
‫از وسط جاده گم شو کنار!
‫- آره. ‫- وایسا، وایسا، وایسا.
‫این تویی، مگه نه؟
‫- وایسا! ‫- ببین، دن...
‫می‌دونم کم واسه خودت مشکل نداری.
‫- نه. واسه این کارم بهونه‌ای نمیارم. ‫- ولی ما دنبال شکایت و دادگاه نیستیم.
‫من نفروختمت.
‫یه نوجَوونی پستش کرد، ‫می‌خواست معروف شه.
‫- از دست این نسل. ‫- نه، تقصیر خودمه.
‫باید فوراً به خودت گزارش می‌دادم.
‫اصلاً نباید چنین اتفاقی میفتاد، ختم کلام.
‫این هم شنیدم که، ‫البته نه از طرف مایکی،
‫بعضی روزها زودتر می‌ری؟
‫خب... چیزی تا شهادت‌مون نمونده.
‫کدوم شهادت؟
‫واسه پسرش.
‫دارن از والدین اون دختره شکایت می‌کنن.
‫- بهتره یه مدت سر کار نیای. ‫- نمی‌تونم نیام.
‫ما هم نمی‌تونیم تو رو داشته باشیم، ‫الان دیگه باری هستی روی دوش‌مون.
‫من چیزیم نیست.
‫بفرما.
‫ای عشق من، ای همسر من،
‫مرگی که شهد...
‫مرگی که شهد نفس تو را مکیده است،
‫هرگز قدرتی نداشته ‫که زیبایی تو را زایل کند.
‫من در همین‌جا...
‫حالت خوبه، عزیزم؟
‫با کرم‌هایی که... نگو، خودم می‌گم.
‫- مونس تو هستند می‌مانم. ‫- مونس تو هستند می‌مانم.
‫ای چشمان من!
‫ای بازوان، آخرین وداع را به‌جای آرید. ‫و ای لبان،
‫که دروازه‌ها‌ی تنفس هستید، با بوسه‌های پاک، ‫مهر خود را به سودای بی‌موعدی مرگ بگذارید.
‫این را به سلامتی عشق خود می‌نوشم.
‫آه!
‫خب، خوبه، تا همین‌جا خوبه.
‫خیلی‌خب.
‫این چیست؟
‫یک جام که در دست عشق حقیقی من است؟
‫پس زهر موجب این مرگ نابهنگام شده است.
‫من لب‌هایت رو می‌بوسم.
‫شاید زهری روی آن مانده باشد.
‫لب‌هایت هنوز گرم است.
‫- داری می‌لرزی. ‫- پس من هم عجله کنم.
‫ای خنجر مهربان، این هم غلاف تو است.
‫همان‌جا بمان و بگذار بمیرم.
‫و بالاخره مُردن، خدا رو شکر.
‫خیلی‌خب، کارتون خوب بود. ‫همگی، کارتون حرف نداشت.
‫واقعاً خوب بود.
‫خب، لوشان و ریتا، ‫عالی بود، می‌تونین یه استراحتی کنین.
‫می‌ریم واسه صحنۀ بخشش والدین.
‫بازیگرهای کپیولت رو می‌خوام، درسته؟
‫پس گرگ، دن و... خانم موتا... نه، ‫وایسا ببینم. تو مُردی.
‫- اوه، خوبه. ‫- آره.
‫ولی کسی رو استخدام نکردیم که...
‫- به دیالوگ‌ها یه نگاهی بندازه. ‫- نه، نه، اون لوشان بود.
‫وای جدی؟ بیایین حذفش کنیم...
‫کجا وایسم؟ اینجا؟ یا...
‫یکم بالا. یکم بالا.
‫- میشه یه لحظه دست نگه دارین؟ ‫- آره، چی شده دن؟
‫چیزه... نمیشه این‌جوری تمومش کنیم.
‫ولی در واقع این پایانش نیست
‫- چون قراره... ‫- باید پاشن.
‫آهان.
‫اوه.
‫نمیشه که.
‫مگه ندیدی من مُردم؟
‫مسموم شدم. اونم خودکشی کرد.
‫خب آخه مسخره‌ست.
‫همه‌ش یه هفته‌ست همدیگه رو می‌شناسن.
‫-خب داستان اینه. یه کارِ کلاسیکه. ‫- احمقانه‌ست.
‫- رمانتیکـه. ‫- تراژدیـه.
‫- جوونن دیگه. ‫- قرار بود باشن.
‫- و عاشقـن. ‫- بیایین عوضش کنیم، باشه؟
‫می‌تونیم همچین کاری کنیم، درسته؟
‫داستانِ تخیلیه دیگه. می‌تونیم ‫هر تغییری خواستیم بدیم.
‫امکان نداره پایانِ رومئو و ژولیت رو ‫تغییر بدیم.
‫- چرا نداره؟ ‫- کارِ شکسپیـره.
‫کی براش مهمه؟
‫پسـ... پسـرم...
‫برایان
‫پارسال مُرد.
‫هفده سالش بود.
‫خودکشی کرد.
‫باید...
‫فقط...
‫خوشم اومد که عجیب نگاهم نکردین.
‫اون باباست؟
‫- خیلی‌خب، چیزه.... ‫- یه خبر بد.
‫لوشان.
‫و داره همه رو تحت تأثیر قرار میده
‫به شکلی قدرتمند.
‫آهان، آره، دقیقاً.
‫- می‌تونم انجامش بدم. ‫- تبریک میگم.
‫ممنون.
باشه، آم... بسیارخب
‫میشه همگی سرجاشون بشینن؟
‫یه نکته رو سریع بگم.
‫خب قراره تغییری توی بازیگرها بدیم.
‫- بازم؟ ‫- ایاگو.
‫لوشان پیشنهاد داده که...
‫اون قضیۀ کلاهه بی‌فایده‌ست.
‫قراره از نقش رومئو کناره‌گیری کنه
‫- و دن جایگزینش میشه. ‫- چـی؟!
‫- آره. ‫- آره.
‫اگه قرار بر تعویض بود
‫دوست داشتم در نظر گرفته بشم.
‫- منم همینطور. ‫- بانو مک‌بی.
‫نه، من به درد این نقش نمی‌خورم.
‫- خیلی پیرم. ‫- منم پیرم.
‫اتفاقاً به نظرم خیلی هم خوبی.
‫ببخشید، دن. ریتا گفت خودتم می‌خواستی.
‫آره.
‫بفرما. حالا...
‫منطقی به نظر میاد.
‫- بعداً می‌بینمت. ‫- کجا میری؟
‫میرم با مایکی آبجو بخورم.
‫دوباره؟
‫خب تو رابطه‌ش به مشکل خورده.
‫میشه منم برسونی؟
‫ وزلی کرین گفت اگه برم شهر دیدنش
‫بهم مثلثات یاد میده.
‫ولی تو که فعلاً تنبیه شدی.
‫گمونم اگه به خاطر ‫درسش باشه اشکالی نداره.
‫کجا قرار گذاشتین؟
‫کافه بازد. تو با مایکی کجا قرار داری؟
‫بارِ فاراگوت. کارت تموم شد، زنگ بزن.
‫اوهوم.
‫بقیه کجان؟
‫میشه شما دوتا بیایین اینجا
‫روی پتوی سفید بشینین لطفاً؟
‫باشه.
‫دن، تو اینجا بشین. ریتا، تو اونور بشین.
‫لطفاً کفش‌هاتون رو در بیارین.
‫ به نظرم حق با تایلر بود که به
‫مسئول هماهنگی صحنه‌های عاشقانه نیاز داریم.
‫واضحه که پولش رو نداریم یکی استخدام کنیم
‫ولی من یه سری تحقیقات انجام دادم.
‫واقعاً دلم می‌خواد اینجا فضای امنی باشه.
‫خیلی‌خب، اولین قدم اینه که
‫راحت باشین و به همدیگه نگاه کنین، خب؟
‫خب پس اگه میشه جفت‌تون ‫بشینین و فقط به همدیگه نگاه کنین.
‫خیلی‌خب.
‫و لطفاً با هم ارتباط چشمی داشته باشین.
‫و همین‌جور زل بزنین تو چشم‌های همدیگه.
‫خیلی‌خب، این قدم اول بود.
‫باشه حالا باید راحت همدیگه رو لمس‌ کنید.
‫پس ریتا باید از دن بپرسی اشکالی نداره که
‫دستت رو روی شونه‌ش بذاری؟
‫می‌تونم دستم رو روی شونه‌ت بذارم؟
‫دن، راحتی؟
‫ببین میشه یکم ریلکس باشی؟
‫خیلی‌خب دن، الان تو دستت رو بذار ‫روی شونۀ ریتا.
‫هوم.
‫اشکالی نداره؟
‫خوبه، خیلی‌خب، خوبه.
‫خب حالا یکم بهم نزدیک‌تر بشین
‫و خم بشین تا پیشونی‌هاتون بهم بخوره.
‫میشه بپرسم این کارها واسه چیه؟
‫می‌خوایم بین‌تون اعتماد شکل بگیره
‫کم کم، قدم به قدم
‫اول خودمون سه‌تا و بعد شما دوتا
‫چون در نهایت شما هستین ‫که انجامش میدین.
‫چی رو؟
‫- بوسیدن. ‫- عاشق شدن.
‫من زن دارم.
‫خب، خوش به حالت.
‫فقط یه نمایشه.
‫باشه، خم بشین.
‫خیلی‌خب، فقط به صدای ‫نفس کشیدنِ همدیگه گوش بدین.
‫خیلی‌خب، دن، حالا چشم‌هات رو باز کن.
‫الان باید ببوسیش.
‫آم، کجاش رو؟
‫لب‌هاش رو.
‫- هوی عوضی! ‫- دیزی!
‫- آره. ‫- به مامان سلام کن، خیانت‌کار!
‫- از اون خبرها نیست. ‫- و دیگه کی رو اینجا داریم؟
‫هوی؟
‫- هوی! با تو ام! ‫- آماده شو که
‫- فیلمت همه‌جا پخش بشه، زنیکه! ‫- آهای!
‫دخترتـه؟
‫چقدر عزیزه!
‫یعنی می‌دونستی بچه داره؟
‫چطور تونستی همچین کاری کنی؟
‫ببخشیدها.
‫یا خدا، رابطۀ سه نفره‌ست؟
‫بازیـه.
‫تمرینِ تئاتره.
‫چه نمایشنامه‌ای؟
‫ووهو!
‫بیا بریم.
‫چه مدت نیویورک زندگی کردی؟
‫16 سال.
‫اندازۀ تمومِ عمر من بوده پس.
‫می‌خوام وقتی 18 سالم شد برم اونجا.
‫- البته شاید! ‫- وقتی سال اول بودم
‫رفتیم نیویورک و عاشقش شدم!
‫«شبح اپرا» رو دیدیم.
‫هر بلیط 180 دلار بود.
‫یه هم‌اتاقی داشتم که توی ‫شبح اپرا بازی می‌کرد.
‫- جزو بازیگرها بود؟ ‫- اوهوم.
‫بابتِ همچین نقشی چقدر میدن؟
‫بابا، بحث پولش نیست.
‫کمترین دستمزد تئاتر برادوی ‫هفته‌ای دو هزار دلاره.
‫- خارشـو! ‫- هوی!
‫ولی دوهزارتا اونجا چیزی نیست.
‫اون شهر پوستت رو می‌کَنه
‫تا یه آدم بیچاره بشی با 80 هزار دلار قرض
‫و دوتا مونولوگ.
‫میگما، می‌دونی از چیت خوشم میاد؟
‫- چی؟ ‫- شخصیت داری.
‫- جدی میگی؟ ‫- آره.
‫- فردیت داری. ‫- همینو بگو!
‫و می‌دونی، خیلی خوبه
‫چون این فازِ اینجنس عمر چندانی نداره. (شخصیتی ساده‌دل و معصوم)
‫- عاشقِ اینم که نقشِ آدم‌های عجیب‌غریب رو بازی کنم. ‫- آره.
‫پارسال برای تئاتر اکلاهما تست دادم.
‫و خب اولش خیلی خورد توی ذوقم
‫چون نقشِ لوری رو دادن به چلسی ناسبام.
‫سال آخری بود.
‫باید به سیاست عادت کنی.
‫همه‌چی سیاسیه.
‫آره ولی بعد عاشقِ نقشِ ادو انی شدم.
‫چون شخصیتِ جالب‌تری داره.
‫- آره، عالی بود. ‫- مجبوره این رو بگه.
‫تو عالی‌ای؟
‫من باورت دارم.
‫خب تئاتر موزیکال بعدیت چیه؟
‫آم، دیگه بازی نمی‌کنم.
‫- تو مجبورش کردی کنار بکشه؟ ‫- نه.
‫نه، عاشقِ اینم که بازیش رو ببینم.
‫خیلی‌خب، من میرم یه دور ‫دیگه بیارم، همه آبجو می‌خوان؟
‫- بله، لطفاً. ‫- برای اون اسپرایت بگیر.
‫برای منم آب بیار.
‫مطمئنم بازیگرِ خوبیه.
‫خیلی پر شور و اشتیاقه.
‫بسیارخب همگی، نفر بعدی دیزیـه.
‫خب دیزی پاشو بیا
‫- روی استیج. ‫- تو درخواستِ آهنگ دادی؟
‫نه.
‫دیزی هست؟
‫ببین، به خدا من هیچ‌کاره‌ام!
‫گمونم اشتباهی شده.
‫نفر بعدی رو صدا کنین.
‫یالا دیزی. پاشو بیا ببینم!
‫بیا دیگه. بیا!
‫یالا رفقا! بیایین دیزی رو صدا کنیم بیاد.
‫بیا دیگه، کسی نمی‌خواد ‫آواز خوندنِ منو بشنوه.
‫- راست میگه. ‫- مرسی، گِرِگ.
‫برو بریم.
‫می‌تونیم بریم خونه.
‫می‌خوای بری خونه؟
‫آها.
‫بیا دیزی! ووهوو!
‫- ووهو! ووهو! ‫- عالیه.
‫- ووهوو! ‫- آره!
حالا اینجنس چیه؟
‫نیازی نیست نگرانش باشه.
‫- آره، خداحافظ. آره. ‫- یه ستاره پیدا کردیم.
‫- ممنونم. ‫- خداحافظ مویرا.
‫گرگ، باید یه اجرای دو نفره‌ای چیزی ‫داشته باشیم.
‫- خداحافظ لوشان. ‫- بیا دیگه، بیا بریم.
‫- فعلاً جونا. ‫- خوشحال شدم از دیدنت.
‫- خداحافظ. ‫- یالا، بیا بریم.
‫- کسی می‌خواد برسونمش؟ ‫- دیزی؟
‫دیزی، امشب گل کاشتی.
‫ای بابا، خجالتم نده!
‫شوخی کردم، ادامه بده!
‫پیش خودم گفتم احیاناً
‫قصد نداری توی یه نمایش بازی کنی؟
‫مثلاً؟
‫دانش‌آموزه.
‫- آهان باشه. ‫- خب، تعلیقم کردن.
‫بهش فکر کن، هر نقشی بخوای.
‫باورم نمیشه ولی دوست‌هات خیلی باحالن!
‫خب در اصل دوست‌هام نیستن.
‫بیشتر همکاریـم.
‫فکر نکنم تا وقتی بهت حقوق ندن، ‫اسمش کار باشه.
‫باورم نمیشه لنورا ازم می‌خواد بازی کنم.
‫خب، اون استعداد نیاز داره.
‫تو هم بیای دیگه دوتا بازیگرِ بااستعداد ‫توی تیم داریم.
‫منظورت خودم و خودتی؟
‫تو و ریتا.
‫یادته اون موقع که نقشِ ریزو رو بازی کردم
‫و مارکوس والدراپ نقش کنیکی رو بازی کرد
‫و مجبور شدیم مدت زیادی ‫روی استیج همدیگه رو بوس کنیم؟
‫آره، هنوزم نمی‌دونم چرا ‫واجب بود همچین صحنه‌ای ...
‫- عجیب بود چون... ‫- توی نمایشِ دبیرستانی باشه.
‫تا حالا مارکوس رو اون‌جوری ندیده بودم.
‫ولی بعد توی همون نمایش کم کم ازش خوشم اومد
‫و واسه تمرین‌ها حسابی به خودم می‌رسیدم
‫و دست‌هام عرق می‌کرد.
‫و وقتی بوس می‌کردیم با ‫زبون‌مون آبنبات رد و بدل می‌کردیم.
‫بعد از نمایش با هم قرار گذاشتیم.
‫نتیجه‌ای نداشت. اینم نتیجۀ عشق‌هایی کلیشه‌ای ‫که از سر صحنه شروع میشه.
‫ریزو عاشقِ کنیکی بود ولی معلوم شد
‫از نظر دیزی، مارکوس یه آدمِ بی‌عرضه‌ست.
‫قراره الکی باشه
‫ولی بعضی وقت‌ها ‫احساس‌های واقعی شکل می‌گیره.
‫و اشکالی... اشکالی هم نداره.
‫یه وقتایی حتی باحال هم هست.
‫البته تا وقتی که براساس‌شون حرکتی نزنی.
‫بابا.
به نظرم خیلی خوبه که جایی پیدا کردی
‫که توش راحتی.
‫نمی‌خوام برات خرابش کنم.
‫خب...
‫بیا فعلاً چیزی دربارۀ نمایش‌مون ‫به مامانت نگیم.
‫قراره بدجوری بترکونم.
‫افسانه‌ای میشه!
‫از الان می‌دونم چه نقشی می‌خوام.
‫اوه اوه!
‫- دیزی، برو توی اتاقت. ‫- چی شده؟
‫برو!
‫چی شده؟
‫- مرتیکه مادرجنده! ‫- هوی!
‫می‌دونی کی امشب اومد دیدنم؟
‫مایکیِ لعنتی.
‫- گندش بزنن. ‫- از خجالت آب شدم.
‫بذار برات توضیح بدم.
‫مرخصی اجباری بهت دادن؟ ‫اون زن کیه؟
‫- کی؟ ‫- همونی که
‫پنهونی میری دیدنش.
‫هیچ زنی در کار نیست.
‫وای خدای من. من و دیزی دیدیم‌تون.
‫می‌دونی؟ بهم گفته بودن این اتفاق میفته.
‫برای زوج‌هایی که مثل ما ‫که همچین مشکلی...
‫- براشون پیش اومده باشه... ‫- گوش کن، عزیزم.
‫ نمی‌تونن باهم بمونن. ‫خیلی براشون سخت میشه.
‫دارم توی یه نمایش بازی می‌کنم.
‫چـی؟
‫دارم توی یه نمایش بازی می‌کنم.
‫درگیرِ تمرین
‫توی یه تئاتر محلی هستم.
‫برای تئاتر رومئو و ژولیت.
‫نخیر، دروغ نگو.
‫راست میگه، مامان.
‫منم فکر می‌کردم سرکارمون گذاشته.
‫ولی تعقیبش کردم و...
‫فهمیدم نقش رومئو رو بازی می‌کنه.
‫تو که خیلی پیری.
‫چرا بهم نگفتی؟
‫چون خجالت می‌کشیدم.
‫- باید بهم می‌گفتی. ‫- می‌دونم.
‫حواسم رو از بقیه چیزها پرت می‌کنه.
‫چندتا از دیالوگ‌هات رو برام بگو.
‫- نه. ‫- بگو دیگه!
‫قضاوتت نمی‌کنم.
‫خب، موقع گفتن‌شون نگاهم نکن.
‫جدی میگم.
‫چشم‌هات رو ببند.
‫آن خانم کیست که
‫دست به دستِ آن آقا داده است؟
‫او به مشعل‌ها درسِ درخشندگی می‌آموزد.
‫آیا قلبِ من تاکنون در دام عشق گرفتار بود؟
‫ای چشم من، آن را انکار کن.
‫زیرا تا امشب چنین جمالِ واقعی‌ای ندیده بودم.
‫البته قرار نیست این‌جوری بگم.
‫با تاریکی شب بیشتر سازگار است.
‫بیا ای شب مهربان.
‫خیلی‌خب همگی به دیزی خوش‌آمد بگین.
‫سلام.
‫- دیزی! ‫- آره.
‫- سلام. ‫- و دیزی قراره نقشِ...
‫- مرکوتیو رو بازی کنه. ‫- چه عالی!
‫- ایول! ‫-آره. آره.
‫چیزیش نمیشه.
‫- موس. ‫- مو.
‫موی موس، بادادا.
‫- بره. ‫- گوشت.
‫گوشت بره، بادادا.
‫- دست نگه دارین. ‫- خیلی‌خب بچه‌ها.
‫- کی کدوم توپ دستشه؟ ‫- نمی‌دونم
‫- توپم چی شد. ‫- من توپ ندارم.
‫- پاسش دادم رفت. ‫- خیلی‌خب همگی،
‫- بیایین از اول شروع کنیم. ‫- توپ قرمز.
‫توپ قرمز. مرسی. توپ قرمز.
‫- مدرسه. ‫- خونه.
‫خونه مدسه، بادادا.
‫- جیمی. ‫- جیمی.
‫بیایین ادامه بدیم. ادامه بدیم.
‫- ریتا. ‫- تپاله.
‫- گاو. ‫- تپالۀ گاو، بادادا.
‫آهای!
‫- خیلی پیرن. ‫- اون بی‌عرضه‌ها رو نگاه کن!
‫- ببخشید. ‫- چقدر پیرن.
‫- یه بارِ دیگه. ‫- اه! همینه!
‫آخ!
‫همینه. خوب بود.
‫خیلی‌خب رفقا، وقت تمومه.
‫وقت تمومه.
‫جداً تا فردا دیالوگ‌هاتون رو حفظ کنین.
‫و اگه دیالوگ‌تون رو یادتون ‫رفت، یه چیزی بداهه بگین.
‫- در قالبِ پنج‌وتدی یامبیک. ‫- آره.
‫سلام عزیزم.
‫مطمئن نبودم بیام تو یا نه.
‫نه بیا با بچه‌های تیم آشنا شو.
‫- سلام. ‫- اینا جونا و گرگ هستن.
‫لوشان و ایشون هم مویراست.
‫- شارون هستم. ‫- مامانمه.
‫اون خانم هم لنوراست، کارگردان‌مونه.
‫- سلام. ‫- و ریتا،
‫- نقش ژولیت رو بازی می‌کنه. ‫- سلام.
‫- خیلی خوشحالم از دیدن‌تون. ‫- همچنین.
‫خیلی مشتاقم نمایش‌تون رو ببینم.
‫به زودی میره روی صحنه.
‫کجا قراره اجراش کنین؟
‫- همین‌جا. ‫- خدایی؟!
‫- جمع‌وجور و خودمونیه. ‫- مزخرفه!
‫- آهای! ‫- آهای!
‫- آخه اینجا که خیلی کوچیکه. ‫- اوهوم.
‫خیلی گرمه و دستشوییش هم افتضاحه.
‫- حالا اونقدر هم بد نیست. ‫- بس کن دیگه.
‫خیلی‌خب، خیلی‌خب.
‫لیاقتِ یه صحنۀ درست‌وحسابی داریم.
‫خب، ما جاهای مختلفی رو امتحان کردیم.
‫- پارک رفتیم. ‫- گردباد اومد.
‫- اوهوم. ‫- کلیسا رفتیم.
‫خانم با کشیش دعواش شد!
‫- ای بابا. ‫- درسته.
‫من یه جا رو سراغ دارم.
‫عالی میشه، نه؟
‫ووهوو.
‫الزامی نیست ازش استفاده کنین، ‫جای شیکی نیست.
‫وای خیلی قشنگه. قشنـگه.
‫شبی چند؟
‫مجانیه.
‫- وای گفت مجانیه. ‫- اجراتون کی هست؟
‫آخرین جلسۀ تمرین‌مون ‫پنج‌شنبه‌ست و جمعه میریم برای اجرا.
‫- جمعۀ آینده؟ ‫- فقط یه شب.
‫- چه روز مهمی. ‫- باورم نمیشه.
‫اینجا کفایت می‌کنه.
‫نه، گازش نگیر.
‫گازش نگرفتم. داشتم بوسش می‌کردم.
‫یه جایزه میدن. چی می‌خوای؟
‫اون پاندار و می‌خوام. ‫پاندا چند؟
‫- 20تا می‌خواد. ‫- مطمئنی؟ جیب‌هات رو بگرد.
‫- آره، مطمئنم. ‫- بفرما.
‫سه بار جیب‌هام رو گشتم.
‫- اینم از این. ‫- اونجاست.
‫- پاندا لطفاً. ‫- پاندا لطفاً.
‫- اینم از این. ‫- ایول!
‫- برای خانومم! ‫- آخی!
‫هوم.
‫وای.
‫- عزیزم، چی شده؟ ‫- چیزی شده؟
‫دیزی، وایسا.
‫دیزی، عزیزم، عزیزم.
‫عزیزم. سوئیچ‌هام کو؟
‫الان میام. الان میام.
‫آقای مولر؟
‫ببخشید، اون آقاهه داشت دنبال‌تون می‌گشت.
‫حال‌تون چطوره؟ دیزی خوبه؟
‫می‌دونی که، تعریفی نداره.
‫بابا و مامانت کجان؟
‫بهشون گفتم باید برم دستشویی.
‫- دیگه باید برم. ‫- میشه...
‫چیزه...
‫واقعاً نمی‌دونم چی بگم.
‫اصلاً نباید با هم حرف بزنیم.
‫می‌دونم.
‫خیلی متأسفم.
‫و می‌دونم که این
‫احمقانه‌ترین حرفِ ممکنه.
‫نامه‌هام به دست‌تون رسید؟
‫نباید با ما در ارتباط باشی.
‫می‌دونم از من بدتون میاد.
‫خودم هم از خودم بدم میاد.
‫تا آخر عمر از خودم متنفر می‌مونم.
‫- کریستین. ‫- نمی‌خواستم به هوش بیام.
‫به نظرتون میشه بیام از ‫خانم مولر عذرخواهی کنم؟
‫نه، فکر خوبی نیست.
‫میشه این رو از طرفِ من به دیزی بدین؟
‫مرسی.
‫خیلی‌خب.
‫- گرفتیش؟ ‫- آره، گرفتمش.
‫- زیباست. ‫- گرفتمش.
‫- باید بریم اون ته. ‫- تا ته؟ باشه.
‫آره... از اونجا یکم سریع‌تر حرکت می‌کنه...
‫شاید این‌جوری بهتر باشه.
‫این یه بخشه.
‫سه، دو، یک.
‫- آه. ‫- دست‌هامون رو تکون میدیم.
‫وقتی دست‌هامون رو تکون میدیم، ‫اکسیژن بیشتری به ریه‌هامون می‌رسه.
‫باید اکسیژن بیشتری به ریه‌ها برسه.
‫- یک، دو. ‫- توپ قرمز.
‫توپ قرمز رو پاس میدم بهت.
‫- خوبه، ایول. ‫- توپ قرمز.
‫- اوه. ‫- مرسی.
‫توپ قرمز.
‫- آره. ‫- آره.
‫- خوبه. ‫- آره.
‫آره، بهتره.
‫افسوس! بدنش سرد شده است.
‫خونـش منجمد
‫اعضای بدنش سخت شده‌اند.
‫مدت‌هاست که روح با لبان او وداع گفته.
‫مرگ همچون یخبندانی نابهنگامی بر روی
‫زیباترین گلِ صحرا و بوستان نشسته است.
‫فرزندم، فرزندم.
‫ای روحِ من که دیگر فرزندم نیستی.
‫تو مُرده‌ای، افسوس.
‫فرزندم مُرد.
‫- تو هستی؟ ‫- آره.
‫و با مرگِ او شادیِ من هم مدفون گشت.
‫ای عشق من! ای همسر من!
‫بلندتر.
‫ببخشید، ببخشید.
‫نیازی نیست دقیقاً طبق متن ‫بگی. یه چیزی از خودت بگو.
‫- چیزه... ‫- خوبی؟
‫ببخشید، ببخشید.
‫داره حملۀ عصبی بهت دست میده؟
‫یه نفر یکم یخ بده دستش.
‫چیزه... متوجه... متوجه نمیشم.
‫- چی رو؟ زبان رو یا...؟ ‫- نشانِ فولیو رو یادت نره.
‫- می‌خوایم تعطیل کنیم. ‫- فقط پنج دقیقه، لطفاً.
‫پولش رو میدی؟
‫بعدش راجع بهش حرف می‌زنیم. صحنه رو تموم کن.
‫تقریباً دیگه مُردی. چیزی نمونده.
‫لنورا، باید دست نگه داریم.
‫ببین شوخی ندارم‌ها. ‫در رو روتون می‌بندم و میرم.
‫- یعنی چی؟ ‫- خیلی‌خب. خیلی‌خب.
‫پنج دقیقه وقت داریم. ‫بهش ده دلار دارم پس بابا...
‫ببین دیزی، این قضیه به تو ربطی نداره.
‫- معلومه که داره. ‫- ببین، نمی‌خوام بحث کنم.
‫نه بابا؟! هر وقت مشکلی پیش ‫میاد یا عصبانی میشی یا جا می‌زنی.
‫عادت بدیه.
‫دیزی.
‫دن، منطقیه که چقدر برات دردناکـه
‫و دیزی، به نظرم برای تو هم راحت نیست.
‫بهشون گفتی؟
‫من هیچ‌وقت همچین کاری نمی‌کنم.
‫مشکل همینه. هنوز داری مثل خودت فکر می‌کنی.
‫خب پس مثل کی فکر کنم؟
‫رومئو.
‫اگه قضاوتش کنی، به نتیجه نمی‌رسیم.
‫فعلاً نباید نگرانِ پایانش باشی.
‫زیاد بهش فکر نکن. تمرکزت رو بذار روی عشق.
‫سخته بخوای چنین چیزی رو قشنگ جلوه بدی...
‫آخه این‌جوری نیست.
‫من با کارشون موافق نیستم.
‫قرار نیست بگی کاری که می‌کنن، درسته.
‫نمیشه پنج دقیقه خودت رو جای اون بذاری؟
‫حس می‌کنه گیر افتاده و تنهاست.
‫تو از کجا می‌دونی؟
‫من همیشۀ خدا بهش فکر می‌کنم.
‫بابا، می‌تونی چند ساعتی جاش باشی.
‫خیلی خب، با این فکر شروع کن:
‫«من هرگز خودم رو نمی‌کشم مگه اینکه...»
‫و بعد تصور کن.
‫با این کار که ژولیت بهش برنمی‌گرده.
‫به تو.
‫با این کار ژولیت بهم برنمی‌گرده.
‫وقت تمومه.
‫- یالا، بیا بریم. ‫- خیلی‌خب. خیلی‌خب.
‫دیرمون میشه. همیشه دیر می‌رسیم.
‫- همیشه دیر می‌رسیم. ‫- باشه حالا.
‫- یالا رفقا. ‫- باشه، باشه.
‫- اصلاح نمی‌کنی؟ ‫- گندش بزنن، باشه.
‫بهتره الان اصلاح کنم.
‫نه، ببین، وقت نداریم.
‫- وقت نداریم. ‫- پس چرا گفتی؟
‫چیه؟
‫یه چیزی روی صورتته.
‫وقتـشه.
‫وایسا، اومدن.
‫آقای مولر، من جوان اسپنسر هستم.
‫و من وکیل خانواده هارتون
‫در پروندۀ شکایتی هستم ‫که شما و خانم مولیر
‫علیه این خانواده تنظیم کردین.
‫امروز قراره چندتا سوال
‫دربارۀ پسرتون، برایان مولر
‫و مرگش در تاریخ 25 مـه پارسال بپرسم.
‫میشه بگین برایان تا قبل از
‫آشنایی با خانم هاتورن چه‌جوری بود؟
‫منظورتون چیه؟
‫مثلاً چه‌جوری آدمی بود.
‫برون‌گرا بود یا درون‌گرا؟
‫محبوب بود یا بیشتر اهل تفکر بود؟
‫باهوش، خجالتی...
‫و دوست‌داشتنی بود.
‫میشه گفت آدمِ حساسی بود؟
‫از چه نظر؟
‫مثلاً زود تحت تأثیر قرار می‌گرفت؟
‫- خب، خیلی احساساتی بود. ‫- چطور؟
‫ببینید من آدم سنتی‌ای هستم.
‫چیزی از روانشناسی و...
‫و حرف زدن و اینا...
‫لطفاً با کلمات توضیح بدین.
‫نمی‌دونم حالت معمولش چیه.
‫هر دوتا بچه‌م خیلی احساساتی هستن.
‫از من به ارث نبردن.
‫یعنی میگین افسرده بوده؟
‫نه...
‫- همیشه نه. ‫- چیزی نبوده که متوجه بشین؟
‫فقط اواخر عمرش.
‫می‌تونی بگین برایان
‫وقتی با خانم هاتورن آشنا شد چه تغییری کرد؟
‫- به شدت شیفته شده بود. ‫- منظورتون به شیوۀ ناسالمیه؟
‫بازم من نمی‌دونم معنی این حرفا چیه...
‫من بعد از اولین قرارمون ‫از شارون خواستگاری کردم
‫و الان برام عجیبه.
‫به نظر خوشحال بود.
‫خیلی‌خب، و کی تغییر کرد؟
‫خانوادۀ کریستین قرار بود برن آریزونا
‫و کریستین نمی‌خواست به خاطر برایان بره
‫ولی چاره‌ای نداشت.
‫برایان بهمون گفت می‌خواد همراهش بره
‫و دبیرستان رو همون‌جا تموم کنه.
‫ما... من اجازه ندادم.
‫هنوز 18 سالش نشده بود. بچه بود.
‫و درگیری‌های ناجوری پیش اومد.
‫بهش گفتیم دیگه اجازه نداره ‫کریستین رو ببینه.
‫می‌خواست فرار کنه
‫و ما گوشیش رو ازش گرفتیم.
‫سوئیچ‌ها و کارت‌های بانکی رو قایم کردیم.
‫دست به خشونت هم زد؟
‫یه بار که می‌خواست از در بره بیرون، هلم داد
‫ولی لاغر بود.
‫خشونت حساب نمیشه.
‫آقای مولر میشه بهمون بگین
‫در شبِ بیست و پنجم ماه مه چی گذشت؟
‫چیزه...
‫آم...
‫شبی بود که نمایش دیزی، اکلاهما ‫برای اولین بار روی صحنه می‌رفت.
‫و بازیش هم خیلی خوب بود.
‫و برایان هم تو ارکستر ابوا می‌زد.
‫و همه بعدش رفتیم فرایدی.
‫برایان ساکت بود.
‫رفتیم خونه.
‫شارون و دیزی رفتن بخوابن.
‫رفتم چراغِ ایوونِ پشتی رو خاموش کنم.
‫دیدم برایان توی حیاط روی ترامپولین نشسته
‫مثل همون وقتا که...
‫بچه بود.
‫آم...
‫ازش پرسیدم میاد تو یا نه.
‫گفت: «یه دقیقه دیگه میام.»
‫روز بعدش، صبح زود از خواب بیدار شدم
‫و دیدم دوتا...
‫فکر کردم شاید دوتا حیوون روی
‫ترامپولین خوابیدن.
‫برایان بود و...
‫- با کلمات توضیح بدین، لطفاً. ‫- کریستین هم بود.
‫دورشون پر بود از
‫شیشه‌های خالی داروهای مختلف مثلِ
‫کلونازپام و زاناکس.
‫گمونم داروها مالِ مادرِ خانم هاتورن بودن.
‫آمبولانس خبر کردم.
‫تا قبل از اینکه آمبولانس برسه، ‫احیای قلبی انجام دادم.
‫کریستین به هوش اومد.
‫واقعاً تسلیت میگم.
‫یعنی دوشیزه هاتورن رو برای فراهم کردن قرص‌ها
‫و آقا و خانم هاتورن رو برای اینکه داروها ‫رو جای امنی نذاشتن، مقصر می‌دونین؟
‫به نظرم دسترسی کریستین به اون داروها
‫کار رو راحت‌تر کرد.
‫بعید می‌دونم بدون اونا ‫می‌تونستن این کار رو بکنن.
‫ولی شاید می‌تونستن. از کجا معلوم؟
‫درکِ کاری که کردن برام مشکله.
‫دارم سعی می‌کنم درک کنم
‫شما دوتا چقدر حس بدی داشتین که
‫همچین کاری کردین.
‫می‌دونم سخته و اگه ‫برعکس این قضیه اتفاق میفتاد
‫الان ما جای شما نشسته بودیم.
‫من از دستت عصبانی‌ام، از دستِ تو و اون.
‫و از دستِ خودم!
‫دلم شکسته.
‫ناراحت نیستم که تو به هوش اومدی.
‫فقط کاش اونم به هوش میومد.
‫تقصیرِ تو نیست.
‫شارون، صبر کن.
‫چرا مجبورمون کردی این ‫کار رو بکنیم، تمام این مدت
‫این احساسات رو تجربه کنیم و با وجود ‫مشکلات مالی، این همه پول خرج کنیم؟
‫نه! فکر کردی من دلم نمی‌خواد ‫هربار مشکلی پیش اومد
‫غیبم بزنه یا داد و فریاد راه بندازم؟
‫دیگه خسته شدم.
‫خیلی سعی کردم این ‫خانواده رو کنار هم نگه دارم.
‫می‌خوام براش عزاداری کنم.
‫هنوز فرصتش نشده که این کار رو بکنم.
‫منصفانه نیست که قهرمان باشی
‫اونم وقتی که هیچ غلطی نکردی.
‫بابا، بیا سوار ماشین شو.
‫- دو نفر؟ ‫- تامی گرانت.
‫تامی، تامی، اینجایی. پیدات کردم.
‫بفرمایید، خوبه. ‫باید تا آخرش بمونی.
‫- باشه. ‫- تا آخرش، باشه؟
‫اینا کی هستن؟
‫بچه‌های کلاسِ ادبیاتِ خانم نولان
‫بهش گفتم هر کی اومد بهش نمره اضافه بده.
‫حالت چطوره؟ چه گل‌های قشنگی.
‫- برای دیزی گرفتم. ‫- چه قشنگ.
‫واسه شام کجا رفتین؟
‫یا خدا.
‫- خیلی‌خب! ‫- وای!
‫خب اینم از پایانِ کار، همه ‫می‌دونین باید چیکار کنین
‫پس دیگه حرف‌هام رو تکرار نمی‌کنم.
‫با صدای بلند، جوری که کل سالن بشنون ‫و اگه مشکلی پیش اومد...
‫- که میاد! ‫- به هم کمک کنین.
‫خیلی‌خب.
‫یالا. یالا.
‫شعارمون چیه؟
‫گند نزنین!
‫- گند نزنین! ‫- گند نزنین!
‫- موفق باشی، عزیزم. ‫- نباید بگی موفق باشی.
‫باید بگی «پات نشکنه» ‫(اصطلاحی برای آرزوی موفقیت در تئاتر)
‫پات نشکنه.
‫هیـس!
دو خاندانی که هردو ‫از لحاظ شأن و مقام هم‌تراز بودند،
‫در شهر ورونا ‫که نمایش ما در آن برگزار می‌شود،
‫کینه‌های خود را به فتنه‌های تازه‌ای کشانده،
‫و خونی که در آن به زمین می‌ریزد،
‫دستانِ پاکی را آلوده می‌سازد.
‫سرنوشت این بود که نطفۀ دو عاشق، ‫که سرنوشت‌شان بر ستارگان حک شده بود،
‫در این دو خاندان کینه‌توز بسته شود، ‫وقایع ناگوار و رقت‌انگیزی رخ داده، ‫
‫و به مرگ آنها منتهی گردیده، و ‫به مجادلۀ پدرانشان پایان بخشد.
‫گاز گرفتن شست برای ماست، آقا؟
‫بله، آقا.
‫گاز گرفتن شست برای ماست، آقا؟
‫آقا، قصد دعوا دارید؟
‫اگر مردی شمشیر بکش.
‫برو عقب، دیزی.
‫احمق‌ها جدا شوید. ‫شمشیرها را غلاف کنید.
‫نمی‌دانید چه می‌کنید!
‫رومئو کجاست؟
‫امروز او را دیدی؟
‫سخت‌ترین قسمتش وقتیه که ‫بخوای جملۀ اول رو بگی، درسته؟
‫بعدش دیگه راحت میشه.
‫- صبح بخیر، پسرعمو. ‫- آیا هنوز اوایل روز است؟
‫- تازه زنگ ساعتِ نه خورده. ‫- عجب،
‫ساعات اندوه‌بار چه دیر می‌گذرد.
‫ووهوو، دنی!
‫اگر با این دست ناقابل...
‫به این معبد مقدس بی‌حرمتی کنم، ‫گناهی بخشودنی مرتکب شده‌ام.
‫لبانم چون دو زائر شرمسار،
‫حاضرند آن رفتار خشن را ‫با بوسه‌ای نرم جبران کنند.
‫رومئو.
‫آه، رومئو
‫از چه رو نامت رومئوست؟
‫باید ساکت بود. چه تلالویی ‫از آن پنجره هویدا می‌شود.
‫آن‌جا مشرق است و ژولیت ‫چون خورشید جلوه می‌کند.
‫من بیش از حد جسورم.
‫دن، خوبی داداش؟
‫خوبم.
‫صدای تشویق رو شنیدی؟ عاشقِ اون صدام.
‫وای دن، ترکوندی.
‫تو هم با اون شمشیربازی ترکوندی.
‫- خیلی‌خب، فقط نفس نکش. ‫- نمی‌کشم.
‫دیر می‌رسم سر صحنه‌م. یالا.
‫می‌دونم، می‌دونم، می‌دونم. تقریباً آخراشه.
‫و جونا، کپیولتت.
‫چندتا دیالوگ رو بداهه گفتم، متوجه شدی؟
‫- بله. ‫- خیلی‌خب، خوبه.
‫- خوبه. بریم. بریم. ‫- خیلی‌خب. برو، برو، برو.
‫یالا.
‫- عاشقِ اجرات شدم. ‫- مرسی.
‫از برادوی بهتر بود.
‫آقایان، روز خوش، با یکی از شما حرف دارم.
‫پس چیزی به آن اضافه کن و ‫آن را یک حرف و یک ضربه کن.
‫این هم کمانِ ساز من است.
‫رومئو، تو پست فطرتی.
‫ولی جداً اظهار می‌کنم که ‫هرگز به تو آزاری نرسانده‌ام
‫بلکه بیش از آنچه بتوانی ‫تصور کنی تو را دوست دارم.
‫این چه خونسردیِ ناشرافتمندانه ‫و اطاعت شرم‌آوری‌ست.
‫مرکوتیوی عزیز، شمشیرت را غلاف کن.
‫آه!
‫من مجروح شدم.
‫جرئت داشته باش، رفیق.
‫جراحت تو خطرناک نیست.
‫لعنت به هر دو خاندان شما باد.
‫من آلت تمسخر سرنوشت شدم.
‫- خوبی؟ ‫- آره، تو خوبی؟
‫بریم قال قضیه رو بِکَنیم.
‫صبر کن دخترم، روزنۀ امیدی می‌بینم.
‫یالا دن.
‫ای عشقِ من.
‫مرگی که شهدِ نفس تو را
‫ مکیده است...
‫هرگز قدرتی نداشته که زیبایی تو را زایل کند.
از چه هنوز بدین مایه زیبایی؟
‫همین‌جا نزد تو می‌مانم
‫و آن را آرامگاه ابدی خود قرار می‌دهم.
‫ای چشمان من، از آخرین نگاه خود بهره برید.
‫ای بازوان، آخرین وداع را به جای آورید.
‫و ای لبان که دروازه‌های تنفس هستید
‫با بوسه‌های پاک، مهر خود را به ‫سودای بی‌موعدی مرگ بگذارید.
‫این را به سلامتی عشقِ خود می‌نوشم.
‫رومئو.
‫این چیست؟
‫پس زهر موجبِ این مرگِ نابهنگام شده است.
‫تمامِ آن را نوشیده‌ای و یک قطره به جا ‫نگذاشته‌ای که مرا بعد از تو یاری کند.
‫ای خنجر مهربان
‫این هم غلاف توست.
‫همان‌جا بمان و بگذار بمیرم.
‫امروز صبح آرامشِ حزن‌انگیزی ‫همه‌جا فرمانروایی می‌کند.
‫خورشید از شدت اندوه ‫سر خود را بیرون نمی‌آورد.
‫برخی از شما مورد عفو قرار ‫گرفته و بعضی دیگر تنبیه خواهید شد
‫زیرا هرگز داستانِ مصیبت‌باری
‫چون سرگذشت رومئو
‫و ژولیت شنیده نشده است.
‫- سلام. ‫- واقعاً عالی بود.
‫مرسی.
‫دن، عالی بود.
‫پشمام دادا، اشکم رو در آوردی.
‫تبریک میگم.
‫مامان.
‫- فوق‌العاده بودی. ‫- جدی؟
‫دیگه نقش‌هایی بازی نکن که بمیری!
‫اصلاً خسته نیستم.
‫خداحافظ رفقا. خداحافظ.
‫دن.
‫دفعۀ بعد یه نمایش کمدی اجرا می‌کنیم.
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و پیج اینستاگرام ما : .:: @ZedMoviecom ::. .:: @MiraMovieSite ::.
‫بچه‌ها بیدار شین، رسیدیم خونه.
‫یالا.
‫یالا. یالا. یالا.
‫بابا.